Recordtijd

We zijn er weer! Deze weblog draait op een server in onze kelder. Na ruim 300 dagen vriendelijk brommen tussen andere kelderspulletjes besloot onze vriend om er de brui aan te geven. Meestal is dat een probleem van hooguit een paar uur. Ditmaal heeft de server 5 dagen downtime geleden. Een recordtijd. Slecht voor de statistiekjes.

Anderhalve week geleden zijn we ’s ochtends vroeg naar Nederland vertrokken. In recordtijd! Om 04:30 reden we weg, met drie stille kinderen aan boord. Tegen zeven uur begonnen ze eindelijk wat geluid te maken. En toen waren we al bijna halverwege! Om 10:30 reden we Veenendaal binnen.

Eerst maakten we een korte wandeling door de straat waar we volgend jaar naar toe verhuizen. Daarna even de openingstijden van speeltuin De Pol gecheckt ─ een ruime speeltuin op loopafstand van ons huis, waar voor een prikkie veel vertier te halen valt. Van 12:00 to 14:00 een lunchpauze. Dus die tijd moesten we elders overbruggen.

We zijn langs een potentiële basisschool naar het centrum gereden, waar we verschillende winkelstraten verkend hebben. Toen we tegen een visboer aanliepen, was een familie zak kibbeling onvermijdelijk. Veenendaal heeft bij de kinderen alvast een goede beurt gemaakt. Na een bezoekje aan de bibliotheek ─ met een prachtige straattekening voor de deur ─ zijn we vertrokken richting Veenendaal West, om ook even langs het Ichtus College te rijden.

Een 3D straattekening voor de ingang van de bibliotheek.

Bij het Ichtus College kwam er een uiterst vriendelijke concierge naar buiten die spontaan aanbood om ons een rondleiding van een half uur te geven. Hierdoor heeft Hannah alvast een behoorlijke indruk op kunnen doen van de middelbare school waar ze waarschijnlijk naar toe zal gaan na de verhuizing.

Vervolgens hebben we de middag doorgebracht in speeltuin De Pol, om vervolgens bij oom en tante een patatje te verorberen. Een volle dag, met veel positieve indrukken!

Het weekend hebben we doorgebracht op camping ’t Boerenerf, vlak bij het Henschotermeer. Johan is er nog een nachtje tussenuit geknepen, om samen met zijn broers en zwager een nachtje te kamperen op een eiland in de Bieschbosch.

Maandag ging Grietje met de kinderen naar Staphorst, terwijl Johan naar een conferentie ging in Woudschoten. En toen werd het stil. De weblog was niet meer bereikbaar. De server die zo trouw in onze Duitse kelder stond te brommen gaf geen thuis. Terwijl Johan op dinsdag een reeks voordrachten moest houden waarbij hij ook gebruik wilde maken van zijn eigen website die op dezelfde server draait.

Met wat kunst en vliegwerk konden we snel een aankondiging op de website van de conferentie zetten die uitlegde dat Johan’s website tijdelijk niet bereikbaar was. De reeks voordrachten kon gewoon doorgaan, zonder noemenswaardige technische problemen.

Gistermiddag zijn we begonnen aan de terugreis naar Bad Krozingen. In recordtijd! Om 11:30 vertrok Grietje uit Staphorst, en om 12:45 kon Johan instappen in Woudschoten. Na zo’n 45 minuten rijden was het tijd voor een noodstop: de heer B kon echt niet langer wachten en zocht bij een parkeerplaats zonder faciliteiten snel een boompje op. Na 10 minuten kwamen we langs een parkeerplaats mét WC-gebouwtje. Dus moesten we weer van de snelweg af zodat ook mevrouwen H en J zich kort konden terugtrekken.

Na nog eens 20 minuten kwamen we langs een duits tankstation. 8 liter tanken = 7 liter betalen ─ althans voor Nederlandse begrippen. Snel de tank volgegooid, in de hoop dat we daarna een lange ruk konden maken. De werkelijkheid liep anders. Wegwerkzaamheden, kapotte auto’s op de vluchtstrook, regenbuien, files zonder bekende oorzaak, het schoot niet op. Inmiddels was het 17:00 en zijn we maar snel naar een McD gevlucht, om daar onder het genot van een nugget/wrap/burger/frietje de files uit te zitten.

Dat heeft wel iets geholpen, maar het bleef knudde. Politieautos die zich tussen vernauwde rijbanen door moeten wurmen omdat er ongeluk gebeurd is aan het eind van een 5 kilometer lange strook waar aan de weg wordt gewerkt. Behalve dat er niet wordt gewerkt. Maar de weg is wel smaller.

Rond 21:30 waren we bij Baden-Baden, en werd het eindelijk beter. Nog een uurtje later waren we thuis. Tanden poetsen en naar bed. De auto uitpakken doen we later wel.

Voordat Johan ging slapen is hij nog snel even naar de kelder geglipt. De server gaf ook op het lokale netwerk geen respons. Uitzetten, aanzetten, nog eens proberen. En zowaar, de juist lampjes gingen knipperen, de juist virtuele poortjes gingen open, de weblog was er weer! Op naar de volgende 300 dagen keldergebrom.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *