Veel te vertellen

Het is alweer lang geleden dat ik hier een berichtje schreef. Niet omdat er in de tussentijd niets gebeurd is dat het vermelden waard is, integendeel. We waren zo druk bezig dat het bijhouden van de weblog er bij in geschoten is.

Toen we terug kwamen van vakantie, begonnen we wat rond te kijken op Funda onder het mom van “tijd genoeg, maar wie weet komen we al een geschikt huis tegen”. We zochten in Ede en Veenendaal en vonden inderdaad verschillende huizen. Eentje sprong eruit vanwege een opmerking in de omschrijving: “Verkoper heeft voorkeur voor een latere overdracht”. Hoe en wat precies werd niet uitgelegd, maar daar was wel achter te komen met een telefoontje. Het ging om een gezin dat zelf een nieuw huis laat bouwen en daar over ongeveer een jaar in kan trekken. Tot die tijd blijven ze dus graag in hun huidige woning, maar voor de financiële kant van het verhaal zou het wel fijn zijn als ze hun oude huis alvast kunnen verkopen.

Dat was natuurlijk een kolfje naar onze hand. Want wij willen ook pas over ruim een jaar verhuizen, maar het zou veel stress schelen als we tijdig zouden weten waar we terecht zullen komen. Even een bezichtiging doen was echter niet zo eenvoudig voor ons. Gelukkig waren papa en Anita wel bereid om dat namens ons te doen en kon ik via beeldbellen meekijken. Verder waren er natuurlijk veel foto’s en gegevens beschikbaar op Funda en hebben we familie daar in de buurt wonen die de omgeving wel een beetje kent. Ook had ik al positief contact gehad met een basisschool in de buurt en kenden we de middelbare school via via. Op basis daarvan (en op basis van een andere bezichtiging die tegenviel) besloten we dat dit huis ideaal zou zijn voor ons. Papa ging in onderhandeling met de makelaar en ze sloten een deal op voorwaarde dat Johan en ik zelf nog even mochten komen kijken voordat we een definitieve beslissing zouden nemen. Nog voordat ik me druk kon maken over oppas, boden mijn broer en schoonzus aan dat ze wel naar Bad Krozingen wilden komen om op ons kroost te letten terwijl wij naar Nederland zouden rijden. Een knettergekke oplossing natuurlijk, maar voor ons heel fijn!

Dus daar gingen we dan. We vertrokken donderdagavond, reden een aantal uur en overnachtten in een Autobahnhotel. De volgende ochtend gingen we al vroeg weer verder en kwamen mooi op tijd in Veenendaal aan. Daar hebben we even door de buurt gereden, een rondje om de school gelopen en omdat we nog tijd over hadden zijn we zelfs op verjaardagsvisite geweest bij Johans ouders. Toen weer terug naar Veeenendaal voor een snelle lunch, de bezichtiging en… het tekenen van het koopcontract! Want ja, het huis zag er uit zoals we verwacht hadden en het leek ons gewoon fijn om hier te kunnen gaan wonen. En het leek ons héél fijn om het circus van zoeken, bezichtigen, bieden en afwachten maar gewoon af te sluiten voordat het goed en wel begonnen was 🙂

Zo langzamerhand beginnen we een beetje aan het idee te wennen dat we zo ongelooflijk snel een huis hebben gekregen. Ik had natuurlijk verwacht dat het een vreselijk ingewikkelde zoektocht zou worden, want ik ben best goed in het spotten van leeuwen en beren. Ik zie ze vaak al van verre aan komen. We zijn erg dankbaar voor alle hulp en adviezen van familie en vrienden, maar vooral voor Gods leiding. We hebben Hem natuurlijk iedere dag nodig, maar bij zulke grote beslissingen voelen we dat des te meer. Toen we hier in Bad Krozingen een passende woning vonden, was dat een gebedsverhoring — niet alleen van ons maar van de hele gemeente hier die alvast ijverig begon te bidden zodra ze over onze plannen hoorden, omdat ze het anders zwaar inzagen. Deze keer hadden we amper tijd om concreet te bidden om een huis. We waren nog aan het danken voor de baan, en kunnen nu meteen verder gaan voor huis, basisschool en middelbare school. We zijn er nog een beetje stil van!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *