Vier

De nachtjes zijn geteld, de laatste nacht was het zelfs moeilijk om lekker te slapen, maar eindelijk was het dan zover. Judith is vier jaar geworden. Ze is er zelf erg trots op 🙂

De dag begon al goed met cadeautjes op bed. We hadden natuurlijk zelf één en ander gekocht of gemaakt en er was een hele voorraad uit Nederland aangekomen. Kaarten, een puzzel, een roze glitter-paard, een voorleesboek, een spaarpot, een spel… mevrouw was er erg blij mee. Als laatste was er nog een speciaal kaartje: dat had ze een paar weken terug zelf gemaakt op de Kindergarten en had ik op haar verzoek in een echte envelop gedaan. Wat een verrassing 🙂 🙂

Vervolgens was er natuurlijk het ontbijt, en met verjaardagen doen we dat altijd “op z’n zondags”. Dus met wat meer keuze aan cornflakes en muesli enzo. Daarna werden de traktaties ingepakt. Zelfgebakken cakejes met chocoladesaus en gekleurde spikkels erop. Jummie! Voor de vrolijkheid hadden we er nog papieren windmolentjes in geprikt. Ik had vooraf nog even bij de juf gecheckt of er extra voorschriften waren voor trakteren in corona-tijd, maar dat is hier niet zo. In Nederland schijn je alleen voorverpakte dingen te mogen trakteren, maar Judiths juf merkte heel nuchter op: “Als jij iets in je oven bakt op 200 graden, dan zijn de virussen toch ook dood, of niet?” Ja, vast wel. En alles wat je daarna weer aanraakt, is niet anders dan bij voorverpakt snoep. Dus lang leve de cupcakejes!

Volgens het officiële beleid mag er niet gezongen worden in de Kindergarten. Maar voor deze ene keer hadden ze een uitzondering gemaakt, vertelde Judith. Als ze allemaal goed op hun stoel bleven zitten mochten ze heel zachtjes het verjaardagslied zingen… En ze werd ook nog prachtig geschminkt door de juf. Onze lieve grote meid voelde zich echt jarig 🙂

Bezoek of een kinderfeestje zat er dit keer niet in helaas. Maar we hebben opnieuw gemerkt: als je geen hoge verwachtingen wekt, is de teleurstelling ook niet zo groot. De tijd van grote feestjes is voor Judiths gevoel net zo lang geleden als de Middeleeuwen met echte prinsessen en ridders. Zo doe je dat tegenwoordig gewoon niet, want dan worden alle mensen ziek. Tjah, dat is natuurlijk ook niet feestelijk. Als corona voorbij is, dan hopen we weer meer mensen uit te nodigen. Wie weet kan dat bij een volgende verjaardag weer.

“… en hoe is dat nu bij jullie?”

Die vraag krijgen we regelmatig sinds Nederland weer met de neus op de corona-feiten gedrukt wordt. Nou, bij ons gaat ’t eigenlijk nog vrij goed, al verandert het nu wel snel. Op 3 oktober vonden we dit kaartje:

Daar kwam Duitsland toch prachtig vanaf. Inmiddels is dat natuurlijk niet meer actueel. De laatste paar dagen zijn ook hier de aantallen besmettingen weer hard toegenomen. Duitsland had de afgelopen week 28.389 nieuwe infecties, dat zijn er 34,1 per 100.000 inwoners oftewel 341 per 1 miljoen. Als ik de Nederlandse cijfers goed snap zijn die nog een stuk hoger: 43.903 besmettingen in de afgelopen week op pakweg 17 miljoen inwoners, dat is ruim 2500 per 1 miljoen? Oef… Het is hier ook wel te zien.

Op dit moment wordt er vergaderd over een nieuwe koers, omdat Duitsland de omliggende landen niet achterna wil gaan. Als er in een gebied meer dan 50 besmettingen per 100.000 inwoners per week zijn, komen er aanvullende maatregelen als een verdere beperking van het aantal gasten dat je mag ontvangen en een nachtklok voor de horeca. Baden-Württemberg zit momenteel op 36,3, en dat zit vooral in de regio Stuttgart. Wij wonen helemaal in het hoekje linksonder, daar valt het gelukkig heel erg mee met de besmettingen.

In heel Duitsland liggen momenteel 602 personen met Covid-19 op de IC. Er zijn nog 8.712 leeg (en dan natuurlijk nog een heel aantal bezet door niet-Covid-patiënten). Op het moment is dat dus absoluut nog geen probleem. Sowieso hebben we hier veel meer IC-bedden per hoofd van de bevolking dan in Nederland bijvoorbeeld.

Qua maatregelen hebben wij nu ook weinig last. Mondkapjes hadden we hier altijd al, daar kunnen we prima mee leven (al is het wel lastig dat je bril steeds beslaat…). Thuiswerken doet Johan ook al sinds maart, daar zijn we niet meer ondersteboven van. Onze kerk draait door zoals de afgelopen maanden, dus met inschrijving / registratie en een beperkt aantal bezoekers, mondkapjes en onderlinge afstand. Wat wel heel fijn is: sinds afgelopen zondag kunnen de kinderen weer naar de zondagschool! Die wordt nu gehouden in de “gewone” school en met een hele waslijst aan voorschriften, maar ze kunnen tenminste weer gaan. Dat was 7 maanden geleden! Qua bezoek zijn hier ook wel wat regels, maar ons sociale leven is niet zo uitgebreid dat we daar veel last van hebben. Dat gaat echt over grotere feestjes.

Er zijn twee dingen waar we wel van balen: we kunnen niet naar Nederland in de herfstvakantie (en geen idee wanneer dan wel), en Duitsland overweegt om de schoolvakanties drastisch om te gooien. Sommigen willen zo ver gaan om de kinderen midden in de winter 6,5 week vrij te geven en ze dan in de zomer maar 3 weken vakantie te laten hebben. Ooooooeeeeehhh dat wordt een pittige tijd, als ’t echt doorgaat. In de winter is het gewoon geen speeltuintjesweer, koud en nat en brrrrrr. Hoe houd je dan drie kinderen bezig? Gezellig met z’n allen naar de binnenspeeltuin of met de hele klas bij elkaar op bezoek is natuurlijk precies niet de bedoeling. En naar het zwembad in de buurt gaat ook niet, want dat zit natuurlijk altijd volgeboekt omdat er maar zeer beperkt plek is nu. Logeren bij opa en oma… vergeet het maar. En als we dan die barre weken doorstaan hebben wordt het warm en zonnig, en dan zitten ze op school te zweten. Doeidoei vakantie, doeidoei familiebezoek-in-het-gezonde-seizoen. Ik hoop dat ze nog een beter plan weten te bedenken…

Fietsen

Judith is precies op tijd begonnen om zelf naar de Kindergarten te fietsen. Want mijn achterband ging weer ’s lek, en een halve dag nadat ik ‘m had geplakt zat er weer een nieuw gat in. Waarschijnlijk door glas dat op de weg lag. Hoe dan ook, Johan was het helemaal zat met die banden (want eerlijk is eerlijk, nu was hij aan de beurt om ‘m te plakken). Hij heeft de oude binnenband dwars doormidden geknipt en is naar de fietsenmaker gegaan.

Maar die was gesloten, want het was de Dag van de Duitse eenheid.

Maandag ging hij weer naar de fietsenmaker, maar die zag het niet zitten om zo’n moeilijke Nederlandse fiets met dichte kettingkast en fietstassen te repareren. Een stukje verderop zit nog een andere fietsenmaker, maar die is ’s maandags gesloten.

Dinsdag dus wéér op pad. Eigenlijk nam die man geen nieuwe klanten aan, want hij had ’t vrij druk. Maar Johan had écht geen zin om zelf een nieuwe band om die fiets te gaan leggen, en plakken ging natuurlijk niet meer nadat de schaar eraan te pas was gekomen. Kennelijk heeft Johan voldoende overredingskracht aan de dag gelegd, want de fiets is daar gebleven. Maar hij staat er nog steeds, ze hebben kennelijk nog geen tijd gehad voor ons.

Wat een gedoe zeg… Nu hebben we nog wel een andere fiets, maar die heeft geen echt stoeltje achterop en maar heel kleine fietstassen. Ook geen mand voorop, dus ik ben vrij beperkt met boodschappen doen. Mijn “echte” fiets kan met gemak 20 kilo aan etenswaren vervoeren B-) Die kan bijna tegen een bakfiets op. Vandaag zag ik er hier zowaar eentje fietsen. Maar dat is echt zeldzaam, net als stoeltjes voorop. En hoewel hier best veel gefietst wordt, “weet” iedereen toch dat ze in Nederland nog véél meer fietsen. Net na de zomervakantie kwam er nog een moeder van school enthousiast op met af: “Oooh, ik heb op vakantie zó vaak aan jullie gedacht! We waren in Amsterdam, en daar waren zóóóóveel fietsen! Hele aparte, met zo’n grote bak voorop, en die crossen dan met een noodgang door de stad met kinderen en huisdieren en boodschappen en echt álles erin…”. Ze vroeg zich eigenlijk af waarom wij niet zo’n ding geïmporteerd hebben. Nou, heel simpel, die past niet in onze Duitse fietsenstalling 🙂

Maar gelukkig fietst Judith dus zelf, dan is het probleem met het stoeltje alvast opgelost. Zo’n ritje Kindergarten is nog best (in)spannend trouwens; de brug op, het tunneltje door, oversteken… Ze kijkt er vaak nog heel serieus bij. Maar er komen ook al creatieve uitspattingen bij kijken; ze kan bijvoorbeeld fietsen zonder op het zadel te zitten (heel stoer!) en ze zingt liedjes onderweg. Gisteren ging dat zo:

“Mama, ken jij dit liedje?”
“Nee, ik geloof ’t niet” (voor zover je dat kunt horen op de fiets)

“Heb je die op de Kindergarten geleerd?”
(domme vraag, want ze mogen daar helemaal niet zingen in corona-tijden)
“Nee!”
“Oh, waar ken je ‘m dan van? Van een cd of een filmpje ofzo?”
“Nee… Ik heb hem zelf gemaakt! Daarom ken jij hem niet!!!”
(Triomfantelijk snoetje van hier tot Tokio 🙂 )

Feestneus.

Smikkelen

Wij hadden geluk van de week. Johan had recent een artikel afgerond, en de afspraak is dat we dan tiramisu eten om dat te vieren. Maar de winkel had geen tiramisu, dus had ik iets anders lekkers gemaakt. Afgelopen donderdag was de gewenste tiramisu er echter wél, en heb ik die alsnog gehaald… Dat spul is gewoon echt heel erg lekker 🙂 Het was ook best passend trouwens, want diezelfde dag verscheen er een artikel óver het werk van Johan en z’n collega’s. Voor wie het interessant vindt: https://www.quantamagazine.org/building-the-mathematical-library-of-the-future-20201001/

Vanmiddag tijdens de lunch begon ineens de zon te schijnen. We sprongen meteen op om de weersverwachtingen voor de rest van de dag te bekijken en te bezien of we een lekkere wandeling konden maken. En ja, het beloofde zonnig te worden! We besloten naar Kaiserstuhl te gaan. Dat is een gebied een stukje naar het noorden. Het schijnt gevormd te zijn door een oude vulkaan en heeft de reputatie het zonnigste stukje van de hele regio te zijn. Wij waren er nog nooit eerder geweest, maar aangezien we zonneschijn wel aanlokkelijk vonden gingen we daar nu een rondje wandelen. Het was inderdaad heerlijk weer, en dan vind ik zo’n wandelingetje altijd fantastisch. We kwamen door een Arboretum, dus een stuk bos met allerlei verschillende bomen van over de hele wereld. Het leukst waren de sequoia’s, omdat die in Amerika echt enorm groot worden. Hier viel het helaas wel mee met de lengte; ze waren nog maar zo’n 50 jaar oud geloof ik en ze kunnen niet zo goed tegen de warmte en de droogte hier. Niettemin leuk om ze een keer te zien.

Een andere verrassing waren de appelbomen onderweg. Alles wat eetbaar is wordt hier altijd ijverig verzameld. Zo ook de appeltjes en nog een aantal walnoten. Bij thuiskomst heb ik de appels meteen in stukjes gesneden en er heerlijke appel crumble van gemaakt. In de vriezer zat nog een restje vanille-ijs, en zo hadden we alweer iets lekkers te smikkelen. Gewoon zomaar, omdat het een fijne herfstdag was en “omdat we die appels nu lekker zomaar gratis gekregen hebben” 😉 Beter kun je het toch niet krijgen…

Applausje

Even een applausje voor onze grote dochter die helemaal zelfstandig op haar grote fiets naar de Kindergarten fietst, zonder zijwieltjes!

En natuurlijk ook een applausje voor haar papa, die verscheidene rondjes door de buurt heeft gerend om haar te leren fietsen 🙂

Vooruitdenken

De scholen zijn weer op gang, dus is het tijd om vooruit te denken! Judith vroeg me vandaag ernstig of ik alsjeblieft bij haar Einschulung ook net zo’n mooi zeepje in de Schultüte wil doen als ik bij Boaz had gedaan, en ze verkneukelde zich al bij het vooruitzicht op de snoepjes die er ook in horen. Natuurlijk weet ze best dat het nog even duurt voor zij naar de Grundschule gaat, maar je kunt je zaakjes maar beter tijdig op orde hebben. [Als we tegen die tijd wellicht niet meer in Duitsland wonen, zijn wij dus de eersten die de Schultüte ook in Nederland introduceren. Met zeepje. Beloofd is beloofd.]

Hannah vroeg me vanavond enthousiast: “Mama, mag ik de uitnodigingen voor mijn feestje vast maken? Ik heb een heel leuk idee!” En inderdaad, ze had al helemaal uitgedacht hoe die kaarten eruit moeten zien, met stickers van de lievelingsdieren van de kinderen die ze wil uitnodigen, en dan een uitgesneden vakje in de voorkant van de kaart zodat het lijkt of het dier door een raampje naar buiten kijkt, en dan… Ze zag het al helemaal voor zich. Maar uiteindelijk heeft ze dit project toch nog even voor zich uit geschoven, omdat ik de datum en de tijd van haar feestje nog niet wilde vastleggen… Tjah, mevrouw is geboren op 27 december dus haar feestje zal waarschijnlijk pas volgend jaar zijn. Zó ver plan ik toch echt niet vooruit 😉

Boaz weet trouwens ook al lang wat voor taart hij wil op zíjn verjaardag — april volgend jaar. Aardbeitaart met veel slagroom. Verschillende cadeauwensen zijn ook al vast genoemd, maar ik houd er rekening mee dat die nog kunnen wijzigen. Daar kunnen we gelukkig allemaal mee overweg tegenwoordig, want in coronatijd hebben we geleerd flexibel te zijn en mee te bewegen met de mogelijkheden die de situatie op dat moment biedt.

En dat is maar goed ook, want vannacht begon Judith ineens te hoesten. Een inie-minie-beetje, normaal gesproken zouden we daar onze schouders over ophalen en gewoon doorgaan. Maar nu betekent een hoestje meteen “thuisblijven”. Daar is ze het natuurlijk niet mee eens, maar de richtlijnen zijn duidelijk. Gelukkig werkt Johan nog steeds thuis, dus kan ik gewoon Boaz wegbrengen en boodschappen doen terwijl zij thuisblijft. Gelukkig hebben we straks weekend en kan ze hopelijk daarna weer gewoon naar de Kindergarten. We denken er nog even niet over na dat Hannah en Boaz wellicht ook aangestoken worden en thuis moeten blijven — vooruitdenken heeft ook z’n grenzen.

Op de korte termijn heeft Judith nu zelf haar plan al klaar: “Mama, ik ga even buiten! Ik doe mijn dikke jas aan, want anders verkoud ik!” Heel goed meisje, kleed je maar lekker warm aan 😉

Einschulung

Vandaag was het eindelijk zover: Boaz ging voor het eerst naar school. Inderdaad, op zaterdag! Die eerste schooldag gaat in Duitsland namelijk niet bepaald ongemerkt voorbij, die is bijna net zo belangrijk als een bruiloft 😉 En om te zorgen dat zoveel mogelijk vaders, moeders, broers, zussen, opa’s, oma’s en andere bekenden dit feest kunnen meevieren, is het dus op zaterdag.

Hier staat onze kerel klaar voor vertrek. Met z’n nieuwe rugzak (veel te groot voor hem 🙂 maar de meeste kinderen hebben een nog veel grotere variant), en met een enorme Schultüte. De rugzak was vandaag gelukkig nog vrijwel leeg, alleen z’n etuis met potloden etc moesten mee. Vanaf volgende week wordt die tas volgestouwd met boeken, schriften, eten, drinken… Het is maar goed dat wij niet al te ver van school wonen 😉 De Schultüte zat vandaag juist helemaal vol. Dat is namelijk dé traditie rondom de eerste schooldag. Kinderen krijgen of knutselen zo’n puntzak, die wordt uitbundig versierd en de ouders vullen hem dan met schoolspulletjes, cadeautjes en vooral veel snoep. Vervolgens gaat die Schultüte dus mee naar het Einschulungsfest op school, moet op alle foto’s, gaat weer mee naar huis en wordt dan uitgepakt tijdens een familiefeestje.

De Einschulung van dit jaar was “klein” vanwege corona. Maar evengoed was er een programma van de vorige eerste klas, met liederen, muziek en een soort toneelstukje over de school. Dat hebben ze leuk gedaan!

Daarnaast waren er toespraken van de schooldirecteur en het bestuur, mochten alle nieuwe eersteklassers even opstaan en zwaaien als hun naam opgenoemd werd, en toen mochten ze met de juf mee naar de klas voor hun eerste les.

De ouders kregen nog een extra toespraak en een glas champagne, en daarna was het wachten tot de kinderen klaar waren met hun les. Want zoals het echte Duitsers betaamt, was er ook nog een grote barbecue georganiseerd voor alle kinderen en ouders en broers en zussen en opa’s en oma’s en de tweedeklassers. Wel allemaal “met afstand” vanwege corona, maar zelfs een “klein feestje” kan niet zonder worst en vlees en broodjes en salades en Apfelschorle 😉

Toen iedereen was uitgegeten en uitgepraat, gingen we weer naar huis (zonder op te ruimen, want dat doet de tweede klas!). De meeste mensen nodigen dan thuis nog een hele club familie en vrienden uit, halen speciale taarten bij de bakker en vieren de rest van de dag feest. Wij zijn daarin wat simpeler, want onze familie woont nou eenmaal te ver weg en bovendien waren wij met het schoolfeest al dik tevreden. Dus mocht Boaz z’n Schultüte uitpakken, zich vermaken met z’n cadeautjes en smullen van het lekkers dat we in z’n puntzak hadden gestopt.

Natuurlijk is het héél erg onéérlijk dat Hannah zo’n feest nooit gehad heeft, en is het ook erg teleurstellend dat Judith nog lang moet wachten tot ze naar school mag. Daarom hadden we voor de beide dames ook maar een tasje gemaakt met een letter-cakeje, een speciaal zakje drinken en nog wat te knabbelen. Johan en ik kregen niks. Want zoals een van de andere vaders heel terecht opmerkte: “Ouders hebben nooit een tweede ronde nodig als je gaat barbecuen; die hebben meer dan genoeg aan alle restjes die de kinderen niet meer willen” 🙂 Haha, volgens mij gaat dat overal hetzelfde. Maar het feest was leuk, de worst was lekker en Boaz is klaar om vanaf maandag elke dag naar school te gaan.

Stil

Deze week was het stil in huis! Hannah en Boaz zijn nog uit logeren, en Judith ging elke ochtend naar de Kindergarten. Johan was zo verdiept in een wiskundig project dat ‘ie amper opmerkte wat er om hem heen gebeurde 😉 Dus was het stil hier. Niet erg hoor, dat is een prima afwisseling zo af en toe. Zelfs Judith viel het op. Een paar dagen terug zat ze aan het eind van de middag zomaar op de grond in de woonkamer om zich heen te kijken en zei verbaasd: “Wat is het stil hier! Waarom hoor ik geen geluid?” Tjah, waarschijnlijk omdat je zelf even je klep houdt en broer en zus niet thuis zijn 🙂

Eigenlijk vindt Judith het wel leuk om eens “alleen” thuis te zijn en bijvoorbeeld bij het avondeten onze onverdeelde aandacht te krijgen. Maar ze moet toch ook regelmatig even weten hoeveel nachtjes het nog duurt voor Hannah en Boaz terugkomen. Want een beetje gek blijft het natuurlijk wel dat wij thuis zijn en zij in een ander land zitten!

Intussen zaten Johan en ik alweer in de stress over hun thuiskomst, of beter gezegd over de vraag of ze vervolgens het huis nog weer uit zouden mogen. In veiligheidsregio Utrecht, waar ze nu dus logeren, lag het aantal nieuwe besmettingen per 100.000 inwoners woensdag op 7,5. Dat is boven het kritieke aantal van 7, dus als dat een week aanhoudt overstijgt het de 50 besmettingen per 100.000 inwoners per week. En dat is voor Duitsland reden om een gebied tot “Risikogebiet” te verklaren, wat inhoudt dat je bij thuiskomst hier in quarantaine moet tot je een negatieve test kunt laten zien of tot er 14 dagen voorbij zijn — net als het de afgelopen tijd al gold voor grote delen van Frankrijk, België, Luxemburg, stukken van Zwitserland, Spanje en nog veel meer landen. Dat zou natuurlijk ontzettend zuur zijn nu Hannah maandag weer naar school mag en Boaz aan het eind van die week zijn Einschulungsfest hoopt te vieren! Gelukkig kunnen we op het Coronadashboard van het RIVM de cijfers precies bijhouden en is het betreffende getal gisteren weer gezakt naar 3,3. Tenzij er vandaag iets heel geks gebeurt, komen we dus nog net weer onder een quarantaine uit. Pfff.

Vannacht hopen we onze geliefde schatjes weer te ontmoeten. Wat ons betreft alleen met een snelle kus, dan kunnen we meteen weer verder slapen en horen we alle verhalen wel bij het ontbijt 😉

Kamperen

Er kwam een verzoek uit Nederland of onze oudste twee kabouters niet een weekje wilden komen logeren. Dat is natuurlijk nog niet zo simpel, omdat we ze nog niet alleen op de trein kunnen zetten en pakketdiensten ook geen kinderen meenemen. En ik vind het te ver om ze even te gaan brengen… Maar we hebben er een goede mouw aan weten te passen. Donderdag zijn wij een stuk richting Nederland gereden en hebben in de buurt van Kaiserslautern onze tent opgezet. Een paar uur later kwamen ook opa en Jantie daar aan met een auto vol kampeerspullen. Samen hebben we twee nachtjes heerlijk gekampeerd. Dat kon nog mooi even, en het maakte de zomervakantie echt compleet. Want in een tentje slapen op een matje dat net wat harder ligt dan je eigen bed, met een gasbrandertje rommelen om thee te zetten, bij hoge nood op een holletje naar het toiletgebouw rennen en op je gemak bekijken wat voor vreemde vogels er allemaal aankomen op de camping — dat is het ultieme vakantiegevoel.

Vorig jaar hebben we in de Pinkstervakantie een paar nachtjes gekampeerd, en dat was voor herhaling vatbaar. Maar ja, dit jaar zat iedereen met Pinksteren opgesloten achter de eigen geraniums. Tot nu toe hadden we dus alleen in een tentje op ons eigen balkon geslapen. Ook leuk, maar anders 😉 Inmiddels kun je weer bijna normaal kamperen. Je hebt mondkapjes nodig bij de toiletgebouwen en bij de receptie, maar verder gaat het gelukkig weer prima. En daar werd ook volop gebruik van gemaakt; ondanks dat ’t al september is stond de camping aardig vol. Het was dan ook wel heerlijk weer, we troffen het precies tussen de regen door!

Kamperen is een avontuur op zichzelf, daar kan je al aardig wat tijd mee vullen. Tenten opzetten, luchtbedden opblazen, de camping verkennen, naar de wc gaan ;), water halen om eitjes te kunnen koken, broodjes halen bij de campingbaas… Daarnaast hebben we nog een wandeling door de omgeving gemaakt en hebben de kids een rondje gezwommen met opa en Jantie. En natuurlijk speelden we een paar spelletjes. Zonder de “kleine memorie” is Judiths feest niet compleet. Én we hebben Johans dertigste verjaardag gevierd!

Vandaag hebben we dus alles weer ingepakt en opgeruimd en zijn we ieder ons weegs gegaan. Johan en ik namen dit keer alleen Judith mee terug naar huis, de andere twee gingen mee naar Staphorst en hopen dan via Woudenberg volgende week zaterdag weer naar huis te komen. We kregen al app’jes over de MacDonalds, klaarliggende biebboeken en een welkomstcomité dat nog even komt koffiedrinken, dus volgens mij worden die twee wel in de watten gelegd… En wij hebben hier een meisje dat er van geniet om even alleen te zijn met papa en mama. Later als zij “nóg groter” is dan wil ze ook wel eens in Nederland logeren. Maar nu nog even niet 😉

Herfst

Zes dagen geleden schreef ik dat de temperaturen eindelijk weer onder de 30 graden begonnen te zakken, en nu lijkt het wel herfst! We hebben af en toe onze jas aan (dat was lang geleden…), ’s morgens is het eerst grauw en fris, en vandaag viel er een flinke plens regen. De kinderen hebben snel een paar grote emmers en hun zandbakdeksel buiten gelegd om zo veel mogelijk water op te vangen “voor als de planten het weer zo droog krijgen”. En ook gewoon omdat het heerlijk is om met water te kliederen natuurlijk 😉 Laarzen aan, capuchons op, en spetteren maar. Het was weer even iets nieuws na een warme zomer.

Waarmee natuurlijk niet gezegd is dat de sandalen en zonnehoedjes nu de kast in kunnen of de overgebleven ijsjes niet meer zullen smaken. De zon zal het vast nog wel weer winnen voordat de herfst echt doorzet. Maar die typische herfstlucht ’s ochtends en de vroeg invallende schemering gaan natuurlijk niet meer weg dit jaar. Net zomin als de kastanjes, hazelnoten, beukenootjes en walnoten die we al ruimschoots konden rapen in het park. En, wat hier in de buurt ook belangrijk is: de druivenoogst is begonnen.

Die aankomende herfst geeft mij altijd het gevoel dat t wel mooi geweest is met de zomervakantie en de scholen wel weer mogen beginnen. Klaar met het geluier; we gaan weer aan de slag! Dat gevoel wordt nog eens versterkt doordat Boaz zich stierlijk verveelt. Hij weet niet wat ‘ie thuis moet doen, hij wil naar school. Verder heb ik al een eerste pompoen gekocht en de bolchrysanten staan keurig in potten op ons terras ter vervanging van de zongeschroeide zomerplantjes. Ik krijg ook spontaan zin om mooie jurkjes te gaan naaien voor als het koud wordt… Alleen zijn de herfststoffen hier nog niet helemaal aangekomen geloof ik. Logisch ook, volgens de kalender is het nog volop ZOMERvakantie 😉 En dan laat ik de kinderen hun wintertruien passen; de arme schapen 🙂 Ik bak nog net geen pepernoten…

De grote vraag deze herfst is natuurlijk of er een tweede corona-golf komt en welke gevolgen die heeft. We zien in de krant dat steeds meer landen een quarantaineplicht instellen voor mensen die in Nederland zijn geweest, de eerste Duitse scholen experimenteren met mondkapjesplicht in de klas en in Beieren trekken ze de teugels weer aan. Gelukkig is een nieuwe sluiting van de scholen nog niet in zicht. Als dat wel weer gebeurt, ga ik een potje janken… Maar voorlopig gaan we er vanuit dat ons kroost half september weer met frisse moed aan de slag gaat. En gebruiken we de zonnige uurtjes die hopelijk nog komen, om naar speeltuintjes te gaan en kastanjes te zoeken. Binnen zitten kunnen we tenslotte nog lang genoeg.