Bad Krozingen

De meesten van jullie zullen nog nooit van Bad Krozingen gehoord hebben. Daarom even kort wat informatie:

Officieel is Bad Krozingen een stadje. Het geeft echter meer het gevoel van een dorp, en dat vinden wij heerlijk. Er wonen ongeveer 17.000 mensen. Ter vergelijking: dat is iets meer dan in Wezep. We wonen straks zo’n 15 km van Freiburg en 45 km van Basel. Het ligt verder aan de rand van het toeristische Zwarte Woud, en niet ver van de Rijn. Door het stadje zelf stroomt ook een klein riviertje, de Neumagen. Wat we ervan gezien hebben is zo’n typisch kabbelend riviertje waar je amper tot je knieën in kunt staan, maar dat door alle stenen op de bodem en een behoorlijke stroming wel heel levendig is en gezellig klinkt. Dat water schijnt trouwens vrij bijzonder te zijn, want de buurt waar we gaan wonen is bijna één groot kuuroord.

Qua bereikbaarheid hebben we ’t ook goed voor elkaar straks: er is een station op 5 minuten lopen en een snelweg naar Freiburg. Dat is fijn voor Johan z’n werk, en natuurlijk ook voor bezoek uit Nederland! 🙂 We hebben zelf onze laatste reis per trein gemaakt, vanaf Arnhem kan je rechtstreeks naar Freiburg en vandaar is het nog zo’n 12 minuten met een ander treintje. Dat duurde vanaf Arnhem zo’n 5 1/2 uur. Met de auto red je dat net niet, of je moet echt op full speed doorrijden zonder grote pauzes. Het blijft een hele onderneming om even heen en weer te gaan, dus we zullen ons best doen om lekkere logeerbedden te regelen voor familie en vrienden die hebben beloofd ’s langs te komen… Bij deze uitgenodigd!

Een huis!

We hebben een huis! Daar zijn we heel erg blij mee, want het was een hele klus – en had nog veel lastiger kunnen worden als dit nu niet was gelukt. In Freiburg en omgeving is de vraag naar woningen veel groter dan het aanbod, waardoor er zomaar 50 geïnteresseerden zijn voor een huis en de prijzen ook door het plafond schieten. Dat is nou niet bepaald een handige situatie voor een buitenlands gezinnetje dat vooral op afstand moet zoeken en dat nog niet zo vloeiend Duits spreekt. Ook via de universiteit wilde het niet erg lukken. We hadden al op veel huizen gereageerd, ook een paar bezichtigingen gedaan, maar helaas vingen we steeds bot. Tot nu dus!

Johan was vorige week al vanaf maandag in Freiburg, op de universiteit en op huizenjacht. Donderdag kwam ik ook met onze beide dametjes. We “moesten” die kant op om kennis te maken op een basisschool, en hebben toen ook een paar bezichtigingen gedaan. Al met al een hectische week, en het was natuurlijk maar afwachten wat het resultaat zou zijn.

Het huis dat we nu kunnen huren, was onze eerste voorkeur van deze week. Het staat in Bad Krozingen, een dorp ten zuiden van Freiburg. Daar is ook een klein christelijk basisschooltje waar ik al eerder over schreef. Ideaal dus voor ons! We wonen straks in een verbouwd hotel. Van buitenaf ziet het er ook nog zo uit, maar binnenin zijn dus woningen gemaakt. Een beetje vergelijkbaar met waar we nu wonen: op de begane grond met mensen naast- en boven ons. Kijk maar eens hieronder voor een eerste indruk!

info_blog

Huizenjacht

Om te kunnen verhuizen hebben we per definitie een ander huis nodig. Dus kijken we op ons leppie welke huizen ze in Duitsland hebben, en dan kiezen we welke we het mooist vinden.

Tot zover de kinderversie. In de volwassen praktijk is het nog helemaal niet vanzelfsprekend dat je

  1. huizen vindt die beschikbaar zijn
  2. daartussen huizen vindt die geschikt zijn voor ons gezinnetje, betaalbaar zijn en die binnen een redelijke afstand van een christelijke school staan
  3. dan ook nog de mogelijkheid krijgt om dat huis te huren.

De afgelopen weken hebben we steeds het aanbod van huurhuizen in de gaten gehouden, op een stuk of tien woningen ook gereageerd en gegevens opgestuurd, maar tot nu toe was er slechts één woning waar we ook daadwerkelijk voor een bezichtiging mochten komen. Dus gingen we zaterdag even een kijkje nemen (lees: de halve familie was in touw om op ons kroost te passen dan wel mee te gaan voor de kennersblik, en we waren van 3 uur ’s nachts tot 9 uur ’s avonds onderweg…). Dat had helaas niet het gewenste resultaat: het huis was leuk, maar we moesten zelf een keuken meebrengen en de stookkosten waren enorm.  Andere huizen zijn vaak al verhuurd voor we überhaupt een reactie krijgen, of we zijn niet welkom met ons “enorme” gezin. Eén verhuurder maakte het wel erg bont van de week: hij stelde dat een huis met drie slaapkamers en een grote zolder slechts een gezin met één kind kon herbergen, want je had toch zeker een hele slaapkamer nodig als inloopkast en de zolder was om te spelen, niet om te slapen. Tjah, zo kennen wij er ook nog wel een paar. Het zou op z’n minst netjes zijn als hij dan op de bijgeleverde plattegrond ook de slaapkamer voor “Kind 1” en “Kind 2” een alternatieve bestemming zou geven – of als hij gewoon eerlijk zou zeggen dat ‘ie zo’n stelletje buitenlanders niet in z’n huis wil.

Behalve huizen kijken, hebben we zaterdag ook kennisgemaakt met een kerk en school in Bad Krozingen (een dorp ten zuiden van Freiburg). Heel anders dan wij gewend zijn op de Veldhuizerschool, maar wel ontzettend knus en persoonlijk: de hele school telt 23 leerlingen 🙂 In Duitsland zijn staatsscholen altijd seculier, dus als je graag een christelijke school wilt dan moet je die deels zelf betalen. Daardoor zijn christelijke scholen niet zo dik gezaaid en vaak ook niet zo groot. Bovendien gaan kinderen in Duitsland pas vanaf zes jaar naar de Grundschule en gaan ze vier jaar later al door naar de middelbare school “fase 1”. Daarom hebben basisscholen maar vier leerjaren, in plaats van de acht die in Nederland gebruikelijk zijn. Dat scheelt dus ongeveer de helft van de leerlingen. Soms zit de middelbare school op dezelfde locatie, zoals in Freiburg. Maar in Bad Krozingen is het dus puur de Grundschule, en die is nog maar drie jaar geleden opgericht. Vandaar het kleine aantal leerlingen.

Onze eerste indruk van school en kerk was goed, maar iedereen die we spraken over de huizenmarkt trok meteen een diepe rimpel. Moeilijk moeilijk, want iederéén wil graag in deze omgeving wonen. Als buitenlanders met drie kinderen zijn we waarschijnlijk ook niet de eerste keus van verhuurders, dus het wordt ingewikkeld om woonruimte te vinden. Maar een camping voor zes jaar trekt ons ook niet, dus we zoeken nog even door…

Ik ga op reis en ik neem mee…

“… de wc! Mama, hebben ze in ons nieuwe huis ook een wc? Anders moet je deze meenemen hoor!” Boaz heeft er duidelijk geen zin in om weer terug te moeten naar luiers. Ik ook niet trouwens. Dus ik heb beloofd dat, als er in het nieuwe huis geen wc is, ik straks zijn vertrouwde pot meeneem.

Het lijstje met dingen die echt mee moeten breidt gestaag uit: de treinbaan mag niet achterblijven, zijn brandweerhelm moet mee en de autootjes ook. Gelukkig heeft opa een grooooote vrachtwagen, waar naar Boaz’ beleving de hele buurt in zou kunnen verhuizen. Wij zelf denken dat het nog wel passen en meten wordt… We zijn naar Ede verhuisd met een vrachtwagen vol spullen, en in de loop der jaren hebben we meer verzameld dan weggedaan. Dat wordt t.z.t. nog een interessante puzzel, of wellicht gewoon een extra vrachtwagen/aanhanger.

Het idee van “verhuizen” is voor Boaz sowieso nog ingewikkeld. Hij ziet in Ede overal gebouwd worden, en moet telkens even checken of die huizen niet geschikt zijn voor ons. Oh nee, we zouden bij papa’s werk gaan wonen, dat is waar ook. Maar dan lopen we tegen het volgende probleem aan: heeft “meneer Ben” wel zoveel slaapkamers dat wij er ook bij kunnen? Ehm wacht even, we gaan naar papa’s nieuwe werk. In Duitsland. Aha, dat is die plek waar je met je tent of caravan naartoe gaat en waar je op de berg kunt klimmen! Probleem opgelost! Maar dan wil hij wel een grote tent, waar ook zijn lijst met spullen mee naartoe kan. Ook het tijdsbestek van de verhuizing is voor onze kerel nog erg moeilijk te begrijpen. Hij kijkt regelmatig even of het nog niet sneeuwt buiten, want dan kan hij (a) met zijn vriendjes naar de ijsbaan en gaan sleeën en (b) als de sneeuw weer weg is dan gaan we verhuizen. Nu maar hopen dat het klimaat niet te zeer ontregeld is deze winter, anders is meneertje helemaal de kluts kwijt vrees ik.

Hannah is natuurlijk een stukje ouder, en die begrijpt het hele concept al veel beter. Ze vindt het wel spannend om straks naar een nieuwe school te moeten, maar zo’n verhuizing is toch ook heel erg stoer. En Duits spreken is wel een hobbel, maar ze heeft er alle vertrouwen in dat dat wel goed komt als ze een beetje “raar” praat en een paar belangrijke woorden leert. Ook de wensen voor haar nieuwe kamer heeft ze al op een rijtje gezet: ze wil de muur in stroken verdelen en dan om en om beschilderen met: prinsessen – Mickey Mouse – paarden – (iets dat ik alweer kwijt ben, foei). We hebben de wensen netjes aangehoord en we zullen zien wat we kunnen doen 🙂

Duitse pedagogiek

Voor mij pure nostalgie, voor Hannah en Boaz enorm aansprekend: de boeken over Bas. Deze serie is oorspronkelijk door een werkgroep in Staphorst ontworpen, en bevat onder andere drie boeken met zoekplaten waar ook verhaaltjes, vragen, liedjes en taalspelletjes bij geschreven zijn. Vooral het verhaal over Bas die wil helpen in de garage, kennen we ondertussen uit ons hoofd. Boaz blijft erom vragen!

Kennelijk zijn er meer mensen die de Bas-boeken leuk vinden, want er is een vertaling verschenen in het Engels en het Duits. Die laatste hebben wij nu maar aangeschaft, in de hoop dat de kinderen spelenderwijs alvast wat Duits leren. Maar al bij het eerste verhaaltje vonden we een heel interessante vertaling! Uiteraard moest als eerste weer het verhaal over de garage gelezen worden. In het Nederlands gaat dat over Bas die wil helpen, maar papa en Marieke zeggen: “Nee hoor, dat kan niet. Jij bent te klein”. Tenslotte gaat Bas een beetje bedremmeld naar opa:

“Opa, wat doet u?” “Ik timmer”, zegt opa. “Opa, mag ik helpen?” vraagt Bas zachtjes. “Natuurlijk jongen, help jij mij maar”. Bas wil de spijkers pakken. Maar… hij kan er niet bij. “Ik kan er niet bij opa”, zegt Bas. “Zie je wel”, roept Marieke, “je bent te klein. Te klein om te helpen”. “Nee hoor”, zegt opa. En hij tilt Bas op. “Jij mag op de werkbank zitten. Jij mag de spijkers vasthouden. Jij kunt wel helpen. Jij bent groot!”

Eind goed al goed, zou je denken. Maar kennelijk dacht de Duitse vertaler daar anders over. In gedachten zie ik hem/haar zitten met een diepe frons, en vervolgens z’n hoofd schudden over zoveel Hollandse botheid. Volkomen onverantwoord, om een kind driemaal in een verhaaltje te vertellen dat hij “te klein” is. Dat doen ze in Duitsland toch anders, beter. En dus is het jongetje Max helemaal niet te klein: hij helpt papa om de band op te pompen, vervolgens helpt hij opa om een kistje te timmeren en dan wordt het geheel harmonieus afgesloten:

Gibt es noch einen Besen in der Garage? Oh ja, schau mal! Neben dem Schlauch ist noch ein zweiter Besen! “Jetzt kann ich auch dir helfen, Mia!”, ruft Max. Zusammen machen sie Garage wieder sauber.

Wat een verademing toch, zo’n rimpelloos gezinsleven waarin zelfs broer en zus probleemloos samen de garage vegen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het Nederlandse verhaaltje onze B(o)az vooralsnog meer aanspreekt, maar wie weet inspireren de Duitse verhaaltjes ons kroost om niet alleen qua taal maar ook qua gedrag het nodige te leren van “Max und Mia”.

Wat, waar en wanneer

Om met het laatste te beginnen: Johan hoopt per 1 april 2018 te gaan werken aan de universiteit van Freiburg. Dat is midden in de paasvakantie, dus hij valt met z’n neus in de boter. Rond die tijd zullen we dus ook moeten verhuizen om zo veel mogelijk ons plekje gevonden te hebben als Johan weer begint met werken en de kinderen naar school of peuterspeelzaal gaan.

Dan het “wat”. Na zijn promotie afgelopen juli kan Johan een tijdlang aan de slag in Utrecht. Dat is heerlijk dichtbij voor ons. Om voor langere tijd in de academische wiskunde te kunnen blijven werken, moet je echter – helaas – meerdere malen een nieuwe baan zoeken voor een aantal jaren voordat je uiteindelijk kunt solliciteren naar een vaste aanstelling. Daarbij komt dat je, wil je serieus kans maken op een vaste baan in Nederland, een tijd werkervaring opgedaan moet hebben in het buitenland. De logica daarachter is dat je op die manier breder kijkt dan het kleine kringetje collega’s dat je kent vanuit je opleiding of eerdere contracten, en zo in aanraking komt met andere invalshoeken of expertises. Daarmee verbreed je je kennis en vaardigheden, en word je een betere wiskundige.

Voor ons als gezin is dit natuurlijk een stuk minder praktisch. Meerdere keren verhuizen betekent ook steeds afscheid nemen van vriendjes, school of peuterzaal, en in het algemeen onrust en instabiliteit. Dat willen we graag zo veel mogelijk beperken, en daarom zijn we blij met de mogelijkheid die Johan nu krijgt om zes jaar aan een universiteit te gaan werken. Meestal is dit maar twee of drie jaar. Dat scheelt dus alvast een of twee verhuizingen… Bovendien is Freiburg wel ver weg, maar toch nog goed bereikbaar per auto of trein. En Duits is wel een andere taal, maar nog enigszins behapbaar. Het blijft een hele stap, maar na wikken en wegen denken we dat dit nu voor ons de beste keuze is.

Tenslotte het “waar”. Zoals gezegd gaat Johan aan de slag in Freiburg im Breisgau. In die stad, of er dicht bij, moeten we dus ook een huis gaan zoeken. Op de kaart is te zien waar Freiburg ligt: niet ver van Frankrijk en Zwitserland, tussen de Rijn en het Zwarte Woud. Het hoort bij de deelstaat Baden-Württemberg en telt ruim 225.000 inwoners. Een leuke bijkomstigheid is dat deze stad bekendstaat als de zonnigste in Duitsland. En het ligt mooi op de route naar de Zwitserse Alpen, ideaal voor een bezoekje om een lange rit te breken!

kaart

Welkom op onze weblog

In de afgelopen jaren hebben wij een aantal keer een weblog gestart waarin we voor korte tijd onze belevenissen deelden: rond de geboorte van onze kinderen en tijdens ons verblijf in Papoea Nieuw Guinea. Nu staat er weer een grote verandering op stapel, waarvan we onze familie en vrienden graag op de hoogte houden. We hopen namelijk eind maart 2018 te verhuizen naar Freiburg im Breisgau in het zuiden van Duitsland. Dat is voor ons een spannend avontuur, en we hopen op deze weblog verslag te doen van onze wederwaardigheden (kijk onder “recente berichten”).

Johan en Grietje