Nieuwe ID-kaart (aflevering 1)

We zijn begonnen met een nieuw project: het aanvragen van nieuwe ID-kaarten voor onze kinderen. Beide dames hebben namelijk uiterlijk in april een nieuwe nodig, en Boaz een jaar later. Voor het gemak doen we ze alle drie maar tegelijk, want het heeft nogal wat voeten in de aarde…

Een Nederlandse ID-kaart kan je natuurlijk niet aanvragen bij een Duits gemeentehuis. Daar is een ambassade of grensgemeente voor nodig. Een paar jaar geleden kon het ook nog bij een consulaat, bijvoorbeeld in Straatsburg (uurtje rijden). Of in München of Düsseldorf. Maar tegenwoordig moet je volgens de officiële websites naar Berlijn (816 kilometer…), naar Schiphol (708 kilometer) of naar een grensgemeente in Nederland. De laatsten hebben echter enorme wachtlijsten en hebben liever dat je je geluk elders beproeft. En het vervelende is natuurlijk dat één bezoek niet voldoet: je moet komen voor de aanvraag én je moet het persoonlijk op komen halen. Opsturen is onmogelijk “door corona”. Zie je de logica? Omdat reizen nu lastiger is, moet je twee keer komen met je hele gezin. En dat kan dan niet binnen drie dagen (zodat je een hotelletje pakt of bij familie blijft slapen), maar duurt één tot drie weken. Bovendien gaat het alleen tijdens kantoortijden, dus niet in een kerst-, paas- of pinkstervakantie of in het weekend.

Conclusie: wat een gedoe…

Maar lang leve het internet en lang leve mopperige googlende huisvrouwen. Via via kwam ik een tip op het spoor om naar Zwitserland te gaan. Daar zit een Nederlandse ambassade in Bern, en hoewel de officiële websites er geen melding van maken, mag je als Nederlander die woonachtig is in Duitsland ook daarheen voor je documenten. Johan heeft er achteraan gebeld en het schijnt te kloppen — al had hij een dame aan de lijn die niet bijzonder goed op de hoogte leek te zijn van de mogelijkheden en regels. Dus het kan zijn dat er toch een kink in de kabel komt… Maar het is de moeite waard om te proberen, want Bern is voor ons in ongeveer twee uur te bereiken. Dat lukt nog een keer na schooltijd! Dan moet natuurlijk wel de grens open blijven, maar op het moment is dat het geval.

Op dus naar de volgende stap: het invullen van formulieren en het verzamelen van andere benodigdheden. Bij het gemeentehuis heb ik drie exemplaren van een “erweiterte Meldebescheinigung” gehaald om te bewijzen dat wij hier wonen én dat we toch Nederlanders zijn. Geboorte-aktes hebben we nog liggen, en die schijnen in bepaalde gevallen geldig te blijven. Ook wel prima natuurlijk, want vijf jaar later is je geboortedatum en -plaats heus niet gewijzigd. Kopieën van ouderlijke paspoorten kunnen we maken, adressen en paspoortnummers en leeftijden en lengtes kunnen we ook invullen. Contant geld heb ik alvast gehaald, want in de ambassade worden niet alle bankpasjes geaccepteerd en we willen uiteraard niet dat het daarop misgaat. Resten nog de pasfoto’s.

Er is een winkel in Bad Krozingen die pasfoto’s maakt. Op de website wordt er voor geadverteerd en in de winkel hangt een bijna manshoge poster die je belooft dat je de kiekjes meteen kunt meenemen. Dus ik toog daarheen met drie kinderen in m’n kielzog. Tevergeefs. “Sinds corona doen wij dat niet meer. In onze winkel kunnen we geen anderhalve meter afstand houden tijdens het fotograferen”. Serieus jongens? En in die anderhalf jaar heb je daar geen oplossing voor bedacht, je poster niet afgeplakt en je website niet bijgewerkt? “Eh nee, want de website geldt voor alle filialen, en in Staufen of Heitersheim kan het wel. Dus u kunt daar wel even heen gaan”. Super service dames, en de poster in jullie filiaal mag zeker ook niet weggehaald worden van het hoofdkantoor. Helaas is deze winkel de enige in de hele stad die pasfoto’s kan maken, dus gingen we vanmorgen maar naar Heitersheim. Hannah en Boaz waren zo klaar. Even gaan zitten, mondkapje af, serieus kijken — klaar. Maar Judith was een ander verhaal. Die ging weer lekker dwars doen in de winkel. Huilen, janken, de verkeerde kant op kijken. Dan krijg je dus zo’n soort foto:

Maar ja. Die voldoet niet aan de paspoorteisen. Er viel geen land mee te bezeilen en daar had de fotograaf natuurlijk ook geen zin meer in, dus zijn we vertrokken met foto’s van twee kinderen in plaats van drie. Op de parkeerplaats was kind 3 alweer de vrolijkheid zelve, want we gingen lekker naar de speeltuin!

Had ze gedacht.

Hannah en Boaz mochten lekker gaan spelen. Maar kind 3 mocht plaatsnemen op een bankje in een park en kreeg een degelijke preek van haar vader. Het duurde ongeveer een uur voor ze overtuigd was van zijn standvastigheid en ze bereid was opnieuw naar de winkel te gaan. Korte tijd later waren vader en dochter in het bezit van een officiële pasfoto — huilogen staan gelukkig niet vermeld als diskwalificerend kenmerk. Bij deze mijn publieke pluim voor de vader die zo lang rustig voet bij stuk bleef houden en onze kleuter uiteindelijk zover kreeg dat ze toch op de foto ging.

Tot zover onze vorderingen met de ID-kaarten. Volgende week krijgt Hannah haar lesrooster en dan gaan we proberen een afspraak te maken in Bern. Dan moeten we nog een Zwitsers vignet regelen voor de auto en kunnen we ons geluk gaan beproeven. Wordt vervolgd.

Lekker bezig

Vóór de zomervakantie begon, besloten Johan en ik eensgezind: we gaan die zeven weken goed volstouwen met activiteiten, want we hebben geen zin in kinderen die zich stierlijk vervelen en elkaar de hele dag in de haren zitten. Nou, dat is goed gelukt.

We begonnen met een week vakantie in het Sauerland. Daarna waren we een weekje half-ziek thuis, en toen gingen we een week naar Oppenau. Vervolgens was het tijd voor een kamp met onze kerk, waar Johan met de kinderen naartoe is geweest. Ze vonden het heel leuk, hebben drie dagen lang al hun energie verbruikt en hadden de rest van de week nodig om weer een beetje bij te komen 😉 Win-win dus.

Deze week is Boaz op voetbalkamp. Elke ochtend fietsen we tegen half tien naar het voetbalveld en om half vier halen we hem weer op. Dat betekent zes uur tijd om rond te rennen, te voetballen, nog meer rond te rennen, spelletjes te doen, even wat te eten en opnieuw te voetballen. Ondanks regen en modder vindt hij het erg leuk. En wij leren weer nieuwe dingen over voetbalsokken, scheenbeenbeschermers en hoe je die dingen op de juiste manier combineert.

Volgende week is Hannah aan de beurt. Dan mag zij drie dagen lang gaan zingen met een musical-kamp. Dat is een uur hier vandaan, en ze blijft daar dus ook slapen. Het is de eerste keer dat ze zoiets gaat doen en ze kent helemaal niemand daar, maar ze heeft er helemaal zin in. Ze heeft thuis al een cd gekregen om de liedjes van tevoren te oefenen, en het hele gezin kent ze van voor tot achter.

Judith is vandaag weer begonnen op de Kindergarten. Die heeft nooit zo’n lange zomervakantie (al kan je gerust langer vrij nemen als je dat zelf wilt). Ze heeft zich nog niet echt verveeld thuis, maar ze had toch wel zin om haar vriendjes weer te zien. Zeker nu het buiten al herfst lijkt, is het wel weer mooi geweest met de vakantie.

En tussendoor vermaken we ons met Monopoly, spelen ze “ijshockey” op straat, plakken we vakantiefoto’s in onze albums en zoeken we alvast schriften, potloden en ander schoolbenodigdheden bij elkaar.

Er is nog één activiteit die we met spreekwoordelijk potlood in onze agenda’s geschreven hebben: op kraambezoek gaan in Nederland. We verwachten namelijk twee nieuwe neefjes/nichtjes in september. Maar ja, of die nog op tijd geboren worden voordat de scholen weer gaan beginnen…? (En of we dan nog een gaatje over hebben in onze drukke agenda’s… B-) )

Beestenboel

Onze vakantie in het Sauerland was aanvankelijk zeer geslaagd, maar viel uiteindelijk een beetje in het water. Niet (alleen) doordat het veel regende, maar doordat we ongewenst bezoek kregen van één of ander microscopisch klein wezentje dat 14 van de 17 vakantiegangers in meerdere of mindere mate ziek maakte. Een deel van de club ging daardoor eerder naar huis of zag af van verdere vakantieplannen na onze gezamenlijke week. Eerst maar eens uitzieken. Zo ook wij. We hadden nog even gehoopt naar Nederland te komen, maar dat is niet gelukt.

Na een weekje thuis te zijn geweest zijn we alsnog weer op pad gegaan, maar slechts een uurtje van huis. We hebben een vakantiewoning gehuurd in Oppenau. Dat is een klein dorpje in het Zwarte Woud, ter hoogte van Straatsburg. Mooie omgeving, en net te ver om op een zaterdag even heen te gaan. Precies leuk voor een weekje ontspanning.

De grootste attractie hier zijn de kippen van de eigenaar. Het zijn er nogal wat, in verschillende rennen tegen de heuvel op. Het leukst is de haan. Als de kinderen langs zijn hok rennen, kan hij zich niet inhouden en rent met ze mee. Heen en weer, heen en weer. Maar hoe trots hij ook kukelt, hij wint nooit. Ook leuk is het voeren van al die kippen. Dat heeft ons kroost al een paar keer mogen doen.

Gister gingen we op pad met Rosi het Roodborstje. Er is een wandeling uitgezet met allerlei informatie over vogels, wat puzzeltjes, een speeltuintje onderweg; precies naar onze smaak.

Vandaag gingen we nog avontuurlijker op pad, met een ziek paard. Dit was een heuse speurtocht: met een rugzak van de VVV kon je een route lopen met minstens 10 raadsels onderweg. Soms moest je een woord opzoeken op een info-bord, soms zat er een aanwijzing verstopt onder een grote steen en had je dus een spiegel nodig om ‘m te lezen, we telden sterren en kruizen in een kapelletje en ontmaskerden de geit op de torenspits van de kerk. En telkens gold: pas als de vraag was opgelost, konden we de volgende opdracht lezen. Want die zat telkens achter slot en grendel, bijvoorbeeld met een cijferslot of een letterslot. Gelukkig konden we uiteindelijk alles oplossen en is het paard weer gezond 😉 Toen hadden we er ook heel wat kilometertjes op zitten en was het tijd voor een ijsje en een speeltuintje. Even genoeg beesten voor vandaag, inclusief muggen in het bos. Alhoewel, momenteel wordt het kippenhok uitgemest en daar staan twee Commelinnetjes met hun neus bovenop. Met de handen in de zakken 😉

Gastblog

“Van de slimme kinderen en de domme tante”

Er was eens een familie die vakantie vierde. Niet zomaar een vakantie, maar met héél veel mensen. Opa, oma, ooms, tantes, neefjes, nichtjes; een grote club bij elkaar.
Ze hadden het reuze gezellig samen. Ze wandelden, ze deden spelletjes, ze speelden buiten én ze losten raadsels op. Sommige raadsels waren een makkie, dat antwoord wist je zo. Maar sommige waren pittig, van die echte hersenkrakers. Sommige raadsels waren eigenlijk een vraag. Een weet-vraag. ‘Waarom is olijfolie zo duur?’ ‘Hoeveel gram olijfolie zou je kunnen maken uit vijf olijven?’ ‘Zou zijde een goed ruilmiddel zijn als er geen geld zou bestaan of is koffie een beter idee?’ Belangrijke vragen, zonder meer. Want van vragen word je slim.
Er was één tante die eigenlijk op al die vragen geen antwoord wist. Als ze een vraag kreeg, deed ze alsof ze die niet hoorde. Maar dat lieten de kinderen niet zomaar gebeuren. Ze stelden de vraag gerust nog een keer. En nog een keer. De tante keek dan moeilijk, fronste haar wenkbrauwen en tuurde heel aandachtig in de verte. Je hoorde haar hersens kraken. Ze slikte een keer en deed haar mond open. Gespannen wachtten de kinderen af. Zou ze het weten?
Maar helaas. De tante deed wel een poging, soms met dure woorden. Maar het was niet het antwoord. Geen overtuigend argument. De kinderen slaakten een zucht. De tante ook. Ze nam zich voor meer te lezen en meer te leren. Want dat je nichtje en neefje slimmer zijn dan jij, dat kan natuurlijk niet.
Gelukkig voor het nichtje en neefje waren er nóg zeven andere grote mensen om mee te sparren. En de domme tante? Die kon prima vlinders kleuren en memory spelen met het kleinste nichtje. En ook dat was reuze gezellig!

Bezoek en afscheid

Afgelopen weekend was ouderwets gezellig. We hadden twee paar broers en schoonzussen te logeren. En ja, dat paste allemaal precies in ons huis 😉 Als er bezoek komt dat ook blijft slapen, komt Boaz altijd bij ons logeren. Dan is zijn kamer dus vrij, daar kunnen drie volwassenen slapen. Of twee en een heleboel bagage. En dan hebben we nog een tweepersoons slaapbank in de woonkamer. Wie het niet erg vindt om tussen het speelgoed te liggen, mag daar slapen. Deze keer hadden we zelfs nog een extra gast, maar die is nog niet geboren en had dus ook geen eigen slaapplekje nodig.

Met eten is het natuurlijk wel een beetje inschikken aan tafel. Maar het was meestal lekker weer, en dan is het terras gewoon een verlengstuk van de keuken. En het fijne aan visite is, dat er altijd wel iemand tijd heeft voor een potje memory, of een wedstrijdje wil doen wie het snelst de Krozinger berg op kan, of een hut wil bouwen met alle fleecedekens en bankkussen. Een soort animatieteam aan huis, en dat vinden onze kinderen geweldig! En als ze dan ’s avonds op bed liggen, hebben wij nog tijd om gezellig bij te praten. Dat werd wel weer eens tijd, want door alle corona-gedoe hebben we dat best wel gemist.

Vanaf vandaag zijn de strengere regels ingegaan. Precies op tijd, want iedereen was gisteravond weer keurig op honk.

Hannah en Boaz moeten vandaag de school opruimen en schoonmaken, en als beloning gaan ze een ijsje halen. Boaz krijgt ook nog z’n rapport, en dan is het morgen alleen nog een ochtendje naar het park met z’n allen om afscheid te nemen van de 4e klassers. Het afscheidsfeestje met ouders en broers/zussen is vrijdagavond al geweest, net over de grens in Frankrijk. Daar hebben ouders van een klasgenootje een skatebaan / trampolinepark / speeltuin waar we allemaal welkom waren. De juffen en meesters waren er natuurlijk ook, klas 4 voerde een mooi musical-stukje op over de verovering van Jericho, en ze kregen allemaal hun rapport plus een passend cadeautje. Dat alles onder het genot van wat eten en drinken en bij een stralend zonnetje. Een mooie afsluiting van 3,5 jaar Grundschule voor onze dame. Kleine meisjes worden groot…

Bundesjugendspiele

Vandaag was het sportdag op school. En niet alleen op onze school, maar overal in Baden-Württemberg. Tijdens de gymlessen was er al ijverig getraind en nu waren dus de wedstrijden, op een echte baan: sprinten, 1000 meter rennen, verspringen en ver gooien. Johan is even wezen kijken en heeft wat filmpjes gemaakt:

En hopla, daar ging z’n hoed 🙂

Naar het zwembad

Johan is met de kinderen naar het zwembad geweest. Voor hem niet per se z’n favoriete uitje, maar de kinderen hebben er al dagen, weken, maanden om gevraagd en het kan nu eindelijk weer zonder gedoe. Heel lang was de tent compleet gesloten, daarna moest je een officiële dagverse coronatest meenemen om naar binnen te mogen, maar nu is er alleen nog een maximaal aantal bezoekers. Dat was de eerste paar hete dagen natuurlijk meteen een probleem, maar vandaag viel de drukte mee. Wat een geluk. Judith stond al klaar met haar badpak aan, zwemvestje en zwemvleugeltjes om, duikbril op… maar ze moest nog op de fiets, dus toen kwamen er sokken, sandelen en een fietshelm bij. Het was een prachtige uitdossing. Uiteindelijk zijn de zwemvleugeltjes en co toch maar in de tas meegenomen.

Dinsdag was Hannah al wezen zwemmen met haar klas. Officieel was dat een “wandeldag”, en alle klassen gingen er op uit. Eén klas toog naar de burcht in Staufen, Boaz’ klas kwam bij ons thuis langs en mocht op de Krozinger Berg een lekker worstje grillen + verstoppertje spelen + nog wat spelletjes doen, en klas 4 ging dus naar het zwembad. Om het thema “wandelen” recht te doen hebben ze eerst anderhalf uur door de omgeving gemarcheerd. Dat was niet bepaald naar Hannahs zin, maar het uiteindelijke zwemmen maakte veel goed. Na haar enthousiaste verhalen hadden de andere twee natuurlijk nóg meer zin in een frisse duik — en vandaag hebben ze zich de hele middag kostelijk vermaakt. Ze kunnen weer zwemmen, ze kunnen beter duiken dan ooit en hun nagels zijn prachtig schoongeweekt B-)

Volle agenda

Het leven is weer op stoom hier. Maandenlang was onze agenda vrijwel leeg, omdat er nou eenmaal weinig kon en mocht. Maar nu zijn er weer speelafspraakjes en kinderbrandweer, gaat de Bijbelkring weer starten, hebben we gepicknickt met een ander gezin, kan ik op bezoek in het bejaardentehuis, gaat Hannahs klas naar verkeerstraining en is er volgende week een klein uitje met school. Boaz’ klas komt dan bij ons op bezoek en mag op de Krozinger Berg een worstje grillen. Hannahs klas gaat naar het zwembad. Allemaal dingetjes die nu extra leuk zijn, omdat we het een tijd gemist hebben.

Daarnaast werkt Johan weliswaar thuis, maar heeft hij veel voordrachten om naar te luisteren of zelf te houden, dus dat staat ook allemaal op de agenda om rekening mee te houden. Om één of andere reden worden conferenties bij voorkeur onder etenstijd georganiseerd en dan moet er dus apart / eerder / later / met een bord op schoot gegeten worden. Overmorgen mag Johan praten voor een groep Japanners, en dat is juist ’s morgens om 8 uur al (vanwege het tijdsverschil). En daarnaast zijn er natuurlijk nog vergaderingen enzo, of overleg met een collega. Hij heeft amper nog tijd om “echt te werken” 😉

Het voelt bijna alsof we wakker worden uit een winterslaap…

Todtnau

Het was vandaag erg warm. Eigenlijk te warm voor de wandeling die ik graag wilde doen. Daarom hebben we ons plan gewijzigd en zijn we naar Todtnau gereden. Daar is een mooie waterval die de kinderen al wel eens hadden bekeken, maar Johan en ik niet. En omdat het warme seizoen nu pas net begint, dachten we dat er nog lekker veel water zou zijn. En dat klopte! Het was daar heerlijk fris door al het water en waarschijnlijk ook doordat de waterval een beetje beschut lag, uit de felle zon.

We hebben een lekker wandelingetje gemaakt over de bruggetjes en langs het water, en natuurlijk moest er regelmatig even geprobeerd worden of je ook zónder brug kon oversteken en hoe fris het water was. Met een beetje opletten kon dat prima — als je niet net op het randje van de waterval gaat spelen natuurlijk. Dan lig je zo 90 meter lager…

Hier een paar fotootjes:

Tobben en baden

Onze Juud hield er altijd van om lekker te tobben, of tobberen. Niet dat ze dan in de put zat. Of in ieder geval niet figuurlijk. Nee, ze is dan juist heel goed in haar hum. Maar ze zit dan in een van de wastobbes voor een relaxmomentje.

Tijdens onze laatste trip naar Nederland ontdekte ze plotseling dat het ook veel groter kan. Zowel in Staphorst als in Woudenberg is er een heerlijk ligbad. En daar is dagelijks gebruik van gemaakt. Ook Boaz heeft een keer een halve middag in bad gelegen.

Wat een smart toen we weer terug in ons appartementje waren. Bij de wastobbes. En zonder ligbad. Gelukkig had Grietje onlangs op internet een verplaatsbaar plastic zitbad ontdekt dat precies in onze douchecabine past. Dat hebben we maar gauw besteld, en een paar dagen later kwam de pakketbezorger met een enorme doos die inmiddels is omgebouwd tot auto.

Sinds gisteren hoeven we niet meer te tobben. Het is nu bad, badder, badst in Bad Krozingen.