Op werkvakantie

Hieperdepiep het is vakantie! En niet zomaar een vakantie, we zijn op werkvakantie in eigen huis. Hannah heeft vandaag zelfs zo hard gewerkt dat ze graag in blote benen en een hemd wou rondlopen, en verder alleen een rokje. Zo staan tenslotte de slaven uit Egypte ook in de kinderbijbel… We hebben onder andere twee logeerbedden en een slaapbank in elkaar gezet, en weten inmiddels uit ervaring dat je daar heerlijk op kunt slapen. Dus wat dat betreft is er geen bezwaar om straks bij ons te komen logeren!

We proberen deze week het nodige en het aangename wel een beetje met elkaar te verenigen. Om ons straks lekker thuis te voelen hier willen we de omgeving ook wat verkennen. We zijn bijvoorbeeld naar een oude burcht geweest bij Staufen. Boaz was er meteen uit: dit is Jericho, want de muren zijn kapot! Gelukkig was deze Jericho niet helemaal ingestort, en konden we vanaf de muren prachtig uitkijken over de Rijnvallei (goed kijken naar het gat in de muur!). Aan de ene kant de bergen van het Zwarte Woud, aan de andere kant de Vogezen. Het was wel berekoud helaas, maar toch zeker de moeite waard. En bij thuiskomst konden alle kinderen tegelijk onder de douche om weer op te warmen 🙂

       

Verder vinden we het park met het riviertje erg leuk, en daar kom je doorheen als je naar het station, de kerk of Hannahs school loopt. Dagelijkse kost dus. Wat verder vooral Boaz goed bevalt, is de Lidl hier in het dorp. Hij is helemaal verzot op de verse broodjes die de “blauwe winkel” in Ede verkoopt, dus we hebben er hier ook maar vast eentje gehaald. Helaas hadden ze niet de favoriete “zebra-broodjes” (een donut met zwart-wit gestreepte bovenkant), maar de chocoladevariant viel ook in de smaak. Hij vond het wel een beetje vervelend dat ze hier zelfs in de Lidl gewoon Duits praatten, maar gelukkig is het allemaal prima gelukt. En zondag bij de oppas had hij al bijna begrepen waar het verhaal over was gegaan: over Jezus en zijn vrouw, en over kruimeltjes die aan de hondjes werden gevoerd. Nou, dat kwam toch heel aardig in de buurt!

We hebben al een paar buren ontmoet, en de mensen twee verdiepingen boven ons blijken een dochter van zes te hebben die na de zomer waarschijnlijk ook naar Hannahs school gaat. Dat zou natuurlijk wel heel erg leuk zijn! Hopelijk vinden we ook nog een vriendje voor Boaz. Hier in de buurt zie je vooral hotelgasten en oudere mensen, maar omdat het hier geen vakantie is zitten veel kinderen waarschijnlijk op school of Kindergarten. Dus misschien komen we ze nog tegen als we hier wat langer zijn.

Een tijd vol herinneringen

Behalve een tijd van voorbereiden en vooruitkijken zijn deze weken voor ons ook vol herinneringen, omdat het een jaar geleden is dat we aan mama’s sterfbed zaten. Toen ze zich steeds zieker voelde werd ze opnieuw opgenomen in het Isala ziekenhuis, maar na wat onderzoeken kwam de verpletterende uitslag: uitbehandeld. Een paar dagen later zat ik naast haar in de ambulance, voor de laatste keer op weg naar huis… Wat gaat er dan veel door je heen, en nog steeds kan ik geen ambulance tegenkomen zonder aan dit ritje terug te denken.

De laatste weken dat mama thuis was, waren voor ons allemaal heel indrukwekkend. Het was voor het eerst dat ik van dichtbij meemaakte hoe iemand afscheid moest nemen van geliefden en zich moest voorbereiden op het sterven. De dood van zo dichtbij in de ogen kijken, vergeet je niet meer. Daarnaast was er voor onszelf het intense verdriet om onze mama te moeten gaan missen, en bij elkaar te zien hoe moeilijk we dat allemaal vonden. Dat gemis is dit jaar niet minder geworden. Ik denk nog elke dag aan mama en ben nog steeds verdrietig dat ze niet meer bij ons is. Juist ook de mooie herinneringen laten ons voelen wat we nu missen. Als we foto’s terugkijken van gezellige oma-momentjes bijvoorbeeld, dan voelt het zo enorm triest dat Judith geen enkele bewuste herinnering heeft aan mama. De vrouw die voor mij zo belangrijk is geweest, en die ook onze kinderen zoveel liefde heeft gegeven, is voor haar straks enkel een foto en wat verhalen van ons.

Toch is daarmee gelukkig niet alles gezegd. Mama’s sterfbed was ontzettend verdrietig, maar ik heb ook heel kostbare herinneringen aan deze laatste periode. Ik heb me nog nooit zo sterk verbonden gevoeld met mijn familie, en nog nooit zozeer de kracht van onderlinge liefde ervaren. Juist op deze kwetsbare momenten was er een openheid die we normaliter lastig vinden. En vooral heb ik God aan het werk gezien, en meegemaakt hoe mama er uiteindelijk naar verlangde om naar Huis te mogen gaan. Dat was voor haar allesbehalve vanzelfsprekend, en tot bijna het laatste toe een worsteling. Des te groter is het wonder dat ze nu bij de Heere mag zijn, vrij van ziekte en verdriet. Dat maakt mijn verdriet en gemis toch anders. Er zit veel dankbaarheid en verwondering doorheen gemengd, en ook verwachting van een betere toekomst. Verwachting van de Heere Die hemel en aarde gemaakt heeft – zoals op mama’s grafsteen staat – en Die ooit alle dingen nieuw zal maken.

Tot slot nog een gedicht dat we na mama’s overlijden kregen en dat ik erg mooi vind:

Ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf ze mij te veel.
Wat zij mij zei, dat blijf ik horen,
van wie ik ben, is zij een deel.
Ik kom haar elke dag nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat;
zij is en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat

“En wat ga jij daar dan doen?”

Die vraag kreeg ik al een paar keer, als ik vertelde dat we gaan verhuizen voor Johans werk. Dus ik zal mijn plannen hieronder even ontvouwen.

95% van mijn bezigheden hier in Ede neem ik gewoon mee, omdat mijn man en kinderen gelukkig meeverhuizen en ze in Duitsland ook een lekkere maaltijd en schone sokken nodig hebben. De wc in ons nieuwe huis is ook nog niet zelfreinigend, en het speelgoed vindt waarschijnlijk niet zelf z’n weg terug naar de juiste krat of hoek. Daarbij zal boodschappen doen et cetera wat meer tijd kosten in het begin: bij de Jumbo kan ik tegenwoordig met m’n ogen dicht de boodschappen vinden, straks zullen we weer even moeten uitvinden wat er te koop is en waar, wat lekker is en wat we liever overslaan. Bovendien moet Hannah en straks ook Boaz gewoon naar school gebracht en weer opgehaald worden – al zijn de haastige ritjes tussen de middag straks verleden tijd! Daar kan ik niet heel rouwig om zijn. Vier keer op één dag naar school fietsen en dan ook nog wel ’s boodschappen willen doen of ’s avonds ergens naartoe, maakt hier soms dat ik me haast een transportbedrijf voel. En dat noemen ze dan “thuisblijfmoeder”… Al vind ik een ritje in het zonnetje niet echt een straf hoor, maar ja, het is ook wel eens bewolkt en miezerig…

Verder houd ik er rekening mee dat onze kinderen de eerste maanden best wat extra aandacht nodig zullen hebben als ze overal moeten wennen en hun draai moeten vinden, en bovendien nog niet meteen vriendjes zullen hebben om zichzelf mee te vermaken. Vooral voor Boaz is dat jammer, want die is erg toe aan school maar kan i.v.m. drukte pas in juni beginnen. Dus ik krijg er een part-time baantje als kleuterjuf bij voor de eerste tijd.

En dan is er nog ons huis, dat niet meteen volledig geordend en opgeruimd zal zijn. We hoeven gelukkig amper te klussen dus ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken om een gezellig plekje te creëren, maar dat vraagt wel wat tijd en aandacht. En een beetje creatief zijn vind ik ook gewoon leuk, dus ik wil het nuttige en het aangename proberen te verenigen.

Tenslotte neem ik mijn vrijwilligerswerkjes lekker mee. Ik vind het heerlijk om artikelen en video’s te vertalen voor geloofstoerusting.nl en ben recent begonnen met een project voor Global Rize. Het is de bedoeling dat we een cursus aan gaan bieden met voor elk Bijbelboek een introductiefilmpje van The Bible Project en daarbij dan verwerkingsvragen. Kijk maar eens op YouTube voor een voorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=jH_aojNJM3E Vooralsnog helaas alleen in het Engels, misschien komt er in de toekomst nog een vertaling voor het Nederlands of andere talen.

En als ik me toch verveel? Dan schrijf ik gewoon wat extra blogposts…

De sleutel!

We zijn weer een stapje verder: gisteren heeft Johan de sleutel van ons nieuwe huis gekregen. Naar eigen zeggen liep hij als een Japanse toerist door z’n eigen huis, om elk hoekje en ieder stopcontact op de foto te zetten en alle maten op te nemen. Dan kunnen we thuis alvast passen en meten wat we overal neer willen zetten, hoe lang de gordijnen moeten worden, en meer van dat soort dingen. Heerlijk om zo alvast wat te kunnen voorbereiden, dan gaat de verhuizing straks vast gesmeerd…

Boaz ziet de verhuizing nu ook helemaal zitten, want hij zag op de foto’s dat er een soort waterpompje in de tuin staat en dat er stookhout in het schuurtje klaarligt. En er lag nog een bijl – wat wil je nog meer? Worstjes waarschijnlijk, want nadat Boaz bij de buren worstjes heeft geroosterd boven een vuurtje vindt hij de open haard daar ook wel geschikt voor 🙂

Wissenschaftliche Mitarbeiter

Wat ga ik (Johan) nou precies voor werk doen in Duitsland? Ik zal proberen met dit bericht wat antwoorden op die vraag te geven. In een volgend bericht wil ik een voorbeeld geven van een van de wiskundige vragen waar ik over nadenk.

In de zomer van 2017 heb ik mijn proefschrift afgerond en verdedigd aan de Universiteit van Nijmegen. Tijdens dat onderzoekstraject van 4 jaar heb ik behoorlijk intensieve begeleiding gekregen van mijn begeleider Ben Moonen, maar heb ik ook geleerd om zelfstandig te werken aan het front van het onderzoeksgebied. Op zo’n promotietraject volgen de zogeheten postdoc-jaren. Een baan als postdoc is bedoeld om een jonge onderzoeker de kans te geven een eigen onderzoekslijn op te zetten.

Ik ben nu acht maanden als postdoc verbonden aan de Universiteit van Utrecht. In april begin ik als Wissenschaftliche Mitarbeiter (wetenschappelijk medewerker) aan een postdoc-positie in Freiburg. Het grootste deel van mijn tijd zal ik bezig zijn met onderzoek in de wiskunde, en in het bijzonder met het afbakenen en verkennen van mijn eigen onderzoeksvragen. Concreet betekent dat: lezen en bestuderen van het werk van andere wiskundigen; tijdens voordrachten zulk werk bespreken met collega’s; bij het krijtbord in de koffiehoek met iemand puzzelen aan een lastig probleem; achter mijn bureau nadenken over de juiste richting om een vraag te benaderen; computerprogramma’s schrijven die bepaalde berekeningen uitvoeren; resultaten opschrijven, bijschaven en publiceren; conceptpublicaties van andere wiskundigen beoordelen; enzovoorts…

Naast deze onderzoekstaken zal ik ook betrokken zijn bij het geven van onderwijs aan wiskundestudenten. In eerste instantie doe ik dat onder begeleiding van een universitair docent of hoogleraar, maar in een later stadium zullen ook die verantwoordelijkheden worden uitgebouwd. Daarnaast zal ik waarschijnlijk ook onderzoeksprojecten van studenten begeleiden (zoals bachelor- en masterscripties).

What’s in a name?

Hoe komt Bad Krozingen eigenlijk aan die naam?
In de omgeving van Bad Krozingen is een voorraadvat gevonden van waarschijnlijk meer dan drieduizend jaar oud. De streek werd vroeger bewoond door de Kelten en Merovingen, en namen als de Neumagen en Möhlin (twee riviertjes) stammen uit die tijd. In de eerste eeuw door de Romeinen veroverd. Er zijn restanten gevonden van pottenbakkersovens en een romeinse bron.

De eerste verwijzing naar Krozingen stamt uit een kloosterarchief uit het begin van de negende eeuw, waar de naam Scrozzinga aangetroffen wordt. Vermoedelijk naar een adelijke familie van Alemannen die de naam Crozzo droegen. Het plaatsje ontwikkelde zich verder als tussenpunt langs de romeinse verbindingsweg van Basel naar Offenburg op de plaats waar men de Neumagen overstak.

In 2011 stootte men tijdens een zoektocht naar aardolie onverwachts op natuurlijke bronnen. Hierna ontwikkelde Krozingen zich tot een kuuroord met verscheidene thermen. Om die reden werd in 1933 het predikaat “Bad” verleent. Op 1 september 2005 heeft Bad Krozingen stadsrechten gekregen.

Afronden en opruimen

De echte verhuizing is nog niet begonnen, maar we zitten al volop in de fase van afronden en opruimen. Spullen die we straks niet meer nodig hebben gaan alvast de deur uit, we ruimen de berging op en kijken eens kritisch naar alles wat we de afgelopen jaren verzameld hebben. Een praktische manier van zegeningen tellen zegmaar… We hoeven straks twee jaar lang geen grote schoonmaak te houden, dat doen we nu allemaal al vooruit!

Verder ronden we allerlei taakjes en verplichtingen hier in Ede af. Zondag neemt Johan afscheid als evangelisatie-ouderling. Gelukkig is er een opvolger gevonden, zodat zijn werk door kan gaan. Al dat afsluiten en organiseren is niet alleen praktisch nodig, maar het helpt ons ook om onze wortels rustig aan los te maken. Goed afscheid nemen is het halve werk bij een verhuizing! Pas dan kunnen we ook op een goede manier de overstap maken en straks nieuwe contacten opbouwen.

Langzamerhand zijn we er ook wel aan toe om te gaan. Het echte inpakken en wegwezen wordt nog een enorme klus, maar gelukkig krijgen we hulp van familie. Altijd handig, een opa met een vrachtwagen of een oma met veel verhuiservaring. En het ís natuurlijk ook ontzettend leuk om ons een handje te helpen, want in ruil mag je gratis een week komen logeren op een unieke locatie tussen Rijn en Zwarte Woud. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt, dus schrijf je snel in 🙂

Bad Krozingen

De meesten van jullie zullen nog nooit van Bad Krozingen gehoord hebben. Daarom even kort wat informatie:

Officieel is Bad Krozingen een stadje. Het geeft echter meer het gevoel van een dorp, en dat vinden wij heerlijk. Er wonen ongeveer 17.000 mensen. Ter vergelijking: dat is iets meer dan in Wezep. We wonen straks zo’n 15 km van Freiburg en 45 km van Basel. Het ligt verder aan de rand van het toeristische Zwarte Woud, en niet ver van de Rijn. Door het stadje zelf stroomt ook een klein riviertje, de Neumagen. Wat we ervan gezien hebben is zo’n typisch kabbelend riviertje waar je amper tot je knieën in kunt staan, maar dat door alle stenen op de bodem en een behoorlijke stroming wel heel levendig is en gezellig klinkt. Dat water schijnt trouwens vrij bijzonder te zijn, want de buurt waar we gaan wonen is bijna één groot kuuroord.

Qua bereikbaarheid hebben we ’t ook goed voor elkaar straks: er is een station op 5 minuten lopen en een snelweg naar Freiburg. Dat is fijn voor Johan z’n werk, en natuurlijk ook voor bezoek uit Nederland! 🙂 We hebben zelf onze laatste reis per trein gemaakt, vanaf Arnhem kan je rechtstreeks naar Freiburg en vandaar is het nog zo’n 12 minuten met een ander treintje. Dat duurde vanaf Arnhem zo’n 5 1/2 uur. Met de auto red je dat net niet, of je moet echt op full speed doorrijden zonder grote pauzes. Het blijft een hele onderneming om even heen en weer te gaan, dus we zullen ons best doen om lekkere logeerbedden te regelen voor familie en vrienden die hebben beloofd ’s langs te komen… Bij deze uitgenodigd!

Een huis!

We hebben een huis! Daar zijn we heel erg blij mee, want het was een hele klus – en had nog veel lastiger kunnen worden als dit nu niet was gelukt. In Freiburg en omgeving is de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, waardoor er zomaar 50 geïnteresseerden zijn voor een huis en de prijzen ook door het plafond schieten. Dat is nou niet bepaald een handige situatie voor een buitenlands gezinnetje dat vooral op afstand moet zoeken en dat nog niet zo vloeiend Duits spreekt. Ook via de universiteit wilde het niet erg lukken. We hadden al op veel huizen gereageerd, ook een paar bezichtigingen gedaan, maar helaas vingen we steeds bot. Tot nu dus!

Johan was vorige week al vanaf maandag in Freiburg, op de universiteit en op huizenjacht. Donderdag kwam ik ook met onze beide dametjes. We “moesten” die kant op om kennis te maken op een basisschool, en hebben toen ook een paar bezichtigingen gedaan. Al met al een hectische week, en het was natuurlijk maar afwachten wat het resultaat zou zijn.

Het huis dat we nu kunnen huren, was onze eerste voorkeur van deze week. Het staat in Bad Krozingen, een dorp ten zuiden van Freiburg. Daar is ook een klein christelijk basisschooltje waar ik al eerder over schreef. Ideaal dus voor ons! We wonen straks in een verbouwd hotel. Van buitenaf ziet het er ook nog zo uit, maar binnenin zijn dus woningen gemaakt. Een beetje vergelijkbaar met waar we nu wonen: op de begane grond met mensen naast- en boven ons. Kijk maar eens hieronder voor een eerste indruk!

info_blog

Huizenjacht

Om te kunnen verhuizen hebben we per definitie een ander huis nodig. Dus kijken we op ons leppie welke huizen ze in Duitsland hebben, en dan kiezen we welke we het mooist vinden.

Tot zover de kinderversie. In de volwassen praktijk is het nog helemaal niet vanzelfsprekend dat je

  1. huizen vindt die beschikbaar zijn
  2. daartussen huizen vindt die geschikt zijn voor ons gezinnetje, betaalbaar zijn en die binnen een redelijke afstand van een christelijke school staan
  3. dan ook nog de mogelijkheid krijgt om dat huis te huren.

De afgelopen weken hebben we steeds het aanbod van huurhuizen in de gaten gehouden, op een stuk of tien woningen ook gereageerd en gegevens opgestuurd, maar tot nu toe was er slechts één woning waar we ook daadwerkelijk voor een bezichtiging mochten komen. Dus gingen we zaterdag even een kijkje nemen (lees: de halve familie was in touw om op ons kroost te passen dan wel mee te gaan voor de kennersblik, en we waren van 3 uur ’s nachts tot 9 uur ’s avonds onderweg…). Dat had helaas niet het gewenste resultaat: het huis was leuk, maar we moesten zelf een keuken meebrengen en de stookkosten waren enorm.  Andere huizen zijn vaak al verhuurd voor we überhaupt een reactie krijgen, of we zijn niet welkom met ons “enorme” gezin. Eén verhuurder maakte het wel erg bont van de week: hij stelde dat een huis met drie slaapkamers en een grote zolder slechts een gezin met één kind kon herbergen, want je had toch zeker een hele slaapkamer nodig als inloopkast en de zolder was om te spelen, niet om te slapen. Tjah, zo kennen wij er ook nog wel een paar. Het zou op z’n minst netjes zijn als hij dan op de bijgeleverde plattegrond ook de slaapkamer voor “Kind 1” en “Kind 2” een alternatieve bestemming zou geven – of als hij gewoon eerlijk zou zeggen dat ‘ie zo’n stelletje buitenlanders niet in z’n huis wil.

Behalve huizen kijken, hebben we zaterdag ook kennisgemaakt met een kerk en school in Bad Krozingen (een dorp ten zuiden van Freiburg). Heel anders dan wij gewend zijn op de Veldhuizerschool, maar wel ontzettend knus en persoonlijk: de hele school telt 23 leerlingen 🙂 In Duitsland zijn staatsscholen altijd seculier, dus als je graag een christelijke school wilt dan moet je die deels zelf betalen. Daardoor zijn christelijke scholen niet zo dik gezaaid en vaak ook niet zo groot. Bovendien gaan kinderen in Duitsland pas vanaf zes jaar naar de Grundschule en gaan ze vier jaar later al door naar de middelbare school “fase 1”. Daarom hebben basisscholen maar vier leerjaren, in plaats van de acht die in Nederland gebruikelijk zijn. Dat scheelt dus ongeveer de helft van de leerlingen. Soms zit de middelbare school op dezelfde locatie, zoals in Freiburg. Maar in Bad Krozingen is het dus puur de Grundschule, en die is nog maar drie jaar geleden opgericht. Vandaar het kleine aantal leerlingen.

Onze eerste indruk van school en kerk was goed, maar iedereen die we spraken over de huizenmarkt trok meteen een diepe rimpel. Moeilijk moeilijk, want iederéén wil graag in deze omgeving wonen. Als buitenlanders met drie kinderen zijn we waarschijnlijk ook niet de eerste keus van verhuurders, dus het wordt ingewikkeld om woonruimte te vinden. Maar een camping voor zes jaar trekt ons ook niet, dus we zoeken nog even door…