Lisa

Sinds vorige week zondag hebben we een nieuw huisgenootje. Ze heet Lisa. Haar lievelingskleuren zijn roze en geel. Lisa woont bij ons in huis en mag gewoon in de keuken en de kamer spelen, maar ze heeft ook een eigen slaapplekje. Daar heeft Judith voor gezorgd.

Soms als Lisa een beetje bang is, trekt ze zich terug. Niet in haar kamer (want ze heeft geen eigen kamer) maar in haar schild. Want Lisa is een schildpadje. Kijk maar.

Op de Kinderstunde waren nog twee schildpadjes, echte levende. Die had een juf meegenomen. Die twee heten Nico en Pomba. Van deze juf heeft Judith een heleboel geleerd over schildpadden. Bijvoorbeeld dat je ze niet aan hun schild mag optillen, maar op je hand moet zetten. Daardoor kan ze nu goed voor Lisa zorgen. Als Judith naar school is, past mama op Lisa.

Maar natuurlijk leren ze op de Kinderstunde niet alleen over schildpadden, maar ook over de Heere God. Want wij hebben geen schild om onder weg te kruipen als er gevaar is. Daarom leerden de kinderen een Bijbelvers: “U bent mijn schuilplaats, U beschermt mij voor benauwdheid” (Psalm 32:7). Dat is de les van Lisa de schildpad.

Einde van de vakantie

Het is weer hoog tijd voor een weblogje. Sinds de reis waar Johan over schreef, is het einde van de vakantie een beetje anders gelopen dan we gepland hadden.

Eerst is Boaz nog een week op voetbalkamp geweest. Hij sliep gewoon thuis, maar ging elke dag naar het voetbalveld om te trainen, spellen te doen en lekker rond te rennen. Vorig jaar heeft hij ook meegedaan en het was leuk om te zien dat hij dit jaar harder kon schieten, meer doelpunten maakte enzovoorts; hij is duidelijk een jaar groter en sterker geworden 😉

De laatste vakantieweek was Johan in Polen voor z’n werk. Maar maandagavond kregen we een berichtje dat mijn besse (opa) overleden was. We wisten al wel dat hij steeds een beetje achteruit ging en het bericht kwam niet helemaal onverwacht, maar het blijft natuurlijk verdrietig. En we moesten meteen aan het regelen gaan als we bij de begrafenis wilden zijn. Gelukkig is dat uiteindelijk gelukt. Johan kwam een dag eerder terug uit Polen, ik kon hem ophalen vanaf Flughafen Frankfurt en daarna reden we met z’n allen door naar Nederland. Het was een draak van een reis die elf uur duurde en alle mogelijke tegenslagjes had — behalve dat wij zelf gelukkig geen pech of ongeluk gehad hebben! We hadden vooral de files van andermans narigheid.

Zaterdagmorgen was de begrafenis. Niet leuk om mee te maken, maar wel goed om er bij te zijn. Diezelfde dag zijn we nog terug gereden, dit keer gelukkig met een stuk minder file, en kropen ’s avonds laat weer in ons eigen bed. Net op tijd om zondag naar onze eigen kerk te gaan (naar een dienst met speciale aandacht voor het begin van het schooljaar) en maandagmorgen Hannah en Boaz de deur uit te sturen naar school.

Nu is alleen Judith nog even thuis. Zaterdag staat haar iets bijzonders te wachten. Daar zullen we t.z.t. wat foto’s van laten zien!

Vakantie!

We zijn zaterdag teruggekomen van een heerlijk weekje Oostenrijk. We waren daar met familie, op het hoogtepunt met 15 mensen. Vier daarvan logeren nu nog even bij ons, maar daarna wordt het stil hier. Relatief stil dan, want Boaz en Judith zijn gewoon thuis. Hannah is op kamp. Johan werkt, maar met flexibele tijden. Een typische zomervakantie dus 🙂

Afgelopen week zaten we in Vorarlberg, een prachtig bergachtig gebied niet eens zo gek ver bij Bad Krozingen vandaan. We hadden heerlijk weer en konden daardoor van alles doen: wandelen, watervallen bekijken, zwemmen, door bomen klimmen, met de kabelbaan naar een speeltuin op de berg, en natuurlijk lekker spelen met onze nichtjes en neefje. Het was een vakantie volgens het boekje 😉

Veel te vertellen

Het is alweer lang geleden dat ik hier een berichtje schreef. Niet omdat er in de tussentijd niets gebeurd is dat het vermelden waard is, integendeel. We waren zo druk bezig dat het bijhouden van de weblog er bij in geschoten is.

Toen we terug kwamen van vakantie, begonnen we wat rond te kijken op Funda onder het mom van “tijd genoeg, maar wie weet komen we al een geschikt huis tegen”. We zochten in Ede en Veenendaal en vonden inderdaad verschillende huizen. Eentje sprong eruit vanwege een opmerking in de omschrijving: “Verkoper heeft voorkeur voor een latere overdracht”. Hoe en wat precies werd niet uitgelegd, maar daar was wel achter te komen met een telefoontje. Het ging om een gezin dat zelf een nieuw huis laat bouwen en daar over ongeveer een jaar in kan trekken. Tot die tijd blijven ze dus graag in hun huidige woning, maar voor de financiële kant van het verhaal zou het wel fijn zijn als ze hun oude huis alvast kunnen verkopen.

Dat was natuurlijk een kolfje naar onze hand. Want wij willen ook pas over ruim een jaar verhuizen, maar het zou veel stress schelen als we tijdig zouden weten waar we terecht zullen komen. Even een bezichtiging doen was echter niet zo eenvoudig voor ons. Gelukkig waren papa en Anita wel bereid om dat namens ons te doen en kon ik via beeldbellen meekijken. Verder waren er natuurlijk veel foto’s en gegevens beschikbaar op Funda en hebben we familie daar in de buurt wonen die de omgeving wel een beetje kent. Ook had ik al positief contact gehad met een basisschool in de buurt en kenden we de middelbare school via via. Op basis daarvan (en op basis van een andere bezichtiging die tegenviel) besloten we dat dit huis ideaal zou zijn voor ons. Papa ging in onderhandeling met de makelaar en ze sloten een deal op voorwaarde dat Johan en ik zelf nog even mochten komen kijken voordat we een definitieve beslissing zouden nemen. Nog voordat ik me druk kon maken over oppas, boden mijn broer en schoonzus aan dat ze wel naar Bad Krozingen wilden komen om op ons kroost te letten terwijl wij naar Nederland zouden rijden. Een knettergekke oplossing natuurlijk, maar voor ons heel fijn!

Dus daar gingen we dan. We vertrokken donderdagavond, reden een aantal uur en overnachtten in een Autobahnhotel. De volgende ochtend gingen we al vroeg weer verder en kwamen mooi op tijd in Veenendaal aan. Daar hebben we even door de buurt gereden, een rondje om de school gelopen en omdat we nog tijd over hadden zijn we zelfs op verjaardagsvisite geweest bij Johans ouders. Toen weer terug naar Veeenendaal voor een snelle lunch, de bezichtiging en… het tekenen van het koopcontract! Want ja, het huis zag er uit zoals we verwacht hadden en het leek ons gewoon fijn om hier te kunnen gaan wonen. En het leek ons héél fijn om het circus van zoeken, bezichtigen, bieden en afwachten maar gewoon af te sluiten voordat het goed en wel begonnen was 🙂

Zo langzamerhand beginnen we een beetje aan het idee te wennen dat we zo ongelooflijk snel een huis hebben gekregen. Ik had natuurlijk verwacht dat het een vreselijk ingewikkelde zoektocht zou worden, want ik ben best goed in het spotten van leeuwen en beren. Ik zie ze vaak al van verre aan komen. We zijn erg dankbaar voor alle hulp en adviezen van familie en vrienden, maar vooral voor Gods leiding. We hebben Hem natuurlijk iedere dag nodig, maar bij zulke grote beslissingen voelen we dat des te meer. Toen we hier in Bad Krozingen een passende woning vonden, was dat een gebedsverhoring — niet alleen van ons maar van de hele gemeente hier die alvast ijverig begon te bidden zodra ze over onze plannen hoorden, omdat ze het anders zwaar inzagen. Deze keer hadden we amper tijd om concreet te bidden om een huis. We waren nog aan het danken voor de baan, en kunnen nu meteen verder gaan voor huis, basisschool en middelbare school. We zijn er nog een beetje stil van!

Van een salamanderstaart en een boomslang

We hebben deze week vakantie gevierd aan het Lugano-meer. We hadden daar een chaletje gehuurd op een camping aan het meer. Er was ook een zwembad, waar onze drie waterratten uitbundig gebruik van hebben gemaakt. Van de glijbaan roetsjen, ringen opduiken, balletjes overgooien en natuurlijk gewoon lekker zwemmen. Dat was extra lekker omdat het in Italië erg warm was. We hebben het niet precies bijgehouden, maar ‘s middags was het zeker wel boven de 30 graden. ‘s Avonds koelde het gelukkig weer af zodat we ‘s nachts prima konden slapen. En ‘s ochtends was het nog net koel genoeg om wandelingen te maken.

Op onze eerste wandeling, ergens in de bergen, zagen we al snel een bijzonder dier door een boom kronkelen: een echte slang! Die wilde natuurlijk niet stil blijven zitten voor een foto of zodat we hem konden opmeten, maar Johan schat ‘m op 70 centimeter. Volgens andere wandelaars zat er ook een mama-wild zwijn met twee jonkies in dat bos, maar die hebben wij niet gezien. We hadden nog wel een andere bijzondere ontmoeting, tijdens een andere wandeling.

Een hele tijd geleden heeft Hannah ergens opgestoken dat salamanders hun staart afwerpen als ze in gevaar zijn. Sindsdien is ze op jacht naar een salamanderstaart. En salamanders komen we genoeg tegen; in onze eigen tuin en straat zitten ze regelmatig maar hier in Italië nog meer. Dat betekent echter nog lang niet dat je ze ook kunt vangen! Die beestjes schieten razendsnel weg tussen spleten en in donkere hoekjes. Maar deze dag was Hannah een salamander te slim af. Het beestje zag ons wel en schoot weg, maar hij ging op een rond paaltje zitten. Z’n kopje aan de ene kant, de staart kwam aan de andere kant weer tevoorschijn. Hannah rook haar kans en pakte razendsnel het staartje vast. En ja hoor! Daar stond ze met een spartelende salamanderstaart in haar handen, en het arme beestje schoot geschrokken weg tussen het groen. Die zal onze ontmoeting niet snel vergeten… Ik ook niet 😉

Verder hebben we lekker ijs en pizza gegeten, spelletjes gedaan, in het meer gezwommen, een dam in een riviertje gebouwd om met droge voeten over te kunnen steken, een grot bezocht en elke dag van het zwembad genoten. Het was een heerlijk weekje!

Avonturen

Deze week was een beetje bijzonder voor onze kinderen. Ze hebben allemaal een avontuur beleefd.

Hannah zit op het onderbouw-schoolkoor en had deze week haar eerste twee uitvoeringen. Twee keer dezelfde, zodat alle belangstellenden konden komen. Want de aula is best groot (zo’n 450 plaatsen), maar er zijn ook heel wat ouders, grootouders en andere mensen die willen komen luisteren. De eerste avond was ik er ook bij. Het was leuk om onze grote meid vol overgave te zien zingen, en het was meteen een soort moeder-dochter-uitje omdat we ook mochten luisteren naar het bovenbouwkoor, verschillende schoolorkesten en nog een paar liederen van de leraren. Een compleet concert dus! Dat is natuurlijk een voordeel van zo’n grote school, dan kan je wel een avond vullen.

We moesten al om vijf uur het huis uit om op tijd te zijn, en het was over tienen voor we terug waren. Daarom mocht Hannah de volgende dag twee uur later beginnen en mocht ze ’s middags ook op tijd naar huis om nog even bij te komen voor het tweede concert begon. Al met al een hele happening. Het was een leuke ervaring voor haar.

Boaz was donderdag aan de beurt. Zijn juf had een “leesnacht” georganiseerd, dus ze mochten met de hele klas op school komen logeren. Campingmatrasjes en slaapzakken mee, alle tafels aan de kant en slapen maar! De meisjes in één lokaal met de juf, de jongens in een ander lokaal met de man van de juf. Natuurlijk werden ze eerst goed moe gemaakt: een speurtocht door de school, een fakkelwandeling door het park, lekker chips en popcorn eten, voor het slapengaan nog een half uurtje lezen… al met al was het middernacht voor ze sliepen. En om acht uur de volgende dag begon klas 4 weer met de lessen, dus toen moesten de lokalen weer op orde zijn. Maar toen was het avontuur nog niet afgelopen, want de hele club mocht komen ontbijten in een hotel vlakbij school. De eigenaren van dat hotel hebben hun tweeling bij Boaz in de klas zitten, vandaar… Dat was natuurlijk vette mazzel. Aan de verhalen te horen heeft het prima gesmaakt. En ze hebben gewerkt voor hun eten, want er was een hele groep ouderen in het hotel die die ochtend met een touringcar zou vertrekken, en de schoolkinderen hebben hun bagage gesjouwd. Win-win dus 😉

Judith had deze week ook nog iets bijzonders. Haar vriendinnetje heeft een zusje gekregen en omdat de mama nog in het ziekenhuis lag, mocht het vriendinnetje bij ons logeren. Inmiddels zijn ze allemaal weer thuis en heeft Judith de baby zelfs al vastgehouden en haar bedje netjes opgemaakt. Ze kon haar geluk niet op 🙂

Johan is deze week naar Nederland geweest om een voordracht te houden in Amsterdam, en heeft meteen een snel rondje opa’s en oma’s gedaan. Zijn treinreizen waren iets avontuurlijker dan gewenst, maar inmiddels is ‘ie weer thuis. En nu begint de Pinkstervakantie. Tijd voor nieuwe avonturen…

Alles onder controle

Hannah heeft al heel wat boeken verslonden over paarden. Bijvoorbeeld over Winnetou en Old Shatterhand die aan de zijkant van hun paard gaan hangen zodat ze niet te zien zijn voor de naderende vijand en dan net tussen de benen van hun paard doorschieten. In één keer raak natuurlijk. Of over meisjes die op kamp gaan met hun pony, of die met hun favoriete paard wedstrijdspringen. Maar natuurlijk hebben wij dan weer geen paard, dus het echte leven is teleurstellend saai.

Een poosje terug hoorden we over een pony-boerderij in Schallstadt. Een vriendinnetje van Judith was daar erg enthousiast over. Naar eigen zeggen heeft ze daar al heel veel medailles gewonnen en staat iedereen versteld van haar paardrijkunsten. Volgens haar ouders heeft ze precies twee keer op een pony gezeten. Maar goed, een beetje fantasie geeft kleur aan het leven, nietwaar? Vandaag hadden wij een paar pony’s “geboekt”. We wisten niet precies wat de bedoeling was, maar in ieder geval zouden de kinderen er op mogen rijden. Dat leek ze wel wat, konden ze eindelijk laten zien dat ze natuurtalenten zijn als het aankomt op het temmen van wispelturige hengsten.

Toen we aankwamen, kregen Johan en ik elk een touw in handen gedrukt met een pony eraan. De kinderen mochten er om de beurt op zitten en zo zouden we een tochtje door de omgeving maken. De eigenaar legde uit waar we langs moesten lopen; eerst de weg oversteken, dan zo schuin over de parkeerplaats van de supermarkt naar een landweggetje, daarna over de brug… enzovoorts. “En als je na een half uur de weg nog niet gevonden hebt, dan draai je maar gewoon om”. Grapjas. Heel strak georganiseerd was het dus niet, we moesten gewoon maar gaan met de banaan pony. Het was geen probleem dat we nog nooit met een pony op pad waren geweest. Volgens die man was het net als bij kinderen: als je laat merken dat jij de baas bent, luisteren ze vanzelf.

Nou, dat hebben we gemerkt. B-) Die pony van mij luisterde net zo goed als mijn kinderen doorgaans doen. Hij was er vast van overtuigd dat ‘ie om de paar stappen een hap gras nodig had en dat ik hem toch niet tegen kon houden om dat te doen. Dat klopte, en als zo’n beest dat eenmaal door heeft, heeft ‘ie natuurlijk geen reden meer om naar mij te luisteren. Johan had de wind er wat beter onder, dus hebben we van pony gewisseld. Dat hielp een poosje: die van mij liep braaf verder en ik hoorde Johan regelmatig streng “Lucy!” roepen. Het duurde even voor mijn gebrek aan opvoeding uitgewerkt was, kennelijk. Na een half uurtje zijn we omgedraaid om weer richting de stal te gaan, en dat was het moment dat ook de “brave” pony doorkreeg dat ‘ie best een hapje kon nemen als ik er naast liep. Vanaf toen was het gedaan met mijn gezag 😉 Gelukkig waren we het in grote lijnen wel met elkaar eens en wilden we allebei dezelfde kant op; het verschil zat in het tempo en het gewenste aantal etenspauzes.

Boaz en Hannah waren wel een beetje boos op die eigenwijze pony’s, maar ze zaten daar best lekker boven op hun rug. Judith vond het erg spannend. Toen die merkte dat zo’n beest ook een eigen wil heeft, wilde ze er eigenlijk al niet meer op. Want stel je voor hè, straks slaat ie op hol en dan moet je maar zien waar je terecht komt… Zij heeft er dus vooral achteraan gelopen, en soms een stukje geholpen om het touw vast te houden. Het heeft wel indruk gemaakt geloof ik. Vooral dat de ene pony echt heel veel ging poepen, midden op het pad van de ponyboerderij nog wel!

Op de terugweg in de auto maakten ze alweer plannen voor “de volgende keer dat we hierheen gaan”. Dan willen ze graag paardrijles van de eigenaar. Want als ze het van papa of mama moeten hebben, dan wordt het nooit wat met hun rijvaardigheden! Stel je toch voor dat Old Shatterhand bij ons was opgegroeid. Dan werd ‘ie door de eerste de beste indiaan in de boeien geslagen omdat z’n paard eigenzinnig gras liep te eten aan de kant van de weg… Op die manier word je natuurlijk nooit beroemd.

We zullen nog even zien. We stoppen nu eerst alle ruiters in bad en proberen ze in bed te krijgen. Als we de teugels goed strak houden, luisteren ze vast vanzelf…

7 kilometer. Min-des-tens

Afgelopen zaterdag hadden we niets bijzonders op de planning en het was droog. Een goede gelegenheid om een stukje te gaan wandelen. We startten dit keer gewoon vanuit huis en volgden de Neumagen naar Staufen. Een wandeling van zo’n 6 kilometer. Dat is dus 6.000 meter, oftewel 600.000 centimeter. Pfoeh, best een prestatie. Aan het eind van de route hadden we echt wel een lekker ijsje verdiend. En het speeltuintje was ook welkom. Omdat 12 kilometer wandelen echt wat teveel van het goede zou zijn, hebben we op de terugweg het treintje genomen. Maar vanaf het station is het nog ongeveer een kilometer naar ons huis, dus we hebben echt min-des-tens 7 kilometer gelopen. En ook nog een stuk van het ijscafé naar de speeltuin en daarna naar het station in Staufen, dat moet zeker ook genoemd worden. Dus misschien… we hebben het niet gemeten helaas, maar misschien waren het wel 8 kilometer. Of heel misschien wel 9. Wow zeg, hoe langer we erover praatten tijdens het eten, hoe stoerder we ons voelden 🙂 🙂

In de krant stond een leuke foto van een nieuwe kampeerplek in het bos. Daar kan je alleen lopend naartoe, je moet zelf al je spullen meenemen en kunt dan ter plekke gebruik maken van water uit het beekje, een wc-hokje en een vuurkuil. Dát is nog eens stoer! Helaas zijn er maar weinig van zulke kampeerplekken in de omgeving en zitten ze voortdurend volgeboekt, maar we houden het in ons achterhoofd. Tot het zover is, kunnen we mooi blijven wandelen. Niet omdat mama het zo graag wil (wat natuurlijk wel zo is), maar als training voor een super stoer Indianenavontuur!