In het ziekenhuis

Deze week is voor ons een bijzonder weekje, want ik ben sinds woensdagmorgen 5.15 uur niet thuis. Ik lig in het ziekenhuis. En dat is voor ons gelukkig onbekend terrein; behalve rond de bevallingen heb ik al heel lang geen ziekenhuisbed van dichtbij gezien. De laatste keer was denk ik als kleuter, toen ik m’n amandelen heb laten knippen.

Maar nu ben ik dus de pineut. Ik heb endometriose, waarschijnlijk ontstaan na de laatste keizersnee. Dat geeft regelmatig vervelende buikpijn en het lukte niet om het met medicijnen onder controle te krijgen. Daarom was het advies om de pijnlijke plek, die ook op echo’s goed te zien was, weg te laten halen en dan meteen te kijken of er nog meer plekjes in m’n buik verstopt zaten. Het plan was om me s morgens vroeg te melden, een nachtje te blijven en dan weer naar huis te gaan. Maar dat viel een beetje tegen, er zaten meer en grotere endometriosehaarden en verklevingen dan verwacht. Ze hebben dat waarschijnlijk allemaal weg kunnen halen, maar dat was dus wat meer werk dan ze eerst dachten. Bovendien kreeg ik woensdagmiddag een nabloeding, en ze willen me pas naar huis laten gaan als die onder controle is. Daarvoor krijg ik nu regelmatig echo’s en ze houden mijn bloedwaarden in de gaten. Als het er vandaag allemaal goed uitziet, mag ik hopelijk zaterdagmorgen naar huis.

Voor Johan en de kinderen is dit natuurlijk ook raar en spannend. Ze mogen niet op bezoek komen en moeten maar afwachten wanneer mama weer thuis komt. Maar volgens Johan doen ze het goed. Ik ben trots op hen ๐Ÿ™‚

Nieuwe ID-kaart (aflevering 3)

Hoera, het project ID-kaart is voltooid. Vandaag is Johan heen en weer gereden naar Bern om drie gloednieuwe ID-kaarten op te halen. Helemaal chique met foto’s, handtekeningen en chips.

Dat was het dan. Meer is er eigenlijk niet over te vertellen. Het was meer “heen en weer” dan Bern. Hij vond meteen een parkeerplaats voor de deur van de ambassade en stond met 5 minuten weer buiten. Tsjakka!

Op het nippertje

Ik zag zojuist tot m’n schrik dat onze laatste blogpost al erg lang geleden is. En dat is niet omdat ons leventje zo saai is dat er niets te schrijven is. Integendeel! We hebben een heerlijke herfstvakantie gehad in Nederland ๐Ÿ™‚

Vrijdag 29 oktober zouden de nieuwe Corona-reisregels weer bekend worden gemaakt voor de week erop, voor onze vakantie dus. De besmettingscijfers in zowel Nederland als Duitsland liepen stevig op, dus we hielden er ernstig rekening mee dat de grens dicht zou gaan. In dat geval zouden we wel naar Nederland mogen reizen, maar moesten we bij terugkomst vijf dagen in quarantaine. Dat schiet natuurlijk niet op als je maar een week vakantie hebt. Dus wachtten we ongeduldig tot de website van het RKI geactualiseerd werd. Meestal gebeurt dat rond half elf ’s ochtends. Dit keer duurde het maar liefst tot half รฉรฉn. Maar toen kwam daar toch de verlossende melding: we mochten gaan! Johan heeft snel de kinderen uit school gehaald, ik heb de tassen ingepakt, samen hebben we het huis vakantie-klaar gemaakt en om half drie reden we weg. Dat ging erg vlot dus. Helaas was het tempo er meteen uit toen we op de snelweg zaten, want het was druk op de weg en er waren veel wegwerkzaamheden. Lekker doorrijden was er dus helaas niet bij. We hebben van de nood een deugd gemaakt door op het drukste tijdstip wat patat te eten, en verder was het gewoon geduld oefenen… Om kwart over elf kwamen we in Woudenberg aan en stond ons bed gelukkig al klaar!

De verdere week hebben we al onze broers en zussen ontmoet, alle opa’s en oma’s ook, en natuurlijk ons neefje en nichtjes. Daar kwamen we tenslotte voor ๐Ÿ˜‰ Kleine baby’s worden zรณ snel groot, die wilden we graag eens ontmoeten. En dat gaat via Skype of Zoom toch minder goed dan in het echt.

En verder heeft Boaz in de vrachtauto gereden, zijn we naar het zwembad geweest, hebben we blaadjes geharkt in de tuin en nog een keer patat gegeten. Er zijn een heleboel spelletjes gespeeld en er is uitgebreid bijgepraat. Het was fijn, zo’n weekje.