Nieuwe ID-kaart (aflevering 1)

We zijn begonnen met een nieuw project: het aanvragen van nieuwe ID-kaarten voor onze kinderen. Beide dames hebben namelijk uiterlijk in april een nieuwe nodig, en Boaz een jaar later. Voor het gemak doen we ze alle drie maar tegelijk, want het heeft nogal wat voeten in de aarde…

Een Nederlandse ID-kaart kan je natuurlijk niet aanvragen bij een Duits gemeentehuis. Daar is een ambassade of grensgemeente voor nodig. Een paar jaar geleden kon het ook nog bij een consulaat, bijvoorbeeld in Straatsburg (uurtje rijden). Of in München of Düsseldorf. Maar tegenwoordig moet je volgens de officiële websites naar Berlijn (816 kilometer…), naar Schiphol (708 kilometer) of naar een grensgemeente in Nederland. De laatsten hebben echter enorme wachtlijsten en hebben liever dat je je geluk elders beproeft. En het vervelende is natuurlijk dat één bezoek niet voldoet: je moet komen voor de aanvraag én je moet het persoonlijk op komen halen. Opsturen is onmogelijk “door corona”. Zie je de logica? Omdat reizen nu lastiger is, moet je twee keer komen met je hele gezin. En dat kan dan niet binnen drie dagen (zodat je een hotelletje pakt of bij familie blijft slapen), maar duurt één tot drie weken. Bovendien gaat het alleen tijdens kantoortijden, dus niet in een kerst-, paas- of pinkstervakantie of in het weekend.

Conclusie: wat een gedoe…

Maar lang leve het internet en lang leve mopperige googlende huisvrouwen. Via via kwam ik een tip op het spoor om naar Zwitserland te gaan. Daar zit een Nederlandse ambassade in Bern, en hoewel de officiële websites er geen melding van maken, mag je als Nederlander die woonachtig is in Duitsland ook daarheen voor je documenten. Johan heeft er achteraan gebeld en het schijnt te kloppen — al had hij een dame aan de lijn die niet bijzonder goed op de hoogte leek te zijn van de mogelijkheden en regels. Dus het kan zijn dat er toch een kink in de kabel komt… Maar het is de moeite waard om te proberen, want Bern is voor ons in ongeveer twee uur te bereiken. Dat lukt nog een keer na schooltijd! Dan moet natuurlijk wel de grens open blijven, maar op het moment is dat het geval.

Op dus naar de volgende stap: het invullen van formulieren en het verzamelen van andere benodigdheden. Bij het gemeentehuis heb ik drie exemplaren van een “erweiterte Meldebescheinigung” gehaald om te bewijzen dat wij hier wonen én dat we toch Nederlanders zijn. Geboorte-aktes hebben we nog liggen, en die schijnen in bepaalde gevallen geldig te blijven. Ook wel prima natuurlijk, want vijf jaar later is je geboortedatum en -plaats heus niet gewijzigd. Kopieën van ouderlijke paspoorten kunnen we maken, adressen en paspoortnummers en leeftijden en lengtes kunnen we ook invullen. Contant geld heb ik alvast gehaald, want in de ambassade worden niet alle bankpasjes geaccepteerd en we willen uiteraard niet dat het daarop misgaat. Resten nog de pasfoto’s.

Er is een winkel in Bad Krozingen die pasfoto’s maakt. Op de website wordt er voor geadverteerd en in de winkel hangt een bijna manshoge poster die je belooft dat je de kiekjes meteen kunt meenemen. Dus ik toog daarheen met drie kinderen in m’n kielzog. Tevergeefs. “Sinds corona doen wij dat niet meer. In onze winkel kunnen we geen anderhalve meter afstand houden tijdens het fotograferen”. Serieus jongens? En in die anderhalf jaar heb je daar geen oplossing voor bedacht, je poster niet afgeplakt en je website niet bijgewerkt? “Eh nee, want de website geldt voor alle filialen, en in Staufen of Heitersheim kan het wel. Dus u kunt daar wel even heen gaan”. Super service dames, en de poster in jullie filiaal mag zeker ook niet weggehaald worden van het hoofdkantoor. Helaas is deze winkel de enige in de hele stad die pasfoto’s kan maken, dus gingen we vanmorgen maar naar Heitersheim. Hannah en Boaz waren zo klaar. Even gaan zitten, mondkapje af, serieus kijken — klaar. Maar Judith was een ander verhaal. Die ging weer lekker dwars doen in de winkel. Huilen, janken, de verkeerde kant op kijken. Dan krijg je dus zo’n soort foto:

Maar ja. Die voldoet niet aan de paspoorteisen. Er viel geen land mee te bezeilen en daar had de fotograaf natuurlijk ook geen zin meer in, dus zijn we vertrokken met foto’s van twee kinderen in plaats van drie. Op de parkeerplaats was kind 3 alweer de vrolijkheid zelve, want we gingen lekker naar de speeltuin!

Had ze gedacht.

Hannah en Boaz mochten lekker gaan spelen. Maar kind 3 mocht plaatsnemen op een bankje in een park en kreeg een degelijke preek van haar vader. Het duurde ongeveer een uur voor ze overtuigd was van zijn standvastigheid en ze bereid was opnieuw naar de winkel te gaan. Korte tijd later waren vader en dochter in het bezit van een officiële pasfoto — huilogen staan gelukkig niet vermeld als diskwalificerend kenmerk. Bij deze mijn publieke pluim voor de vader die zo lang rustig voet bij stuk bleef houden en onze kleuter uiteindelijk zover kreeg dat ze toch op de foto ging.

Tot zover onze vorderingen met de ID-kaarten. Volgende week krijgt Hannah haar lesrooster en dan gaan we proberen een afspraak te maken in Bern. Dan moeten we nog een Zwitsers vignet regelen voor de auto en kunnen we ons geluk gaan beproeven. Wordt vervolgd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *