Nieuwe ID-kaart (aflevering 2)

Vandaag was het zover. Onze afspraak bij de ambassade in Bern.

We waren zorgvuldig voorbereid. We hadden alle formulieren ingevuld, de documenten als origineel en kopie per kind in een mapje gestopt, voldoende contanten gepind voor het geval onze bankkaart niet geaccepteerd zou worden en de pasfoto’s in viervoud bijgevoegd. Onze auto was voorzien van een Zwitsers vignet, Johan had online formulieren ingevuld die aangaven dat wij, omdat we in een buur-gebied wonen, zonder verdere corona-papieren de grens over mochten. De auto had een volle tank en de kinderen waren afgemeld op school. Alleen een goed humeur ontbrak nog. Want we vonden het gewoon een stom klusje en ik zag minstens 5 mogelijkheden hoe het alsnog kon mislukken.

Het zoeken van een parkeerplaats in Bern bood de oplossing voor het slechte humeur. Dichtbij de ambassade parkeren is een illusie, zoals in veel binnensteden. Daarom zochten we op Internet naar parkeerplaatsen in de omgeving, en vonden er eentje bij Tierpark Dählhölzli. Dat bleek een kleine dierentuin te zijn waar je voor 24 Frank met het hele gezin naar binnen mocht. Johan en ik keken elkaar eens aan en draaiden de bekende slogan van de Belastingdienst om: “Makkelijker kunnen we het niet maken, maar misschien wel leuker”. We zouden bij de dierentuin parkeren, een stepje meenemen om de afstand tot de ambassade te overbruggen, en dan na afloop de dieren met een bezoekje vereren.

Om 8 uur ’s morgens gingen we op pad. De rit verliep vrij soepel en de parkeerplaats was snel gevonden. Een wc ook, tot onze opluchting. Maar de parkeerautomaat accepteerde alleen munten — en dan alleen Zwitserse Franken. Die hadden we niet. Gelukkig was de man van het dierentuinrestaurant zowel vriendelijk als slim en wilde hij wel wat munten ruilen. Wisselkoers 1:1, dat kan wel uit voor hen 😉 Boaz vond dat hele gebeuren natuurlijk razend interessant, die veert helemaal op zodra het gesprek op geld of bijzondere munten komt. Het zonnetje scheen en vol goede moed gingen we op pad.

We waren mooi op tijd en de ambassade leek gesloten. Niemand te zien, geen licht aan, deur op slot. Gelukkig konden we aanbellen en bleek er toch iemand binnen te zijn. Onze mappen vol papieren kwamen voor de dag en die werden stuk voor stuk goedgekeurd. De kinderen zetten allemaal een mooie handtekening en de foto’s werden opgeplakt. Maar toen ging het mis: de foto’s voldeden wel aan de paspoorteisen van Duitsland, maar niet aan die van Nederland. Er is namelijk per land een ander voorschrift qua fotoformaat.

Zucht.

Als je je nog herinnert hoeveel moeite die pasfoto’s ons gekost hebben, dan begrijp je dat ik hier niet echt vrolijk van werd.

Maar het ambassadepersoneel stond er niet van te kijken, dit gaat heel vaak mis kennelijk. Ze wisten verderop in de straat wel een fotograaf die de eisen wél kende, dus moesten we daar maar snel even heen lopen. Zo gezegd, zo gedaan. En zowaar: het ging bij alledrie in één keer goed! Het zijn niet de mooiste foto’s ooit, maar dat zijn paspoortfoto’s sowieso nooit. Als ze maar aan de eisen voldeden en we zelf konden zien om welk kind het ging, waren wij dik tevreden. Als wij ooit nog een nieuwe baan zoeken, worden we misschien ook wel paspoortfotofotograaf. In een paar minuten 75 Frank opstrijken is niet gek. Maar deze fotograaf was wel aardig. Hij vroeg Judith hoe oud ze was, en toen moest natuurlijk even verteld worden dat ze morgen jarig hoopt te zijn. Prompt kreeg ze een extra foto afgedrukt op wat groter formaat. Daar is ze natuurlijk héél trots op. Het voelt als een soort diploma dat Judith nu een grote meis is die zonder mekkeren op de foto kan gaan 🙂

Opgelucht gingen we weer naar de ambassade terug. Daar werden we begroet met de mededeling dat hun pinautomaten een storing hadden en we dus alleen contant konden betalen. En nee, dat kon hier niet in euro’s. (Tankstations en dierentuinen kunnen wel met euro’s overweg, maar de Nederlandse ambassade accepteert alleen Zwitsers geld… tjah.) Gelukkig kenden ze ook hier wel een adresje voor, en dus mocht Johan nogmaals op pad om Zwitserse Franken te scoren.

En toen waren we klaar! Tenminste, we zijn op de helft. We zullen natuurlijk nog een paar weken geduld moeten hebben tot de ID-kaarten klaar zijn en ze dan komen ophalen. Dat moet officieel weer met z’n allen, want de persoon voor wie een identiteitsbewijs wordt aangevraagd moet het persoonlijk komen ophalen. Maar de dame achter de balie vond dat eigenlijk zelf een beetje onzinnig. Dus zei ze, weet je wat, ze zijn allemaal minderjarig en ik vind het wel prima. Als één van de ouders komt en de oude ID-kaarten meebrengt, kan je van mij je nieuwe kaarten meekrijgen. Laat die kinderen dan maar lekker op school.

Kijk. Dat vinden we dan wel weer erg sympathiek. Johan en ik moeten nog even strootjes trekken wie van ons die reis mag gaan maken, maar het wordt in ieder geval makkelijker dan met z’n allen.

En toen was het dus tijd voor de dierentuin. We zagen een luipaard, een heleboel vissen en vogels, bruine beren, zeehonden, wilde katten en nog veel meer. Om met een uitspraak van Juud te eindigen: “Dit was een dag vol met avonturen!”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *