Geruhsame Weihnachten

Een standaard-wens rond deze tijd is: “Frohe Weihnachten!”. Christenen hebben daar soms variaties op, zoals “gezegende kerstdagen”. Maar ja, wat doe je nu als je niet Christelijk bent en ook geen vrolijkheid in zicht hebt vanwege alle corona-narigheid? Ons lokale krantje had er iets op gevonden. Dat wenste de lezers “geruhsame Weihnachten — und bleiben Sie gesund”.

Dat laatste is een goed idee, maar hebben we helaas niet helemaal zelf in de hand. We doen ons best door mensenmassa’s te vermijden etc, en tot nu toe zijn we gelukkig geen van allen ziek geworden. Maar als “advies” blijf ik dat nog steeds raar vinden, ook al worden we er nu al zo’n negen maanden mee om de oren geslagen. Zo van: oh ja, gezond blijven. Ik noteer ‘m meteen op m’n to-do-lijstje. :^)

Maar dan dat “geruhsam”. Dat klinkt me echt helemaal niet gezellig in de oren. Het lijkt teveel op “gruselig”. Ik vind het geen mooi woord. Er zit natuurlijk iets van “Ruhe” in, van rust dus. Nou dat past zéker bij deze feestdagen, want je valt van saaiheid bijna overdag in slaap. Een online woordenboek omschrijft “geruhsam” als vredig, ongestoord, rustig en behaaglijk. Dus met het hele gezin voor de open haard gaan zitten en alleen opstaan om naar de wc te gaan of een zak chips te halen, zoiets. En dat is natuurlijk precies wat we geacht worden te doen (hoewel de chips uiteraard ook vervangen mag worden door een mandarijntje). Misschien was deze wens dus ook een verkapt dreigement: waag het niet je kerstdagen anders door te brengen dan stil en vredig, en waag het al helemaal niet om ziek te worden. Dat kunnen we er niet bij hebben dit jaar. Wellicht verklaart dat mijn bijsmaak bij het woord “geruhsam” ook een beetje: hoe mooi en behaaglijk het woord mag klinken, het is dit jaar vooral een noodgreep omdat er nu eenmaal geen alternatieven zijn voor het gros van de bevolking dat het geluk heeft niet in de zorg te werken. En degenen die wel hun diensten moeten draaien, hebben daarin ook weinig keus. Daarmee is “geruhsame Weihnachten” dus een loze wens geworden.

Hetzelfde gevoel bekruipt me bij sommige preken of overdenkingen dit jaar. Ze hameren er allemaal op dat we met Kerst toch vooral gericht moeten zijn op de inhoud van het verhaal, niet op de gezelligheid en romantiek er omheen. Dat klopt. In alle andere jaren is dat een prima boodschap. Maar dit jaar is het zó’n inkopper dat het mij de kriebels geeft. Zeg gewoon dat het jammer is dat wij niet naar onze familie mogen. Geef gewoon toe dat er niks aan is om met een mondkapje op weg te kruipen voor de koude windvlagen die door de kerk razen, terwijl je zit te luisteren naar een piano die een kerstlied speelt zonder dat er iemand mee mag zingen. Ga dan niet lopen jubelen hoe een buitenkans dit is om ons op de echte inhoud te focussen, alsof je deze hele heisa persoonlijk hebt uitgevonden tot welzijn van je gemeente en dit de grootste zegen is die ons had kunnen overkomen. Want dat is onzin. Een lockdown vindt vrijwel niemand leuk, het is hier echt hondeweer, en de kerkdiensten die er nog zijn, zijn verre van ideaal. Wat dat betreft zijn die mondkapjes dan weer handig, dan kan je je opgeplakte glimlach ongestraft thuislaten en gewoon oprecht een potje pruilen zonder dat iemand er last van heeft.

Dus bij deze: ik vind onze Kerst dit jaar niet zo leuk. Ik had het graag anders gezien. Dat geef ik grif toe. En tegelijk maken we er van wat er van te maken valt. Want natuurlijk blijft er nog genoeg over waar we wel van kunnen genieten. Een mooie legpuzzel maken waarbij de kinderen enthousiast helpen om kantstukjes te zoeken en zelfs Johan met plezier meedoet. Johan die Boaz leert schaken. Hannah die al 15 heerlijk spannende boeken uitgelezen heeft deze week. De kinderen die enthousiast zijn over de Duitse traditie om op kerstavond cadeautjes te krijgen. Een online Kerstconcert van Sela dat ik voor m’n verjaardag had gekregen. Het gaat gewoon goed met ons, en we hebben niet genoeg vingers om alle zegeningen te tellen.

En temidden van alle rust en gezelligheid ook het besef: God doet niet alsof het leven hier op aarde altijd rozengeur en maneschijn is. Als de engelen “vrede op aarde” zingen, dan is dat geen loze wens of opdracht om vooral “geruhsam” te zijn en je glimlach op te zetten. Dan is dat een belofte, omdat God ingrijpt in de narigheid. Dan biedt dat uitzicht op een oplossing voor het grootste menselijke probleem van de zonde en alle daaruit voortkomende ellende van ziekte en oorlog en dood.Voor mij is dát de les die ik dit jaar uit Kerst kan trekken: zelfs hier in West-Europa is het leven niet volmaakt. Ook niet als we doen alsof. Ook niet als we met z’n allen vredig en ongestoord om de open haard gaan zitten. Die volmaaktheid komt pas als Jezus nóg een keer op aarde komt, en Zijn nieuwe wereld doorbreekt. Daar zien we naar uit. Dus naast “gezegende Kerstdagen” had ik eigenlijk moeten schrijven: “Maranatha!”.

Maar helaas, de kerstkaartjes zijn al lang de deur uit 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *