In het ziekenhuis

Deze week is voor ons een bijzonder weekje, want ik ben sinds woensdagmorgen 5.15 uur niet thuis. Ik lig in het ziekenhuis. En dat is voor ons gelukkig onbekend terrein; behalve rond de bevallingen heb ik al heel lang geen ziekenhuisbed van dichtbij gezien. De laatste keer was denk ik als kleuter, toen ik m’n amandelen heb laten knippen.

Maar nu ben ik dus de pineut. Ik heb endometriose, waarschijnlijk ontstaan na de laatste keizersnee. Dat geeft regelmatig vervelende buikpijn en het lukte niet om het met medicijnen onder controle te krijgen. Daarom was het advies om de pijnlijke plek, die ook op echo’s goed te zien was, weg te laten halen en dan meteen te kijken of er nog meer plekjes in m’n buik verstopt zaten. Het plan was om me s morgens vroeg te melden, een nachtje te blijven en dan weer naar huis te gaan. Maar dat viel een beetje tegen, er zaten meer en grotere endometriosehaarden en verklevingen dan verwacht. Ze hebben dat waarschijnlijk allemaal weg kunnen halen, maar dat was dus wat meer werk dan ze eerst dachten. Bovendien kreeg ik woensdagmiddag een nabloeding, en ze willen me pas naar huis laten gaan als die onder controle is. Daarvoor krijg ik nu regelmatig echo’s en ze houden mijn bloedwaarden in de gaten. Als het er vandaag allemaal goed uitziet, mag ik hopelijk zaterdagmorgen naar huis.

Voor Johan en de kinderen is dit natuurlijk ook raar en spannend. Ze mogen niet op bezoek komen en moeten maar afwachten wanneer mama weer thuis komt. Maar volgens Johan doen ze het goed. Ik ben trots op hen 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *