Bezoek!

Het bezoekseizoen is aangebroken! Afgelopen weekend hadden we een Nederlandse gast. Tenminste – hij woont al een aantal jaar in Amerika, daarvoor woonde hij in Parijs, hij kwam nu vanuit Straatsburg en gaat na een week Freiburg door op vakantie naar Zurich en dan weer naar Parijs. Maar hij is geboren en getogen in Nederland, en kent Johan nog van hun gezamenlijke wiskunde-studie. We vonden het allemaal heel gezellig, en het was leuk om onze omgeving te kunnen showen.

Boaz vond het helemaal niet erg om een paar nachtjes bij papa en mama te logeren en zijn eigen kamer een poosje af te staan. Logeerbedden hebben we ook in overvloed, dus we bieden onze gasten heel luxe een kamer met eigen douche. Dat krijg je niet overal 😉

Komend weekend verwachten we weer een vriend van Johan, dit keer een rasechte Nederlander. Dus dan willen we voor de derde week op rij naar Staufen om de burcht te beklimmen. Vandaar heb je nou eenmaal een fenomenaal uitzicht over de hele Rijnvallei, en het ijs van de Italiaan smaakt erg goed…

Vandaag kwamen er geruchten binnendruppelen dat we over twee weken nóg twee “leuke mensen” kunnen verwachten voor een nachtje logeren. Als ze zichzelf al zo omschrijven, wordt het vast gezellig. En dan is het alweer tijd voor ons om in de trein te stappen voor een flitsbezoekje Nederland als Steven en Japke gaan trouwen. Daarna begint zachtjesaan de zomervakantie in Nederland, en hebben al verschillende mensen uit onze families toegezegd graag langs te komen. Het kan niet op 🙂

Wandkleed

Deze keer eens geen verslag van een uitje of een andere belevenis; ik wil een wandkleed laten zien dat ik een tijdje terug heb gemaakt. Het hangt (tijdelijk) boven onze bank, maar dat zie je natuurlijk alleen als je hier in levende lijve langskomt, en dat doet nu eenmaal niet iedereen.

Het idee van dit wandkleed is dat het laat zien wat wij als gezin tot nu toe aan hoogte- en dieptepunten hebben meegemaakt, en ook de verschillende plaatsen waar we hebben gewoond. Gewoon leuk, een soort compact fotoboek 😉

Het eerste paneeltje is gemaakt van het kussentje waarop Jonathan destijds onze trouwringen aanreikte. Met onze initialen en de trouwdatum erop. En onze vriendschapsringen – want ja, de trouwringen dragen we elke dag. Vervolgens een plaatje van ons eerste onderkomen: een klein schattig huisje direct aan de Oude Rijn in Harmelen. Het derde paneeltje is een herinnering aan Hannah’s geboorte; ik heb haar eerste truitje verknipt en haar naam en geboortedatum erop geborduurd.

Dan weer een huisje, ditmaal in Papua Nieuw Guinea. We hebben daar weliswaar maar vijf maanden gewoond, maar het was zeker een belangrijke periode voor ons als gezinnetje. Vervolgens een soort doorkijkje naar een bospad met heide. Dat is onze tussenperiode in Wezep, toen we terug waren uit Papua maar nog niet wisten waar we ons zouden gaan settelen. Voor mijn gevoel hebben we daar niet echt “gewoond”, daarom heb ik het huis er niet opgezet. Maar we zijn daar wel “geweest” natuurlijk, dus daarom maar het beeld dat voor mij kenmerkend is als je daar door een hek de hei op wandelde, op weg naar een nog onbekende toekomst.

Die toekomst werd dus Ede, en daar hebben we ons wel echt thuis gevoeld. Met als belangrijk element het grasveld achter ons huis, met die prachtige grote bomen die ons uitzicht bepaalden. Dat was echt fantastisch, zeker in vergelijking met het suffe hotel waar we nu op uitkijken ;( En ook verder had Ede natuurlijk veel bos, dus een pontificale boom vond ik wel passend.

Vervolgens weer twee geboortetegels: een stuk slab van Boaz waar z’n naam op geborduurd stond, én het vogeltje van zijn geboortekaartje. Dat kon ik dus zo invoegen, kant en klaar. Judith heeft ook zo’n slab, maar die is nog volop in gebruik. Daarom heb ik bij haar maar weer een truitje verknipt en er zelf op geborduurd.

Het negende vakje is vooral erg donker. Dat herinnert aan de ziekteperiode en het overlijden van mama, dat diepe indruk op ons heeft gemaakt. Het is echter niet helemaal zwart, er zitten lichtgekleurde bandjes op en rondom haar foto heb ik een hartvorm van glinsterende kraaltjes gemaakt, om ook te blijven denken aan de bijzonder waardevolle momenten die we in die periode samen hebben doorleefd, en aan de vele mooie herinneringen die we aan mama hebben. Tenslotte zit er een wit vlindertje op, naar aanleiding van een heel mooie symboliek: het begraven van een geliefde lijkt op een rups die in een cocon kruipt. Voor het oog is zijn leven voorbij, je ziet alleen nog een doodse vorm. Maar vanuit de natuur weten we dat op de juiste tijd de cocon opengaat en er een prachtige vlinder uit komt, symbool van nieuw – en oneindig mooier – leven. Zonder die hoop is onze herinnering aan mama niet compleet.

Vervolgens een plaatje van Johans promotie. Ik zie net dat de flits van de camera hier een beetje reflecteert, maar goed. Het idee is duidelijk: Johan krijgt z’n welverdiende bul. Hora est!

Dan nog één ingevuld plaatje, onze verhuizing. Zwaaiende mensen, een vrachtautootje op weg naar een bergachtig land. Het allerlaatste vakje is eigenlijk nog open, daar zit voorlopig de tekst “wat de toekomst brengen moge”. Misschien vul ik dat nog in als we een volgende mijlpaal beleven, of breid ik het doek t.z.t. nog een paar meter uit 😉

Een geintje dat ik nog heb toegevoegd is de “blauwe draad” die verschillende elementen met elkaar verbindt: het viel ons op dat we iets speciaals lijken te hebben met de Rijn. Eigenlijk heb ik helemaal niks met water, veel meer met bos of bergen, maar de feiten zijn onweerlegbaar. Ons eerste huisje stond op een meter van de Oude Rijn, in Ede zaten we vlak boven de Rijn, en als je die Rijn lang genoeg volgt kom je dus op 8 km langs ons huidige huis. Het is zo ongeveer de verhuis-route, daarom heb ik ‘m langs de weg laten stromen.

Al met al hebben we toch best veel meegemaakt in de 7,5 jaar dat we getrouwd zijn! Op onze trouwdag had ik niet kunnen bevroeden dat we nu in Duitsland zouden wonen – ik zei altijd dat ik ofwel in Nederland wilde blijven ofwel naar een veldland wilde waar we echt zinvol bezig zouden zijn in Bijbelvertaalwerk of iets aanverwants. Soms is het ook maar goed dat je niet alles van tevoren weet, zeker niet als je zo’n type bent als ik die nogal veel leeuwen en beren op de weg ziet. En toch, we zijn al 7,5 jaar getrouwd en ik heb er nog geen moment spijt van gehad 🙂

Stoere papa!

Gisteren was het Vaderdag in Nederland, en daarom ook bij ons thuis. Wij combineren immers het beste van twee werelden… In de Pinkstervakantie waren we al druk met onze cadeautjes voor de opa’s en voor Johan. Onze nieuwe camera heeft goede diensten bewezen, en de kinderen hebben ijverig geknutseld. Zie hieronder het resultaat!

’s Middags bij ons Bijbelmoment hadden we het over het vermijden van ruzie en het nastreven van onderlinge liefde en vrede. Daar liggen binnen ons gezin nog wel wat verbeterpuntjes zegmaar… We maakten de koppeling naar “elkaars goede eigenschappen zien en benoemen”, en omdat het Vaderdag was hebben we deze keer een mooie plaat gemaakt met onze papa erop (sprekend, toch?) en wat goede eigenschappen er omheen. Alle andere gezinsleden hadden al lang zo’n plaat gekregen van Hannah, maar papa vond ze moeilijk. Die is eigenlijk alleen maar goed in werken, vond ze, en dat is wel erg mager als compliment. Maar samen hebben we toch heel wat kunnen bedenken. Johan was er heel blij mee 🙂

Het eerste woord waar ze op kwamen, was “stoer”. En dat was niet zonder reden: zaterdagmorgen is Johan in alle vroegte met de trein naar Münstertal gegaan en vandaar de Belchen opgerend. Dat is dezelfde berg die hij ook een keer met Hannah en Boaz heeft beklommen, maar nu wilde hij graag heen én terug, en op z’n eigen tempo. Tjah, dan blijft de rest maar beter thuis 🙂 Hij was in 1 uur en 25 minuten boven, en dat is toch een kilometer hoger dan het station. Klasse hoor! Hij heeft z’n complimentjes verdiend.

Toch wilde ik ook graag een lekkere wandeling maken. Daarom zijn we ’s middags naar Staufen gegaan, en zijn vandaar door het bos naar de burchtruïne geklommen. Dat was in totaal maar een kilometer of vijf, maar we moesten behoorlijk klimmen (met Juud in de buggy, die aanmoedigend van voor naar achter “hummmmm-de”) en het was behoorlijk warm. Zweten dus, maar het was heerlijk. De burcht hebben we nu al drie keer bekeken, maar hij blijft leuk. En als afsluiter kregen we allemaal een heerlijk ijsje bij de Italiaan. Ik denk dat Johan daarmee z’n complimentje “leuk” of “lief” heeft verdiend… Onderweg kwamen we nog een aantal wijsheden tegen die de Bomenstichting (oid) had verzameld, we zullen er een paar met jullie delen.

 

 

Een grens gepasseerd

Boaz heeft goed nieuws: hij mag naar school! Vanwege personeelsgebrek zou hij eigenlijk pas september mogen starten, als er weer een lichting kinderen naar school gaat (dat doen ze hier per schooljaar, niet meerdere keren per jaar, omdat ze pas in “groep 3” naar school gaan en dan meteen leren lezen en schrijven enzo).
Hij telde de weken af, en was telkens weer verontwaardigd dat de juf nog geen plekje voor ‘m had. Maar donderdag was het ineens zo ver! Er is een kindje verhuisd naar een andere Kindergarten, en zo kwam er een plekje vrij voor onze meneer. De juf belde ’s morgens, en we hebben meteen z’n tas ingepakt en zijn vertrokken. Hij kon niet langer wachten 🙂 Nadat we Hannah bij school hadden afgezet zijn we bij de Kindergarten binnengestapt, en Boaz mocht inderdaad meteen blijven. Het eerste halfuurtje zijn ik en Juud er bij gebleven, maar toen kon hij het verder prima alleen. Hij was zelfs verontwaardigd toen ik ‘m weer kwam halen, want ik was één van de eerste ouders, en hij had toch echt afgesproken dat hij zo lang mogelijk wilde blijven 🙂

Omdat Judith aan het eind van de morgen nog zo’n anderhalf uur slaapt, ben ik vanaf nu met deeltijdpensioen. Wat zal ons huis blinken straks! (Ik post uiteraard geen foto’s, vertrouw er maar op dat ik elke dag ijverig ga poetsen.)

Behalve deze symbolische grens, zijn we zaterdag lopend de grens met Frankrijk gepasseerd. Op 20 minuten rijden van ons huis is een kunstmatige inlaatplaats voor bootjes in de Rijn, en daar kan je ook lekker in en om het water spelen. Door een soort dam is het water daar maar kniehoog, en kun je dus lopend vrijwel oversteken. Alleen de laatste paar meter is het dieper en stroomt het water erg snel, maar omdat de grens volgens ons midden door de Rijn loopt ben je dan dus al in Frankrijk.

We hebben lekker gespeeld, Hannah en Boaz vingen visjes en Judith ving steentjes in haar emmer… Johan heeft geprobeerd ons te leren hoe je steentjes laat ketsen op het water, maar helaas. Bij ons zag je alleen een grote “plons”. Ach, dat was ook leuk. Vooral als je een heeeeel grote steen gooit, dan spettert het water lekker in het rond! We zagen nog twee mannen in een kajak stoeien met de stroming: telkens lieten ze zich een stukje meedrijven door een stukje stroomversnelling en dan probeerden ze uit alle macht weer terug te peddelen. Extreem vermoeiend waarschijnlijk, maar Hannah en Boaz hebben er weer een nieuwe wens bij. Ze willen dolgraag ook een keer in zo’n bootje. Ik denk dat we dan kiezen voor een huurkajak die je ergens stroomafwaarts weer in kunt leveren 🙂

Klas op bezoek

We hadden vandaag hoog bezoek: Hannahs klas kwam langs! (gelukkig inclusief juf.) Ondanks onheilspellende weersverwachtingen was het warm en droog, dus gingen we eerst maar ’s een uur uitrazen in het park. Ik had wat golfsticks en balletjes gekocht, daarmee konden ze heerlijk spelen op de mini-golfplaats. Er werd serieus gegolfd, een nat pak gehaald, gerend en gesprongen… en naast de golfplaats is één van onze favoriete speeltuintjes, dus samen was er genoeg te doen.

Al wandelend gingen we vanuit de speeltuin richting ons huis, waar we rond twaalf uur aankwamen. In m’n beste Duits heb ik ze een beetje uitgelegd dat Nederland voor de helft onder de zeespiegel ligt, en hoe dat opgelost wordt met dijken en gemalen of molens. Ik had er ook een bouwplaatje bij van een molen, die ze konden kleuren, knippen en plakken. Ondertussen was er in de keuken drinken, crackers met hagelslag/stroop/pindakaas/pasta (volgens mij typisch Nederlands, toch?) en heb ik pannenkoeken gebakken. De meeste kinderen vonden het lekker, en leuk om ’s te proberen. Sommigen maakten er ware kunstwerken van met chocopasta en hagelslag op hun spekpannenkoek, maar ach. Ze hebben genoten geloof ik. Helaas heb ik hier geen foto’s van kunnen maken, ik had het super druk met bakken en “voederen”…

Ik geloof niet dat er veel molens afgebouwd zijn vandaag, de meeste kinderen gingen liever spelen met Lego, het treinspoor, strijkkralen en wat-niet-al. Met een hele klas heb je dan een gezellige drukte, maar het ging best goed! Nu hadden we er voordeel van dat ons hele huis gelijkvloers is, daardoor konden ze heel makkelijk op Boaz’ en Hannahs slaapkamer spelen voor wat extra ruimte.

Iets na enen gingen we nog snel even koekhappen met spekkies, en aan m’n ezeltje prik kwamen de meeste kinderen zelfs niet eens toe. Ze vermaakten zich zo goed dat we tijd tekort kwamen, terwijl ik van tevoren dacht dat drie uur best lang was…! Met gezwinde spoed liepen we terug naar school waar de ouders al op hun kroost stonden te wachten. Daarna sjokten we kalmpjes aan weer terug naar huis, moe maar voldaan. Missie geslaagd!

Bloemenpracht

 

Toen we net verhuisd waren, genoten we van uitbundig bloeiende narcissen en tulpen in het park. Inmiddels zijn die vervangen door zomerbloeiers: veel rozen, maar ook allerlei andere planten en struiken. We hebben het geluk dagelijks door deze “tuin” naar school of kerk te fietsen of lopen, dus we genieten er volop van. Hier maar eens wat foto’s om te laten zien waar we nou steeds zo lyrisch over doen. De eerste foto boven is van een gemengde border naast het Kurhaus. Honderden planten zijn erin gezet, een paar weken geleden. De in mijn ogen nog prima uitziende voorjaarsbloemen moesten het veld ruimen en alles werd vervangen. Dat gold ook voor de pauw en de kip op foto 2. Twee dagen lang zijn vier tuinmannen bezig geweest om ze helemaal te “plukken”, de aarde te verversen en er weer rijen en rijen plantjes in te zetten. Nu staan ze weer trots te pronken. De foto is helaas een beetje donker, er kwam bijna een onweersbui aan… Foto 3 toont een paar van de vele rozenperken.

En dan de blauwe brug. Dat is de verbinding tussen het park en onze wijk. Opnieuw zijn de foto’s wat donker, want de bui barstte nu echt bijna los. En geluid heb ik er helaas ook niet bij opgenomen, maar “in het echt” hoor je de Neumagen lustig kabbelen of stevig stromen, al naar gelang het weer van de vorige dag in het Zwarte Woud. We kunnen hier precies zien wanneer het flink geregend heeft, dan staat het water beduidend hoger en stroomt het ook veel harder richting Rijn.

 

Ook in onze wijk hebben we trouwens geen klagen. Overal op straat staan grote bloembakken, en we komen veel fonteintjes tegen. Die zijn natuurlijk vooral bedoeld om hotelgasten te lokken en kliniek-bezoekers wat op te fleuren. Maar niets houdt ons tegen om er zelf ook lekker van te genieten 🙂

Hoofdstuk “auto” is afgesloten!

We hebben één van de laatste administratieve hoofdpijndossiers hier afgerond: we rijden sinds gisteren in een auto die aan alle Duitse regels voldoet. Dat heuglijke feit hebben we gevierd met taart.

Omdat onze eigen Nederlandse auto al wat ouder was en naar verwachting de komende jaren flink wat onderhoud nodig had om te blijven rijden, hebben we die maar achtergelaten bij de verhuizing. Gelukkig had papa Troost nog wel een auto “over” die we konden lenen en eventueel zelfs houden. Maar goed, dat was natuurlijk een Nederlandse auto met Nederlandse kentekenplaten, een Nederlandse eigenaar en een Nederlandse verzekering. Dan is het best een puzzel hoe je dat allemaal in de juiste volgorde omzet naar de Duitse variant, want je kunt natuurlijk geen Nederlandse verzekering hebben als de eigenaar in Duitsland woont, maar omgekeerd gaat ook niet. En een verzekering is gekoppeld aan je kenteken, maar een nieuw kenteken kan je pas aanvragen als je zelf de eigenaar bent en ook een verzekering hebt. Enzovoorts. Eigenlijk moeten alle administratieve dingen met één vingerknip gelijktijdig worden omgezet, maar helaas… dat lukt in de praktijk natuurlijk niet. Uiteindelijk hebben we het als volgt gedaan – een stappenplan voor wie zelf ook een auto wil invoeren:

  • Voor beperkte tijd mochten we de auto gebruiken terwijl alles nog op papa’s naam stond. Dat kan natuurlijk alleen als je elkaar goed kent, anders krijg je een enorme rompslomp met een tijdelijk kenteken of transport per trailer ofzo.
  • Voordat je ergens in Duitsland aanklopt, heb je papieren nodig. Een COC-verklaring is erg handig; heb je die niet dan wordt je auto helemaal binnenstebuiten gekeerd en “vinden ze altijd wel wat”, hebben we gehoord. Ze willen natuurlijk geen gammele auto’s op de Duitse wegen, dus alles zonder internationale papieren wordt met argwaan bekeken. We hadden mazzel en konden vanuit Nederland zo’n verklaring opvragen, in het Duits zelfs.
  • Een belangrijke eis is dat importauto’s voldoen aan de keuringseisen van de TÜV. Die zijn min of meer berucht vanwege hun strengheid. Gelukkig hebben we een keuringsstation in Bad Krozingen, dus daar heb ik maar een afspraak gemaakt en alle papieren ingeleverd. Na wat zoeken en mompelen kwam de monteur eruit en kon de auto gekeurd worden. En kregen we zelfs nog dezelfde week een afspraak, hoewel het eigenlijk vol was. Nou, we voelden ons vereerd 🙂 De auto zelf was gelukkig in één keer goed! Helaas waren we daarmee niet klaar, want ze testen ook de samenstelling van je uitlaatgassen. En daar zat teveel CO in. De monteur verwees me door naar de Peugeot-garage een straat verder, en mompelde zachtjes iets over “zorg dat je motor goed warm is”. Dat ging bij deze keuring natuurlijk niet, want als je je auto aflevert om ‘m een paar uur later weer op te halen, dan is je motor onderhand wel afgekoeld. Maar we hielden de tip in ons achterhoofd.
  • Het Pinksterweekend waren we in Nederland, dus toen hebben we met papa een officieel koopcontract ingevuld. En we hadden een waardebepaling nodig, die kon Stapel gelukkig leveren. Weer wat papieren gescoord!
  • Eenmaal terug gingen we maar naar de Peugeot-garage. Ik heb ze het probleem uitgelegd, werd wat meewarig aangekeken en kon de volgende dag m’n auto brengen. Weer een dag later kon ik ‘m ophalen, en één keer raden: er was volgens hen niks mis mee. Dat is dan fijn – als de TÜV het er ook mee eens is tenminste! Ik had er niet veel vertrouwen in eerlijk gezegd, maar mocht wel 46 euro betalen voor hun test. Volgens de eigenaar van die toko had hij gewoon even heel goed gas gegeven zodat de motor flink heet werd, en dan was het in orde. Heel leuk, maar dat doen ze bij de TÜV dus niet.
  • Thuis konden we nog allerlei papieren regelen, voor de verzekering enzo. Die hadden we dus alvast op zak.
  • Een paar dagen later had de TÜV een plekje voor een herkeuring. Vol goede moed (ahum) reed ik die kant maar weer op. Met een extra bochtje richting snelweg, om in ieder geval niet met een te koude motor aan het feest te beginnen. Als je even googelt op tips hiervoor, kom je de meest fantastische adviezen tegen, maar ik heb het maar gehouden bij “even goed gas geven en niet te snel doorschakelen”. Enfin, dat was allemaal voor niks, want toen ik eenmaal aan de balie stond, het keuringsrapport van de Peugeot-dealer liet zien én twee lieve schattige kindjes bij me had, vonden ze het kennelijk wel mooi genoeg geweest en kreeg ik zónder de vereiste herkeuring een prachtige stempel. Ik hoop maar dat die man er geen gedoe mee krijgt… maar wij waren erg blij. Als dit in een bananenrepubliek gebeurde zou je sterk aan steekpenningen of belangenverstrengeling gaan denken, maar hier kweken ze vooral aardbeien dus dan speelt dat uiteraard niet.
  • Goed, na een rondedansje was het tijd voor de volgende stap: een afspraak maken bij Zulassung. Dat is het administratiekantoor van de deelstaat die van alles rondom auto’s en kentekens regelt. Een dagje later was er plek, dus daar ging ik weer met drie kinders en een hele stapel papieren. Het was een ware beproeving. Eerst al het parkeren, want de parkeergarage was enkele maanden dicht vanwege onderhoud. Dat betekent dus speuren naar een plekje in hartje Freiburg. Het is gelukt, en net op tijd kwamen we hijgend binnenrollen. We konden alle wachtenden voorbijlopen die niet zo slim waren geweest om vooraf een afspraak te maken, gna gna, en waren dus meteen aan de beurt. Voor 15 minuten, langere afspraken hebben ze niet. Dan kom je gewoon maar weer terug, is het beleid. Maar zelfs 15 minuten is al een hele tijd als iedereen ongeveer fluistert en serieus bezig is, maar jouw kinderen uiteraard weer veel volume weten te produceren en eigenlijk liever rondjes zouden rennen. Man man man, ik heb peentjes gezweten om ze in bedwang te houden en ondertussen die papierwinkel voor elkaar te krijgen. Maar ik was niet de enige die zat te zweten, de dame achter de balie vond het ook maar een ingewikkeld gedoe. Er moest nog een extra papier ingevuld worden, een andere verklaring moest opnieuw aangevraagd omdat die meer dan vier weken oud was, en sowieso zijn Nederlandse papieren natuurlijk weer anders dan Duitse. Het was een heel gezoek, en zelfs met z’n drieën kwamen ze er niet uit. Volgens hen kunnen ze alle landen aan qua import, maar geeft Nederland altijd moeilijkheden. Sorry sorry sorry… wij zijn dus niet de enigen die af en toe hoofdpijn kregen. Uiteindelijk heeft een hogere pief het allemaal maar goedgekeurd geloof ik, en toen was het snel geregeld. Ze vonden het zelf ook wel mooi geweest met die drie Nederlandse kinderen in hun kantoor, die wilden ze met liefde weer kwijt.
  • Met een briefje met ons nieuwe kenteken erop konden we de straat oversteken om naar een nummerborden-winkeltje te gaan. Die zitten daar heel tactisch, vijf stappen bij de Landratsamt vandaan. Ideaal, in vijf minuten heb je je platen in handen. Vervolgens hebben we nog maar een paar rondjes gerend om wat energie kwijt te raken, want de balie-mevrouw van de Zulassung had me op het hart gebonden om vooral ruim de tijd te nemen en daarna pas terug te komen, dan kon ze onze aanvraag zo ver mogelijk afmaken voor ik terugkwam met m’n drie wervelwinden. Zo gezegd zo gedaan!
  • Met de kentekenplaten in handen konden we ons weer melden, gelukkig bij dezelfde balie. Ze werkten daar echt heel fijn mee om ons zo snel mogelijk de deur uit te kunnen sturen. Nog een paar handtekeningen en kopieën en tadaaa… we waren klaar! De afspraak van 15 minuten was inmiddels over de 75 minuten heen, maar ze hebben alles in één keer voor ons weten te regelen. Heerlijk!
  • Ik kreeg de kentekenplaten niet zelf op de auto, dus ik ben maar met de oude naar huis gereden. ’s Middags weer even langs onze oude vriend de Peugeot-garage, en nu ziet onze auto er uit als een echte Duitser. Rijden maar!

Waterpret!

Met water kan ons kroost zich kostelijk vermaken. En speelwater is er hier in de omgeving gelukkig genoeg! Eén van onze drie “vaste” speeltuintjes op loopafstand heeft een waterpomp met een soort rots- en zandpartij eronder, zodat ze heerlijk bezig kunnen met pompen, sloten graven en dammen bouwen. En in de wijdere omgeving zijn er nog meer, zoals jullie op de foto’s kunnen zien. Hannah en Boaz hebben vaak hele plannen, en zijn zo een half uur druk om alles in goede banen te leiden. Judith graaft her en der een schep modder weg of gooit de net gegraven kanalen weer dicht, of ze gaat heerlijk midden in een modderplas zitten spelen. Bij ons thuis heette dat “lekker smeren”, en je wordt er inderdaad ook vreselijk smerig van. Tegenwoordig noemen we dat geloof ik “de natuur ervaren” of “puur bezig zijn” ofzo, en dan hoort een beetje modder er gewoon bij.

   

Gelukkig vinden onze kinderen het heerlijk om thuis in bad te gaan, zelfs na een middag pompen en ploeteren. Dat is ook de enige manier om ze weer een beetje toonbaar te krijgen. We hebben helaas geen vast bad, dus hebben we ons Biba-bad meeverhuisd. Best een handig ding, alleen moet ‘ie altijd zo lang drogen achteraf… Daarom gebruiken we nu meestal een paar grote flexibele wasmanden – die heb ik omgedoopt tot “tobbe” en ze voldoen uitstekend. Precies groot genoeg voor Judith mét 13 eendjes, twee bekertjes en nog wat ander speelgoed. Zo hoeft ze ook nooit te zoeken, alles drijft binnen handbereik. En ook Boaz past er nog helemaal in, zeker als hij z’n voeten over de rand steekt. Dan zie je dus een paar zwarte tenen en een hoofd vol zand boven het sop uitsteken. Dan is toch het grootste deel schoon, nietwaar?

Vanmiddag hadden we nog een ander soort waterplezier. Om Hannahs zwemvaardigheden nog enigszins op peil te houden, gaan we regelmatig naar het zwembad. Met een peuter en een dreumes erbij is dat dus meteen een gezinsuitje, want dat lukt me niet alleen. Boaz en Judith vinden het heerlijk om te spetteren en te drijven, en vandaag was ook het buitenbad open met een grote ligweide, glijbanen, wat speeltoestellen en… een waterpomp met kanaaltjes en toestanden erbij! Ze hebben ervan genoten.

Reddingsactie voor baby meerkoet

Hannah en Boaz hebben een groot hart voor zieke en zielige dieren. Een paar weken geleden ging er een heel mooi lief vogeltje zomaar dood in onze tuin. Eerst waggelde hij nog een beetje rond, daarna zocht hij een plekje onder de boom om lekker uit te rusten en weer beter te worden – hoopten we. Helaas was hij even later toch dood. Tranen met tuiten bij Boaz… Ik snap het ook wel, het is ook serieus een sneu gezicht, zo’n dood vogeltje. Ik heb Boaz z’n verzoek gehonoreerd om het vogeltje de tijd te geven om weer levend te worden als hij dat wou, maar ’s avonds hebben Johan, Hannah en Boaz hem toch maar begraven in de tuin. We vonden het niet echt geslaagd als Boaz er nog elke dag met z’n neus bovenop ging staan…

Vrijdag lag er alweer een dood vogeltje, nu bij de voordeur. Die hebben we ook maar meteen begraven.

En toen gingen we naar Lelystad, en waren Hannah en Boaz aan de wandel met opa Geurt. In het kanaal dreef een klein meerkoetje, een paar honderd meter stroomafwaarts van het nest. Dat nest zat bovendien een halve meter boven de waterspiegel – dat gaat zo’n beestje natuurlijk niet redden. Volgens opa Geurt is er elk jaar een nest van vermoedelijk dezelfde domme moeder-meerkoet. Maar ja, daar kan zo’n zielig piepend pluizebolletje ook niks aan doen, en ons kroost was diep bewogen met zijn lot. Laat Hannah nu net een schepnet bij zich hebben, dus ze hebben het beestje opgevist en mee naar huis genomen.

“Kijk mama, we hebben een baby-meerkoet gered!” Ehm… Wat fijn, wat lief van jullie! Maar wat moet er nu mee gebeuren dan?” Daar was nog geen plan voor, en het eten stond klaar. Het meerkoetje werd dus liefdevol neergevleid op een zacht stukje gras met een beetje zon maar ook wat schaduw, en achter een tempex schotje als windscherm. Het beestje zag er hongerig uit volgens Hannah, en hij wou naar z’n mama, en hij moest in het water anders ging hij dood, en z’n haartjes konden niet tegen de zon, en hij was bang, en en en… Weer tranen met tuiten, en het kostte heel wat overredingskracht om de dappere dierenredder ervan te overtuigen dat ze eerst moest eten om sterk te worden en een goed plan te maken. Ze heeft deels naast het meerkoetje zitten picknicken, dan kon ze hem in de gaten houden en zo nodig een liedje voor ‘m zingen.

Eindelijk was het dan zo ver: mama haalde een opblaasboot en een paar pompen van de vliering, oma Paula vond nog een paar tempex platen om evt een trappetje van te maken om herhaling van het drama te voorkomen, opa en Jonathan pompten zich een slag in de rondte, en toen konden ze op weg! Als echte dierenredders gingen ze in optocht naar het kanaal en daar brachten ze hun nieuwe vriendje weer fijn naar z’n mama en zusje. Volgens Boaz kreeg hij een knuffel en was hij heel blij. Missie geslaagd!

      

Vier keer de Rijn over

Gisteren hebben we véél in de auto gezeten. We wilden naar onze familie omdat Hannah nu vakantie heeft en Johan ook pas dinsdagmiddag weer hoeft te werken. Net genoeg tijd dus om heen en weer te gaan en iedereen even te spreken plus meteen de belijdenisdienst van Arjan en Anita mee te maken.

’s Morgens moest Johan nog werken en Hannah naar school. Zij had een leuk dagje: ze gingen met de hele klas op bezoek bij een klasgenootje in Frankrijk. Omdat de school heel klein is en de kinderen uit verschillende plaatsen in de omgeving komen, is het niet zo gemakkelijk om na schooltijd met klasgenootjes te spelen. Daarom heeft men bedacht om bij elk kind uit de klas een keer op bezoek te gaan als een soort uitje, zodat de kinderen elkaars thuissituatie een beetje leren kennen en ze ook hun dagelijkse omgeving kunnen laten zien (het favoriete speeltuintje, een mooi riviertje, dat soort dingen). Ontzettend leuk, tot nu toe is Hannah bij twee kinderen thuis geweest en 8 juni hopen ze allemaal bij ons te komen. We hopen alvast op goed weer…

Gisteren gingen ze dus de grens over naar Frankrijk. Om kwart voor één stapte ik met Boaz en Judith in de auto om haar op te halen en dan via Johan z’n werk door te rijden naar Nederland. We moesten dus de Rijn oversteken via een soort binnenweggetje. Deels maar één rijbaan, dus je kunt elke 5 minuten afwisselend naar Frankrijk of weer terug. Als je dan de Rijn zelf over bent, volgt er een kanaal dat net zo breed is, met een gigantische sluis voor vrachtschepen. Ben je daar ook overheen, dan zie je Fessenheim. Dat is bijna een lelijk woord voor mensen in onze omgeving: sinds de dreigende kernramp in Japan een paar jaar terug hebben Duitsers het niet meer zo op kerncentrales. En laten de Fransen er nu eentje gebouwd hebben in Fessenheim, precies op de grens met Duitsland… Het water van de Rijn dient als koelwater, en die rivier is tevens de landsgrens. Mocht er dus iets mis gaan met die kerncentrale, dan is de helft van de gevolgen voor de dichtbevolkte Duitse Rijnvallei. Er wordt nu al jarenlang gesteggeld over een sluiting, maar een definitief besluit is er nog niet.

Na Fessenheim ben je dus echt in Frankrijk beland, en dat is meteen te zien. Slechte smalle weggetjes, af en toe een huis en verder bijzonder weinig. Hannah had er een fijne middag, ze mocht onder andere kikkervisjes vangen uit de privévijver. Toen we haar hadden ingeladen reden we naar Freiburg om Johan op te halen en onze eerste file te doorstaan. Vervolgens gingen we dus richting Nederland. Helaas zijn er meer mensen onderweg als de Pinkstervakantie begint… Het was een lange rit, maar de tweede helft konden we gelukkig redelijk vlot doorrijden. En staken we nog twee keer de Rijn over: één keer om op de Linksrheinische Autobahn te komen en daarna bij Arnhem weer. Dat was dus vier keer op één dag!

Autorijden blijft saai en het duurt wel duizend lang. Dat is twee schooldagen in één dag, na schooltijd. Maar met een ijsje onderweg en een paar verhaaltjescd’s hebben we het weer gered. Rond half elf stonden we allemaal klaarwakker bij opa en oma op de stoep en werden we onthaald op thee, ijs en kroket. En daarna hebben we héérlijk geslapen!