Vertrouwen

Het dreigt een groot probleem te worden: de burgers verliezen het vertrouwen in de regering. En soms denk ik ineens: vind je het gek…

Uit de tijd vóór de pandemie herinner ik me een spreekwoord: Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. Nu zijn we inmiddels allemaal ontwend aan het hebben van gasten en aan het bediend worden door een waard, maar de onderliggende waarheid blijft recht overeind staan.

Een voorbeeldje. Vroeger bracht ik Judith naar de Kindergarten, hielp haar om haar jas op te hangen en haar sloffen te zoeken, maakte een praatje met de juf en ging daarna weer naar huis. Tegenwoordig mag je het gebouw niet in als ouder. Al twee jaar niet. Een tijdlang mocht je zelfs het hek niet in, maar moest je je kind daar afzetten en er op vertrouwen dat het werd opgevangen. Maar dat is alweer verleden tijd, want tegenwoordig ben je juist verplicht om met een mondkapje op tot de deur mee te lopen. Niet verder. Maar ook geen meter mínder ver. Want precies op de drempel moet je de juf een formulier overhandigen waarop staat:

  • de naam van je kind
  • het adres van je kind
  • de geboortedatum van je kind
  • het weeknummer van deze week
  • de datum van deze dag
  • het tijdstip waarop je deze dag een coronatest hebt uitgevoerd
  • de naam van de persoon die de coronatest heeft uitgevoerd
  • de uitslag van de coronatest
  • de handtekening van degene die de coronatest heeft uitgevoerd

Pas als de juf haar leesbril heeft opgezet en het papier zorgvuldig heeft bestudeerd, gaat de deur verder open en mag je kind naar binnen. De ouder niet, die moet rechtsomkeert maken en het terrein zo spoedig mogelijk verlaten. Dit is het normale dagelijkse beleid. Als er een besmetting in de groep is, worden de test-eisen nog veel strenger, dan moet je elke dag langs een officiële teststraat en mag die testuitslag maximaal 24 uur oud zijn aan het einde van de Kindergartendag. En dat wordt daadwerkelijk strikt in acht genomen, op de 5 minuten nauwkeurig.

Zo langzamerhand bekruipt mij het gevoel dat de balans zoek is. De balans tussen coronamaatregelen op Kindergartens of scholen en de narigheid die daarmee in ziekenhuizen wordt voorkomen. De balans tussen het vertrouwen dat van ouders wordt gevraagd en het wantrouwen waarmee ze elke dag weer worden geconfronteerd als ze hun kind komen brengen. Hoe zou de juf reageren als ik dagelijks zou vragen om haar “verklaring goed gedrag”, diploma’s, inentingspapieren en testbewijzen en zou willen controleren of die formulieren bij alle personeelsleden nog wel geldig zijn? Hoe zou ze reageren als ik een ondertekende verklaring wil dat ze ons kind goed zullen begeleiden, pedagogisch verantwoord zullen bejegenen en geen emotionele of lichamelijke schade zullen berokkenen — elke dag weer?

Waarschijnlijk mag ik dan het hek niet meer in. En gelijk hebben ze natuurlijk… Een beetje vertrouwen is wel zo gezond. Nu de overheid nog.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *