Indianenkamp

Vanmiddag is het eindelijk zo ver: Hannah mag op Indianenkamp. Samen met kinderen uit onze kerk en natuurlijk een aantal echte Indianen-opperhoofden. Gewoonlijk verkleden die zich als normale mensen, maar de komende paar dagen laten ze hun ware aard zien 😉 Johan heeft gisteren al hard geholpen bij het opzetten van de tipi-tenten – deels in de stromende regen. Gelukkig is het nu lekker weer en zijn de vooruitzichten redelijk goed.

Bij het opzoeken van de spullen begint het ook bij ons te kriebelen: luchtbed, slaapzak, een zaklampje… het kampeer-avontuur lonkt 🙂 Binnenkort krijgen we een tent te leen, dus als het in de Pinkstervakantie lekker weer is willen we één of twee nachtjes gaan kamperen. Gewoon ergens in de buurt, omdat kamperen een avontuur op zich is en er hier heel veel mooie plekjes zijn!

Maar nu is Hannah dus aan de beurt. Het wordt de eerste keer dat ze zonder ons op kamp gaat, tot nu toe heeft ze alleen bij onze families gelogeerd. En twee keer een poging gedaan bij een vriendinnetje in Ede, maar beide keren hebben we haar weer opgehaald… Inmiddels is ze natuurlijk een flink stukje ouder en zelfstandiger, en ze heeft er veel zin in. En wij ook, want op Hemelvaartsdag mogen we allemaal komen helpen bij de knutselactiviteiten.

Een beetje geoefend hebben we trouwens ook al, voor dat Indianenleven. We waren pas bij een gezin uit de kerk dat een enorme tuin heeft, met vuurplaats en vijver. En hoewel hun huis in Frankrijk staat zijn het echte Duitsers: zodra de zon zich laat zien wordt er gegrild! Dus zaten we gezellig bij een houtvuurtje worstjes te eten en klommen de kinderen in de boom. Na verloop van tijd moest uiteraard ook de vijver nauwkeuriger bestudeerd worden, en visjes gevangen “voor het eten”. Je raadt het al, het duurde niet lang voor de eerste “vis” zelf in het water lag. Toen de eerste schrik bedaard was bleek dat eigenlijk best leuk, dus sprongen ze er even later in hun ondergoed in. Brrrrr. Het zag er heel koud uit, maar volgens hun kon het prima. En als ze het toch een beetje koud hadden lieten ze zich opwarmen bij het vuur. Dat klinkt toch alvast als echte Indianen, nietwaar?

…maar net niet helemaal

Duits en Nederlands lijken erg op elkaar. Dat is voor ons natuurlijk heel handig, dan hoeven we niet zoveel nieuwe woorden te leren. Maar sommige dingen zijn toch nét even anders en grappig om te ontdekken. Hieronder een paar voorbeelden.

  • In Nederland krijgen we af en toe kippenvel. In Duitsland niet. Daar krijg je een “ganzenhuid”.
  • Als het bij onze familie gezellig is, “vliegt de tijd”. Maar hier “rent de tijd weg”.
  • Onze Hannah leest erg veel en erg graag. Een echte boekenwurm dus. Hier is dat geen worm maar een rups: eine Leseraupe! Een soort Rupsje Nooitgenoeg dus 😉
  • In Nederland aten we soms noedels. Je weet wel, van die super dunne sliertjes die lijken op vermicelli. Hier valt er veel meer onder die naam, kijk maar:
  • En wat is dat voor dier naast alle pasta? Dat is geen struisvogel, maar… een Vogel Strauß!
  • Toen Hannahs school net was verhuisd, hadden ze nog geen “Tafeln”. Maar dat was geen probleem, die zouden een paar weken later nog komen. Tot die tijd konden ze zich wel behelpen met een stuk karton. Zielig voor de kindjes die net leren schrijven? Nou, dat viel wel mee. Een “Tafel” is namelijk geen tafel, maar een schoolbord…
  • Boaz ziet tegenwoordig overal “beelden”. Nou zitten we hier ook wel in een van oudsher Rooms-Katholiek gebied, maar onze kerel maakt het wel érg bont. Hij is in de war geraakt door het Duitse woord “Bild”. Dat betekent gewoon een tekening, plaatje, poster of iets dergelijks. Vandaar dat Bad Krozingen in deze verkiezingstijd tjokvol hangt met “beelden”. Niet van heiligen, maar van partijkandidaten.
  • Nog zo’n gouwe ouwe hier thuis: het verschil tussen “bodem” en “vloer”. In het Duits heet datgene wat je thuis onder je voeten hebt de “Boden”, en de gang in je huis heet “Flur”. Hoe krijgen ze het bedacht.
  • Van de week danste Boaz door de kamer “van vrede”. Nou hadden we het wel net gehad over Jezus’ woorden “Vrede zij u”, maar deze link snapten we toch niet helemaal. Na even zoeken kwamen we eruit: hij bedoelde “vreugde”. Ook geen woord dat Nederlandse kleuters dagelijks gebruiken waarschijnlijk, maar hij leidde het af van het Duitse “Freude”. Net even verkeerd vertaald…

Een aanverwant aardigheidje is het tijdsbegrip aan een universiteit. Het beruchte “kwartiertje” kennen ze hier namelijk ook, maar dan voor fijnproevers. Als een college om “8 Uhr” begint, dan is iedereen vanaf 8:00 welkom om rustig op te starten en pauze te houden, en om 8:15 begint dan het college echt. Vermeldt een aankondiging echter “8:00 Uhr”, dan word je geacht stipt om 8:00 te beginnen. Het heeft een logica, als je het eenmaal weet 😉

Een groter en moeilijker thema is het verschil tussen “du” en “Sie”. In Nederland is het ook niet meer eenduidig vast te stellen of je iemand met “jij” of met “u” moet aanspreken, maar in het Duits liggen de lijnen volgens ons nog weer heel anders. Daar schrijven we binnenkort nog een keer over. Tot dan 🙂

Technische storing

“Neem contact op met uw systeembeheerder” — Tsjah, dat ben ik zelf… Misschien hebt u gemerkt dat er wat probleempjes waren met de weblog de afgelopen week. Die zijn inmiddels verholpen (als het goed is).

Deze website stond eerst op de server van een bedrijf waar ik wat webruimte huur. Maar dat bedrijf besloot om bepaalde dingen aan te passen, en daardoor werkten de websites niet meer goed. Nu was ik juist twee weken geleden weer eens aan de slag gegaan met mijn eigen server atarrimbo die in onze kelder staat te zoemen. (Een prachtig beestje: 16 processor-draadjes, 24GB RAM.) Vorige zomer heeft mijn fantastische zwager noch geholpen om die server aan het internet te hangen.

Enfin, ik heb dus besloten om de hele weblog (en ook mijn wiskunde-website waar al mijn artikelen &c opstaan) te verhuizen naar atarrimbo. Zo gezegd, zo gedaan. Na een avondje zweten en hoofdbrekens zijn alle databases en PHP-scripts verhuisd; de juiste pakketjes geïnstalleerd; alle instellingen aangepast en DNS records omgezet.

Bijkomend voordeel: de weblog wordt nu eindelijk via https opgediend (zie het kleine groene slotje in de adresbalk). Dus u kunt nu met een gerust hart onze verhaaltjes lezen en plaatjes bekijken. Boeven kunnen niet meer zomaar de inhoud van de website aanpassen terwijl die met lichtsnelheid over het grote boze web van atarrimbo naar uw computer surft.

Om voorlopig weer van de kopzorgen af te zijn heb ik ook meteen maar een pagina met ons privacybeleid aangemaakt. Daarin wordt haarfijn uitgelegd dat uw reacties op onze blogposts worden opgeslagen op onze website. Mocht u dat niet believen, dan kunt u contact opnemen met ondergetekende, en dan worden uw reacties grondig uit het systeem verwijderd.

Met vriendelijke groeten,

Johan Commelin
Systeembeheerder

De kinderbrandweer

De brandweer is bij ons thuis een zeer geliefd thema om over te praten, na te spelen en foto’s of filmpjes te bekijken die brandweer opa doorstuurt. Deze week nog waren Boaz en Judith ijverig bezig met het blussen van brandende kalfjes – voor de veiligheid hadden ze hun duikbril maar opgezet. Prompt stuurde opa foto’s door van een echte brand in een echte kalverstal in Staphorst… Dat houdt het spreekwoordelijke vuurtje brandend. Ons kroost maakt zich nu al zorgen of er wel genoeg vacatures zullen zijn bij opa’s brandweer tegen de tijd dat zij groot genoeg zijn om echt mee te doen. Want natuurlijk willen ze alle drie meedoen, en het liefst allemaal in hetzelfde korps.

Sinds kort is Hannah serieus in opleiding tot brandweervrouw. Ze is lid geworden van de kinderbrandweer hier. Dat kan vanaf 6 jaar oud – Boaz moet dus helaas nog even wachten. Hij mocht wel mee naar de proefles en heeft toen zelfs boven op de ladderwagen gezeten. Wow, wat stoer 🙂 Hannah gaat nu elke donderdag op “oefening” en leert daar van alles over veiligheid en brandweertaken. Als ze goed haar best doet kan ze speldjes verdienen die ze dan op een echte brandweerpet mag dragen.

Het brandweerkorps van Bad Krozingen is vrij groot: 183 volwassenen en 50 kinderen. En ze hebben super stoere auto’s, kijk maar:

Een eerste les ging over de verschillende taken die de brandweer heeft. Een logo daarvan hangt aan de gevel van de kazerne.

Vier taken dus: Retten – Löschen – Bergen – Schützen. In het Nederlands: redden van mensen en dieren in nood – blussen van branden – bergen van verongelukte auto’s, omgevallen bomen etc – beschermen bij bijvoorbeeld overstromingen, maar ook voorlichting geven om de veiligheid te vergroten. Nu mag de kinderbrandweer weliswaar nog niet met echte branden aan de slag, maar de basis wordt alvast gelegd. Jong geleerd, oud gedaan 🙂

In een oogwenk

Sommige dingen vergen geduld. Voor Boaz z’n bord leeg heeft bijvoorbeeld, gebruikt hij drie aanmaningen, vier verdere aanmaningen en vijf vermaningen om eindelijk z’n mond niet voor praten maar voor eten te gebruiken. [Dit kan ook alleen Boaz zo. Andere mensen zouden aanmaningen “nodig hebben”, maar Boaz is al zo verduitst dat hij ze “gebruikt” (“braucht”)].

Andere dingen gaan verrassend snel! In een oogwenk, zogezegd. Om een niet-Instagram-waardige indruk van het echte leven hier te geven: Johan zit in Berlijn om een voordracht te houden. Ik ben met de kinderen naar gym geweest, daarna is met hangen en wurgen het huiswerk afgemaakt, eten op tafel gezet – de gewone dingetjes. En toen begon het. Boaz was finaal uit z’n broek gescheurd bij gym. Een scheur van meer dan 15 cm vind ik eigenlijk reden om zo’n broek af te schrijven, maar daar was meneer het niet mee eens. Hij wilde heel graag dat ik een poging zou doen om de broek te naaien. Goed, ik ben de beroerdste niet 🙂 dus ik ging achter de naaimachine aan het prutsen. Intussen heb ik vier keer indringend moeten waarschuwen omdat de kinderen als dolle paarden door het huis renden, ondertussen schreeuwend als volleerde cowboys. Het hielp allemaal niks, dus riep ik ten einde raad dat ze maar aan hun klepjes moesten beginnen. Dat is codetaal voor hun avondritueel: we hebben voor ieder kind een blad papier met daarop hun taakjes zoals tandenpoetsen, pyjama aantrekken en het slaaplied zingen. Als iets is gedaan mag het klepje dicht, en als alle klepjes zijn afgewerkt is het bedtijd.

Zo. Dat was een goed idee. Rust in de tent. Wat heerlijk toch, zo’n georganiseerd gezin en zulke zelfredzame kinderen. Ik was bijna zover om mezelf een schouderklopje te geven toen er een alarmbel met de naam Hannah afging in de keuken. “Boaz heeft toet geknoeid en het ligt overal!” Nou, daar was geen woord van overdreven. Eén van de avond-taakjes is het eten van een schaaltje yoghurt, en daar vond Boaz het nu wel tijd voor. De eerder beloofde speciaal samen gekochte toetjes was hij kennelijk vergeten en manmoedig sleepte hij een emmertje met 1 kilogram vruchtenyoghurt uit de koelkast. Flats, op de grond, een groot gat in de bodem, de yoghurt overal in het rond. Zucht. En in plaats dat ‘ie er dan met z’n handen vanaf bleef, probeerde hij snel snel de boel op te vegen met een vaatdoek voordat de grote boze mama om de hoek zou komen kijken. Toen lagen de klodders niet meer óp het vloerkleed, maar er lekker ingewreven.

Afijn. Het was vast niet expres gedaan… Dus de kinders snel met het juiste toetje aan tafel en ik aan het opruimen. Ik was nog niet halverwege toen een opgewekt stemmetje kwam vertellen: “Ikke poep weg-daan! Opperuimd!” Eeeeeh, wacht even, wát heb je gedaan??? Ze wilde het met alle plezier even laten zien. Op naar de wc. Een priemend vingertje in de pot, waar gelukkig weinig raars te zien was.
“Wat heb je hier gedaan dan?”
“Boaz poept, en ikke schoon-maakt”
Ai. Gezien de bende die zoonlief er soms van kan maken, begint zich in mijn hoofd een scenario te vormen.
“Waarmee heb je dat dan schoongemaakt?”
“Die! Cee-pier! Ikke zo, poetse-poetse”
Grumbel grmbl. Het handdoekje naast de wastafel was ook verhuisd naar de deurklink, dus ik vermoed dat die ook nog een rol heeft gespeeld. Ik heb verder maar niet naar details gevraagd. Handdoek weg, kind grondig gepoetst, en… opgewekt weer verder naar de keuken, waar de yoghurt nog geduldig lag in de trekken.

Het toetje was gelukkig heerlijk. Ik kreeg zowaar een “duizend keer bedankt” toegevoegd. Gevolgd door een verontwaardigd “Mamaaaaa! Ik sta klaar om tanden te poetsen!!!” Tjah. Ik lag nog op m’n buik onder de tafel te schrobben. Maar dat was geen geldig excuus. Ik heb in sneltreinvaart het tandenpoetsen – pyjama aan – plassen – ritueel afgewerkt; gelukkig kunnen ze dat deels al zelf. En toen een slaapverhaaltje over zeven muisjes die ook gingen slapen. Prima idee, beter dan sprinkhanen die inspireren tot een wedstrijd verspringen of iets dergelijks. Daarna luidkeels het slaaplied: “Ik ga slapen, ik ben moe…”

En ja hoor, “ding dong!” ging daar de bel dwars door ons lied heen. Ik had even de neiging om die deur lekker dicht te laten. Aan klachten of verzoeken had ik even geen behoefte, en aan speelkameraadjes nog minder. Maar voor ik met m’n ogen kon knipperen hadden Boaz en Hannah de deur al opengemaakt en hoorde ik een aarzelende mannenstem vragen of er misschien ook één van hun ouders aanwezig was. Mmmmm. Daar kon ik dan toch niet echt meer onderuit. Het was de nieuwe buurman die zich kwam voorstellen. Ik zou graag door de grond zijn gezakt van schaamte bij de gedachte aan wat hij wellicht van onze chaos heeft meegekregen voordat hij aanbelde, maar aangezien ik dan in zijn woonkamer zou belanden was dat ook geen optie. Manmoedig glimlachen dus maar.

Hij kwam met een ingewikkelde vraag over parkeergelegenheid – eigenlijk is alles al vol rondom ons huis, maar er moest toch nog een auto bij. Of wij ermee konden leven dat… bla bla bla. Ja hoor, we zullen ons best doen. Maakt u zich geen zorgen, wij vinden altijd overal een oplossing voor. We zijn tenslotte wel wat gewend, weet u. In ons gezin draaien we onze hand niet om voor probleempjes van dit kaliber. Toevallig hadden we er de afgelopen 15 minuten nog een paar. Binnen een oogwenk geproduceerd, en voortvarend weer opgelost door onze power-mama. Ze zal zo even naar die auto kijken, “das kriegen wir hin”. Goedenavond meneer, gaat u maar weer, we hebben dringend nog wat af te werken hier. Onze kinderen moeten namelijk naar bed. Dat is de aller-efficiëntste oplossing ooit om bestaande problemen op te lossen en nieuwe problemen te voorkomen.

Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen liggen in bed, de rust is weergekeerd, en de auto staat op de gewenste plek. De yoghurt is opgeruimd, en de wc oogt normaal. De verdere dagelijkse rommel is nog niet weg, maar ik heb even geen zin meer om de zooi verder op te ruimen. Ze bekijken het maar. Die puzzelstukjes liggen morgen toch in een oogwenk weer overal, gevolgd door boekjes en blokjes en pantoffels en kralen en een houten hondje. Als er zo nog weer iemand aanbelt, komt die niet verder dan de voordeur. Nee meneer, sorry mevrouw, u kunt nu even niet binnenkomen. Dat zou anders natuurlijk heel gezellig zijn, maar weet u, DE KINDEREN SLAPEN! En dat houden we graag even zo 🙂

Asperges in de sneeuw

Het aspergeseizoen is weer aangebroken… dat betekent dat we overal langs de grote wegen witte velden zien. De asperges groeien onder een wit zeil zodat er geen licht bijkomt. Dan blijven ze mooi wit. Ook schieten er overal kraampjes uit de grond, vlak naast de akkers. Daar staat dan iemand de ganse lange dag te wachten op een klant die in zijn 100 km/u langsrazende BMW op tijd in de gaten heeft dat hij trek heeft in een verse portie van het witte goud.

Vandaag hadden we extra veel medelijden met de asperge-verkopers. Want de wereld is nu extra wit: naast het witte zeil en het witte goud is er vandaag een dik pak witte sneeuw gevallen. Begin mei! Dan leggen alle vogels een ei, hebben we net aan onze kinderen geleerd. Maar vandaag konden ze met mutsen en wanten aan naar buiten om in de sneeuw te dollen.

Wij laten vandaag de asperges voor wat ze zijn. We hebben in stijl gesmuld van een stevig bord hutspot. Zonder rookworst, dat dan weer wel. Onze wintervoorraad was tenslotte al op 😉

Ponyrijden

Vandaag waren we bij de kinderboerderij, en daar mochten kinderen een rondje rijden op een paard of pony. Nou, daar hadden onze oudste twee wel oren naar!

Judith moest er nog even over nadenken. Pas op de terugweg besloot ze dat zij óók een rondje wilde rijden, samen met papa. Nou dat mag, maar niet meer vandaag. Voor haar bleef het bij een “rondje” kameel.

Het was een geslaagde dag 🙂

Bijdehante tante

De kindjes liggen lekker in bed, de keuken is opgeruimd, en Johan en ik zitten gezellig op de bank. Tijd om weer ’s een blogpost te schrijven. Maar waarover?

Niet over Johan z’n werk, want de wiskundige vorderingen waar hij enthousiast over is zijn te lastig uit te leggen aan een niet volledig wiskundig publiek, en een verhaal over zijn huidige onderwijstaken zou te chagrijnig of cynisch van toon worden. Het begin van een nieuw semester brengt nu eenmaal héél veel bureaucratie en geregel met zich mee, en veel vragende of klagende studenten.

Ook niet over de vakantie van de kinderen, want dat rommelt nog gewoon een beetje door. Hannah heeft vandaag van haar één na laatste vakantiedag genoten – dat wordt zorgvuldig bijgehouden en vergeleken met andere kinderen die deze week alweer naar school moeten. Maar ze heeft ook wel weer zin om naar school te gaan. Ze wil graag nieuwe dingen leren, maar dan zonder huiswerk 😉 Boaz heeft nu een week vrij, en vertelt stoer dat de Kindergarten hélemaal níks aan is en dat ‘ie veel liever thuis blijft. Hij wordt op z’n wensen bediend dus.

Over mezelf schrijf ik ook niks. Ik moest vanmorgen naar de oogarts om uit te zoeken wat voor nieuwe bril ik precies nodig heb. Daar horen ook oogdruppels bij die je pupillen wijd open laten gaan. Zo wijd, dat je de rest van de dag alleen te voet op pad mag en niks kunt doen omdat je gewoon geen steek ziet. Dat was dus een lange dag, want ik was er al om kwart over acht. Blèh. (Eventuele typfouten komen dus ook omdat ik vandaag blind typ en niet goed zie wat ik doe)

Blijft over: onze bijdehante tante. Judith is een heerlijk kind, en een gigantische wijsneus. Zomaar een greep uit haar uitspraken van deze week:

  • Het waaide te hard naar mevrouws zin. Dus deed ze de achterdeur open, ging breeduit in de deuropening staan en sprak gedecideerd: “Ik wille nu STOP WINDEREN!” Ze keek nog even naar het effect van haar opdracht, maar toen er weinig veranderde ging ze maar binnen spelen.
  • Juut speelde doktertje. Ze moest even mijn oren controleren. Dat zag er niet goed uit! “Jij pijn oren, mama. Ik denk Boaz-Hannah hard (ge)schreeuwd!” Oeeeh, waar heeft ze die nou vandaan…
  • Vandaag vroeg ik of Judith al klaar was met haar bezigheden. Antwoordt ze heel wijs: “Ikke jou Duis praten mama: “NOCH NICHT!””
  • En natuurlijk de gebruikelijke fratsen dat ze zelf haar pyjama wel – niet – wel – echt helemaal niet aan wil doen, dat mama niet “moete (be)moeien” met de knoopjes van haar jurk en dat ze in bed absoluut nog een boekje moet “lezen” voordat ze gaat slapen. Dat doet Hannah tenslotte ook, en Joetie isse groooote meis. “Hè mama, goete-(i)dee?”

Een heel goed idee. Lekker slapen, wijsneus!

Rommeltje

Het is momenteel een rommeltje bij ons. Niet qua speelgoed of rondslingerende spullen, want er kwam gisteravond iemand eten. Het voordeel daarvan is – behalve de gezelligheid natuurlijk – dat het de dag erna nog redelijk netjes is in huis 🙂 De rommeligheid zit ‘m in onze dagbesteding.

Johan is naar z’n werk, en heeft meteen een drukke week. Dus ging hij gisteren al vroeg op pad, zelfs voordat de rest uit bed kwam. Op de terugweg nam hij een collega uit Engeland mee die bij ons bleef eten. Vandaag vertrok hij op de normale tijd, maar verwachten we ‘m pas laat in de avond terug.
Boaz gaat naar school, maar dinsdag had hij een bos-projectdag en moest hij dus al om 8 uur op school zijn. En morgen moet ‘ie even langs de arts voor een algemene check (wat in NL door de schoolarts zou gebeuren). Om 11 uur, dus dat combineert niet erg met de Kindergarten. Dagje vrij dan maar. Gisteren had ik een oudergesprek met zijn juf, dus was het ophalen ook alweer “anders dan anders”.
Hannah heeft deze week nog vakantie, en volgende week zelfs ook nog drie dagen. Heel gezellig, maar ook een onophoudelijke bron van gekwebbel en bruisende ideeën die absoluut nog dezelfde minuut om een reactie van mama vragen. Haar laatste vakantiedag is Boaz’ eerste vakantiedag, die heeft dan van woensdag t/m maandag vrij. Als mazzeltje heeft Johan die woensdag ook vrij, dan is het tenslotte de “dag van de arbeid” dus hoeft niemand te werken. En als Boaz bijna weer naar school gaat, vertrekt Johan voor drie dagen naar Berlijn.
Al met al genoeg rommeligheid om mijn dagen ook op z’n kop te zetten. En Judith is ook een beetje van de leg, die moet haar draai nog weer vinden na de gezelligheid in Nederland. Vandaag besloot ze al heel gedecideerd: “Mama, ikke auto. Ik wille baby Lara sorgen!”. Goed idee meiske, maar nu even niet…

Ook qua talen knarsen mijn hersens. Arme ik, ik word oud geloof ik. We hebben heerlijk Nederlands en “Stappust” gepraat en gehoord de afgelopen week, en hier praten ze natuurlijk ineens weer Duits. Dat is zelfs na zo korte tijd weer even wennen. Maar thuis spreken we gewoon Nederlands. Tussen de bedrijven door probeer ik nog wat te werken – wat met rondfladderende kinderen altijd wat extra energie kost – en dat is in het Engels. Ook onze gast gisteren sprak Engels, en meteen daarna ging ik naar gitaarles wat weer in het Duits is, maar uiteraard ook over akkoorden en noten gaat. Voor mij ook nog steeds een “taaltje” waar ik m’n aandacht bij moet houden. Eenmaal weer thuis was onze Engelse gast er nog, en daarna tolde mijn hoofd. Van teveel wisselingen in bezigheden en talen loopt mijn bovenkamer een beetje vast 😉

Volgens een leuk gezegde zorgt een opgeruimd huis voor een opgeruimd hoofd, maar ik geloof dat er nog iets aan toegevoegd moet worden. Voor een opgeruimd hoofd (waar ook nog iets zinnigs uit komt) moet niet alleen je huis enigszins aan kant zijn, maar ook je agenda een voorspelbaar en regelmatig ritme hebben. Dat ontbreekt hier momenteel een beetje.

De Regelmaat komt hopelijk na de vakanties weer, de Rust waarschijnlijk pas als de kinders het huis uit zijn, en de Reinheid… naja, die komt en gaat met vlagen 🙂 Gelukkig zijn de drie R’s niet meer zo belangrijk als vroeger, en mag er af en toe eentje vervangen worden door de R van Rommeltje. Of door de populaire (Engelse!) slogan “go with the flow”. Naja. Als het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en het kroost de tuin onveilig maakt is dat nog niet zo’n heel gek idee.

Dieren, tuin en dierentuin

Woensdag was Boaz jarig. Onze dappere ridder-brandweerman is alweer vijf jaar! Dat hebben we uitgebreid gevierd met allerlei familieleden in Staphorst en Lelystad. Zelfs met overgrootouders, dat is toch best bijzonder. Hij is natuurlijk weer goed verwend met allemaal cadeautjes. Zo slaapt hij tegenwoordig in een heuse ridder-pyjama, heeft hij weer voldoende voorraad aan prik-, kleur-, lees- en puzzelboeken en kan hij lekker puzzelen met een nieuwe 100-stukjes-puzzel. Die nemen we allemaal mee naar huis, daar kan hij de komende weken heerlijk mee aan de slag.

Maar één cadeau kon niet mee, dat hebben we meteen opgebruikt. Het was dan ook niet iets tastbaars, maar een “belevenis” (meteen een nieuw woord geleerd…). Met opa Geurt en oma Paula gingen we naar de dierentuin in Amersfoort. Mét een ijsje van oma Marijke, én een ritje in de draaimolen, én een ritje met de Berenboemel. Het kon niet op. Onze kerel heeft ervan genoten, en z’n zusjes natuurlijk ook. Olifanten, giraffes, flamingo’s… allemaal dieren die zelfs Judith al prima kan benoemen, maar die we niet dagelijks in het echt tegenkomen.

Nu zijn we nog een paar dagen in Lelystad, en genieten ze van dieren en de tuin. Boaz heeft een bakje met dode torretjes, een dode bij en dode lieveheersbeestjes (hmmm… dat nemen we maar niet mee naar huis 😉 ) Voor de gelegenheid is er een tijdelijke zandbak gecreëerd, en Hannah bouwt een hut met stenen die ze vond. Johan zit te discussiëren in de tuin, en we vermaken ons prima. Het is dan ook heerlijk weer, dat bevalt beter dan de sneeuw en hagel waarmee Nederland ons begroette! Met blote voeten over het gazon lopen en zonder jas in de tuin spelen. In het zonnetje zitten met een kop thee en luisteren naar de vogeltjes terwijl de kinders zichzelf vermaken of vermaakt worden. Ultiem genieten 🙂