Nog veel meer sneeuw

Toen we donderdagmorgen uit het raam keken, zag de wereld er heel gewoon uit. Maar gaandeweg de ochtend begon het te sneeuwen en te sneeuwen en te sneeuwen… tot er een heerlijk wit pak lag! En het plakte ook nog eens erg goed. De kinderen waren laaiend enthousiast en gingen in de tuin aan de slag met sneeuwpoppen en sneeuwburchten. Aan het eind van de middag moest ik met Hannah naar de tandarts, maar er was geen denken aan om te gaan fietsen of steppen. De auto was ook geen goed idee, dan hadden we een flinke poos moeten sneeuwscheppen om de oprit af te komen en vervolgens waren de wegen onbegaanbaar. Er was gewoon niet tegenop te strooien of te schuiven; toen ik op de oprit een paadje had vrijgemaakt kon ik zo weer vanaf het begin opnieuw beginnen omdat er alweer een nieuw laagje lag… Maar als er zo veel verse sneeuw ligt is er natuurlijk een super leuk alternatief: Hans in de slee en lopen maar!

Ik was even bezorgd over de terugweg, omdat we toch best een tijdje onderweg waren in de kou en ik vreesde dat Hannah een hoektand moest laten trekken. Dan wil je achteraf natuurlijk geen half uur door de sneeuw moeten ploeteren maar meteen je bed in. Maar gelukkig viel het allemaal reuze mee; de problematische ontsteking die de orthodontist meende te zien was er volgens de tandarts niet. Zij denkt dat Hannah gewoon een blaar heeft gekregen door de beugel en dat haar tandvlees er daarom wat vreemd uitziet. Wij blij natuurlijk, en opgelucht sleeden we weer naar huis.

De volgende dag was er nog zo’n 8 centimeter sneeuw bij gevallen. Dat gaf natuurlijk enorme stress, want de kinderen hadden een vroege dag op school en konden er haast niet door, de treinen waren ontregeld zodat Johan te laat kwam voor een belangrijke vergadering op z’n werk, ik moest ergens op bezoek waar ik te voet héél lang over zou doen…

Welnee. We zitten immers in lockdown… 😉

Dus konden de kinderen voor “schooltijd” nog een poosje buiten spelen, daarna kropen ze achter de iPad voor hun lessen en ’s middags gingen ze met Johan een poosje op pad om ergens van een heuvel af te sleeën. Het enige dat een beetje lastig was, was dat ik echt boodschappen moest doen. Op de fiets was dat nog steeds volstrekt onmogelijk en de auto zat nu nóg dieper vast. De wegen waren ook nog steeds erg glad; we hadden al verschillende auto’s een glibberende poging zien wagen maar dat moedigde me nou niet echt aan om het ook te proberen. Dus ging ik maar te voet, met de slee als boodschappenkarretje. Dat is het handige aan een thuiswerkende man natuurlijk, dan kan je gewoon even in je eentje op pad terwijl hij op de kids let. Ik ging dwars door het park en kwam verscheidene afgebroken takken tegen. Soms waren halve bomen bezweken onder de sneeuwlast. Goed opletten dus! En ja, ’s middags werd het park tot verboden gebied verklaard omdat het te gevaarlijk was. Maar toen had ik mijn boodschappen al binnen 🙂

Vandaag hebben we geprobeerd de oprit enigszins sneeuwvrij te maken, of tenminste een pad te maken waar de auto in geval van nood waarschijnlijk wel langs komt. Ook de auto zelf hebben we weer uitgegraven, al zit er nog steeds her en der ijs. Dus als we echt weg moeten, hebben we alsnog een leuk klusje… Wat wil je ook, het heeft hier vannacht minstens 10 graden gevroren. Midden volgende week schijnt het weer 10 graden bóven nul te worden, dus dan zal alles wel wegsmelten. Tot die tijd genieten we van deze witte verrassing 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *