Snippers

Nu de sneeuw gesmolten is, is Judith een sneeuwvlokkenfabriek gestart. Ze heeft diverse productielocaties: ons aanrecht, de grote tafel in de woonkamer, de salontafeltjes, de keukentafel… en uiteraard worden de grondstoffen en het gereedschap regelmatig heen en weer getransporteerd van de ene locatie naar de andere. Aangezien mevrouw Judith ook wel ‘ s andere dingen tussendoor doet, vind je bovendien her en der halffabrikaten.

Het productieproces is als volgt:
– haal een papier uit de printer of een vouwblaadje uit de la.
– vouw het papier in vieren, of beter nog verder
– teken figuurtjes op je gevouwen papier (of laat mama tekenen)
– knip de figuurtjes uit
– vouw het papier open!

De laatste stap is natuurlijk altijd het leukst. Wat zou er uit gekomen zijn??? Soms is het een sneeuwvlok, soms een kleedje of een fotolijstje, en soms ook gewoon “stukken papier”.

Wat niet op de foto’s staat, is het restproduct. Oftewel: honderden snippertjes! Soms krijgen die een bestemming als “confettie voor de verjaardag van de pop” in de hoop dat het dan niet opgeruimd hoeft te worden. De rest hoort in de oudpapierbak, maar vindt de weg daar naartoe helaas niet automatisch 馃槈 Dus ligt het halve huis vol witte en roze snippers, met her en der een snippertje geel of blauw voor de afwisseling. Morgen maar weer even goed stofzuigen.

Ook daar kan Judith al best goed bij helpen trouwens. Net als dweilen… we hebben zo’n dweil met een waterflesje eraan die water sproeit als je aan de handel trekt. Dat is het leukste apparaat in ons hele huis. Enige nadeel: achteraf zijn Judiths sokken altijd helemaal nat… Maar ach, ze kleedt zich sowieso graag meerdere keren per dag om, dus een keer extra sokken wisselen is geen punt. Dat brengt wat afwisseling in haar werk als “sneeuwvlokkelaar”.

MAAR ik zag een sneeuwvlok!

Half Nederland heeft inmidels een hond gekocht, gehuurd of geleend om ’s avonds maar naar buiten te mogen, en wie dat niet zag zitten greep terug op een jas van Thuisbezorgd of PostNL. Het zonnetje schijnt tenslotte het lekkerst na negen uur, dus dan moet je koste wat kost de straat op. Wij kregen vandaag een creatievere tip voorgeschoteld in de plaatselijke krant.

Zoals we hier al uitgebreid hadden vermeld, is er de laatste tijd nogal wat sneeuw gevallen. Zelfs zoveel dat de sneeuwschuivers het niet bij konden houden en de straten en stoepen onbegaanbaar waren. Hoog tijd voor het “Fachbereich Sicherheit & Ordnung” om in de plaatselijke krant het reglement rondom sneeuwval nog eens af te drukken: huiseigenaren zijn verplicht om op werkdagen v贸贸r 7:00 uur en op zon- en feestdagen v贸贸r 8:00 uur de stoep voor hun huis sneeuwvrij te maken. En dan niet een klein sluippaadje, maar echt 1,10 meter breed. Daarbij mag je geen sneeuwhopen maken die anderen weer kunnen hinderen, je mag geen middelen gebruiken die de sneeuw laten smelten (zoals strooizout) en je moet het sneeuwvrij gemaakte paadje glibber-vrij maken met as, grof zand of fijn grind. Je bent ook verplicht om gedurende de dag dit pad sneeuwvrij te houden, tot 21:00 uur aan toe. Daarna mag je naar bed en de boel laten dichtsneeuwen, onder voorwaarde dat je het voor 7:00 de volgende ochtend weer netjes hebt gemaakt.

Hoe je dat de hele dag moet bijhouden als het flink sneeuwt en je geacht wordt op je werk te verschijnen of andere bezigheden te verrichten: geen idee. Voor zover ik de afgelopen weken heb kunnen zien, is er ook niemand die aan deze regels heeft voldaan. Sommige mensen maakten na verloop van tijd wel even een klein paadje zodat je er te voet langs kon, maar echt geen 1,10 meter breed en ik heb ook geen as zien liggen. De gemeente zelf redde het niet eens om een meter str谩谩t sneeuwvrij te houden, wat zeur je dan over de stoep…

Maar nu komt het: de krant vermeldde vetgedrukt dat de huidige avondklok waardoor je vanaf 20:00 binnen moet blijven, GEEN excuus is om een uurtje eerder achter de geraniums te gaan zitten. Je moet je stoep gewoon tot 21:00 blijven vegen want dat valt onder de noodgevallen. Een niet-geveegde stoep is “eine konkrete Gefahr f眉r Leib, Leben und Eigentum”.

Och grutjes. Het is natuurlijk ook wel heel onoverkomelijk voor de mensen die n茅t om 20:45 nog hun hond wilden uitlaten, om dan door de sneeuw te moeten stappen. Vanaf 21:05 is dat uiteraard hun eigen schuld dikke bult, maar tot die tijd is het een noodgeval. Een groter noodgeval dan corona.

Dus als je hier woont en z贸 graag nog na achten buiten wilt zijn, neem je gewoon een bezem en een emmertje fijn grind mee. Als je dan aangehouden wordt kijk je bedenkelijk omhoog en zeg je: “Och meneer, ik meende toch heus een sneeuwvlok te zien! En als ik het zo voel wordt het flink koud, dan kan er zomaar gladheid ontstaan op mijn stoep. Dus om uw lijf en leven te beschermen, wou ik nog even wat grind strooien.” Daar kan meneer agent toch niets op tegen hebben…

Nog veel meer sneeuw

Toen we donderdagmorgen uit het raam keken, zag de wereld er heel gewoon uit. Maar gaandeweg de ochtend begon het te sneeuwen en te sneeuwen en te sneeuwen… tot er een heerlijk wit pak lag! En het plakte ook nog eens erg goed. De kinderen waren laaiend enthousiast en gingen in de tuin aan de slag met sneeuwpoppen en sneeuwburchten. Aan het eind van de middag moest ik met Hannah naar de tandarts, maar er was geen denken aan om te gaan fietsen of steppen. De auto was ook geen goed idee, dan hadden we een flinke poos moeten sneeuwscheppen om de oprit af te komen en vervolgens waren de wegen onbegaanbaar. Er was gewoon niet tegenop te strooien of te schuiven; toen ik op de oprit een paadje had vrijgemaakt kon ik zo weer vanaf het begin opnieuw beginnen omdat er alweer een nieuw laagje lag… Maar als er zo veel verse sneeuw ligt is er natuurlijk een super leuk alternatief: Hans in de slee en lopen maar!

Ik was even bezorgd over de terugweg, omdat we toch best een tijdje onderweg waren in de kou en ik vreesde dat Hannah een hoektand moest laten trekken. Dan wil je achteraf natuurlijk geen half uur door de sneeuw moeten ploeteren maar meteen je bed in. Maar gelukkig viel het allemaal reuze mee; de problematische ontsteking die de orthodontist meende te zien was er volgens de tandarts niet. Zij denkt dat Hannah gewoon een blaar heeft gekregen door de beugel en dat haar tandvlees er daarom wat vreemd uitziet. Wij blij natuurlijk, en opgelucht sleeden we weer naar huis.

De volgende dag was er nog zo’n 8 centimeter sneeuw bij gevallen. Dat gaf natuurlijk enorme stress, want de kinderen hadden een vroege dag op school en konden er haast niet door, de treinen waren ontregeld zodat Johan te laat kwam voor een belangrijke vergadering op z’n werk, ik moest ergens op bezoek waar ik te voet h茅茅l lang over zou doen…

Welnee. We zitten immers in lockdown… 馃槈

Dus konden de kinderen voor 鈥渟chooltijd鈥 nog een poosje buiten spelen, daarna kropen ze achter de iPad voor hun lessen en ’s middags gingen ze met Johan een poosje op pad om ergens van een heuvel af te slee毛n. Het enige dat een beetje lastig was, was dat ik echt boodschappen moest doen. Op de fiets was dat nog steeds volstrekt onmogelijk en de auto zat nu n贸g dieper vast. De wegen waren ook nog steeds erg glad; we hadden al verschillende auto’s een glibberende poging zien wagen maar dat moedigde me nou niet echt aan om het ook te proberen. Dus ging ik maar te voet, met de slee als boodschappenkarretje. Dat is het handige aan een thuiswerkende man natuurlijk, dan kan je gewoon even in je eentje op pad terwijl hij op de kids let. Ik ging dwars door het park en kwam verscheidene afgebroken takken tegen. Soms waren halve bomen bezweken onder de sneeuwlast. Goed opletten dus! En ja, ’s middags werd het park tot verboden gebied verklaard omdat het te gevaarlijk was. Maar toen had ik mijn boodschappen al binnen 馃檪

Vandaag hebben we geprobeerd de oprit enigszins sneeuwvrij te maken, of tenminste een pad te maken waar de auto in geval van nood waarschijnlijk wel langs komt. Ook de auto zelf hebben we weer uitgegraven, al zit er nog steeds her en der ijs. Dus als we echt weg moeten, hebben we alsnog een leuk klusje… Wat wil je ook, het heeft hier vannacht minstens 10 graden gevroren. Midden volgende week schijnt het weer 10 graden b贸ven nul te worden, dus dan zal alles wel wegsmelten. Tot die tijd genieten we van deze witte verrassing 馃檪

Slee毛n

Ziet dat er niet sprookjesachtig uit? Dit plekje is een half uur bij ons huis vandaan, en kennelijk niet erg bekend. Wij waren er maandag en vandaag, en hebben al die tijd maar 茅茅n ander gezin gezien dat voorbij kwam wandelen. Wij hebben er heerlijk sleetje gereden en in de sneeuw gespeeld. En omdat we maandag gezien hadden dat hier ook een goed plekje was om te grillen, hadden we vandaag hout en worstjes meegenomen. Dat smaakte super in de kou!

Overstroming

Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen toen Johan een mailtje kreeg van z’n baas: “De beste wensen, en ik heb meteen vrij dramatisch nieuws. Je kantoor is overstroomd, dus als je er nog wat spullen uit wilt halen kan je dat beter meteen komen doen”. Dat paste niet helemaal in onze planning, want we wilden juist onze jassen aantrekken om op zoek te gaan naar sneeuw. Maar ja, er was even niks aan te doen. We hebben een paar lege boekendozen opgezocht, de kinderstoelen uit de auto gehaald om maximaal ruimte te kweken, en toen vertrok Johan met Hannah naar Freiburg om de schade in ogenschouw te gaan nemen.

Gelukkig was de vloer alweer droog gedweild, het bureau van de muur getrokken en stond er 茅茅n of ander apparaat dat de boel moest ventileren. Maar er was duidelijk wel iets mis gegaan daar. Waarschijnlijk bij de renovatie van het gebouw. Het plafond zat vol waterkringen, je zag bruine stroompjes langs de muren lopen en de papieren op Johans bureau waren nat geworden van het opspattende water. Gelukkig stonden alle belangrijke boeken in boekenkasten met een dichte achterwand, en die waren mooi droog gebleven.

Omdat Johan toch al sinds maart thuis werkt, hebben ze de computer daar afgesloten en alle boeken, mappen en papieren meegenomen. Een stuk of zes verhuisdozen vol. Die werden snel in onze slaapkamer geparkeerd, zodat we t贸ch nog naar de sneeuw konden gaan. Daarover schrijven we nog een keer. De volgende dag ben ik aan de slag gegaan om alle meegebrachte papieren te ordenen. Ik kwam een aantal interessante dingen tegen, zoals een draaiboek voor de burendag 2017 in Ede en treinkaartjes van jaren terug. Dingen weggooien is niet Johans sterkste kant zegmaar… De oudpapierbak is weer goed gevuld, en het kleine stapeltje papieren dat overbleef is logisch geordend.

Maar ja, dozen vol boeken zijn wat lastiger weg te werken. Onze kasten stonden sowieso al aardig vol… We hebben maar voor de makkelijkste weg gekozen en een nieuwe kast besteld. Het zal nog wel even duren voor Johan weer in Freiburg gaat werken, en ik wil liever niet maandenlang tussen de verhuisdozen slapen.

Zo zie je maar, zelfs in een lockdown beleef je af en toe nog wat…

Lampjes-taal

Een nieuw jaar, een nieuwe blogpost. De allerbeste wensen voor 2021!

In de blogpost Hoogspanning heb ik al eens geschreven over een van onze hobbies: knutselen met elektronica, LED-lampjes, draadjes, schakelaartjes, transistors, weerstandjes, logische poorten, etc.

Tellen met LED-lampjes

Vandaag hebben we iets nieuws in elkaar geknutseld. Een systeempje dat van 0 tot 15 kan tellen. Dat tellen gebeurt in 鈥渓ampjes-taal鈥. Er zijn geen cijfers, 鈥0鈥, 鈥1鈥, 鈥2鈥, 鈥, 鈥9鈥, maar alleen 4 lampjes, die aan of uit kunnen staan.

Als alle lampjes uit zijn, dan betekent dat het getal 0. Gaat vervolgens het rechter-lampje aan, dan hebben we 1. Voor het getal 2 gaat het laatste lampje weer uit, maar het lampje ernaast gaat juist aan.

Eigenlijk werkt het net als bij normale cijfers. Als we vier cijfers naast elkaar hebben, dan kunnen we van 0000 naar 0009 tellen, en dan is de laatste plaats 鈥渧ol鈥. Die springt weer naar 0, and het cijfer ernaast springt van 0 naar 1. Zo krijgen we 0010, en dan 0011, 0012, en van 0019 springen we naar 0020.

Bij de lampjes gaat het op dezelfde manier: als 0 betekent dat een lampje uitstaat, en * betekent dat een lampje aanstaat, dan tellen we als volgt: 0000, 000*, 00*0, 00**, 0*00, 鈥

Het verschil is dat we niet kunnen doortellen tot 9, voordat we naar 0 springen en de linkerbuurman eentje hoger wordt. In lampjestaal gebeurt dat zodra de * bereikt is. Zo vinden we dus de getallen van 0 tot 15:

00000
000*1
00*02 = 2
00**3
0*004 = 2 脳 2
0*0*5
0**06
0***7
*0008 = 2 脳 2 脳 2
*00*9
*0*010
*0**11
**0012
**0*13
***014
****15