Spannende kasteelruïnes

Hier waren wij vandaag. Dit is natuurlijk gewoon een foto van Google, zo te zien in de zomer genomen, maar hij geeft een mooi overzicht.

Boaz had al in de kerstvakantie gevraagd of we een keer naar de Vogezen konden gaan. Die zien er altijd zo mooi uit vanaf de rondweg. Vandaag kon dat wel; Johan is weer vrij om het huis uit te gaan na een week in quarantaine te hebben gezeten omdat hij contact had gehad met een collega die achteraf corona bleek te hebben. Een mooie aanleiding dus om er nu lekker op uit te gaan. Ik had op de kaart gezien dat er vlak bij Colmar 3 kasteelruïnes zijn waar je mooi naartoe kunt wandelen. Dat was een succes!

Ergens halverwege de route kwamen we een bijzondere steen tegen:

Er stond een bord bij dat deze steen al heel oud was en waarschijnlijk iets met ridders te maken had, maar dat niemand wist hoe de vork precies in de steel zat. Dat was natuurlijk aanleiding tot de meest creatieve fantasieën, mede gevoed door alle spannende boeken die Hannah en Boaz gelezen hebben. Het werd nog leuker toen we later een boom tegenkwamen met cijfers erop geschilderd. Zou dat een extra aanwijzing zijn??
Nee, dat kon niet, want in de tijd van de ridders hadden ze nog niet zulke verf.
En zo’n dun boompje kan hooguit 50 jaar oud zijn.
Maar misschien zijn deze tekens er wel op gezet door een achter-achterkleinkind van de ridder die wél het antwoord op het raadsel weet en andere mensen een beetje op weg wil helpen!

Toen we bovenop de heuvel aangekomen waren, stond daar een bord dat uitlegde dat we drie donjons uit de 11e en 12e eeuw zouden tegenkomen, die op één of andere manier [hier wreekt zich ons gebrekkige Frans] gelinkt waren aan de Comte de Vaudemont. Toen Hannah dat hoorde, begonnen haar ogen te stralen. Daar heeft ze een súper spannend boek over gelezen! In dat boek vindt een groep kinderen een schat van de tempeliers door een enigma op te lossen — uiteraard net iets sneller dan een grote boze boef die ook op jacht is naar dezelfde schat. Zo’n verhaal komt natuurlijk helemaal tot leven als je rondstruint tussen 11e-eeuwse ruïnes met hoge torens en diepe kerkers…

Ook zonder kennis van ridders, kruistochten en tempeliers was het een mooie wandeling. Dit soort burchten is natuurlijk op tactische locaties gebouwd, waar vandaan je een prachtig uitzicht hebt over de Rijnvallei. En de paadjes door het bos waren heerlijk; meer geschikt voor klimgeiten dan voor de gemiddelde mens, zegmaar. Al met al een prima uitje na een week opgesloten te zitten — vooruit, alleen Johan zat opgesloten, eerst in een slaapkamer en later nog in huis. We zijn heel erg blij dat hij niet positief getest heeft; dan hadden we allemaal minstens een week binnen moeten blijven. We horen om ons heen verschillende mensen die dat lot treft en we zullen er vast zelf ook nog wel eens aan moeten geloven, maar daar wil ik nog even niet teveel aan denken. Misschien dat ik dan spannende boeken ga lezen over schatten in middeleeuwse tombes enzo…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *