Geruhsame Weihnachten

Een standaard-wens rond deze tijd is: “Frohe Weihnachten!”. Christenen hebben daar soms variaties op, zoals “gezegende kerstdagen”. Maar ja, wat doe je nu als je niet Christelijk bent en ook geen vrolijkheid in zicht hebt vanwege alle corona-narigheid? Ons lokale krantje had er iets op gevonden. Dat wenste de lezers “geruhsame Weihnachten — und bleiben Sie gesund”.

Dat laatste is een goed idee, maar hebben we helaas niet helemaal zelf in de hand. We doen ons best door mensenmassa’s te vermijden etc, en tot nu toe zijn we gelukkig geen van allen ziek geworden. Maar als “advies” blijf ik dat nog steeds raar vinden, ook al worden we er nu al zo’n negen maanden mee om de oren geslagen. Zo van: oh ja, gezond blijven. Ik noteer ‘m meteen op m’n to-do-lijstje. :^)

Maar dan dat “geruhsam”. Dat klinkt me echt helemaal niet gezellig in de oren. Het lijkt teveel op “gruselig”. Ik vind het geen mooi woord. Er zit natuurlijk iets van “Ruhe” in, van rust dus. Nou dat past zéker bij deze feestdagen, want je valt van saaiheid bijna overdag in slaap. Een online woordenboek omschrijft “geruhsam” als vredig, ongestoord, rustig en behaaglijk. Dus met het hele gezin voor de open haard gaan zitten en alleen opstaan om naar de wc te gaan of een zak chips te halen, zoiets. En dat is natuurlijk precies wat we geacht worden te doen (hoewel de chips uiteraard ook vervangen mag worden door een mandarijntje). Misschien was deze wens dus ook een verkapt dreigement: waag het niet je kerstdagen anders door te brengen dan stil en vredig, en waag het al helemaal niet om ziek te worden. Dat kunnen we er niet bij hebben dit jaar. Wellicht verklaart dat mijn bijsmaak bij het woord “geruhsam” ook een beetje: hoe mooi en behaaglijk het woord mag klinken, het is dit jaar vooral een noodgreep omdat er nu eenmaal geen alternatieven zijn voor het gros van de bevolking dat het geluk heeft niet in de zorg te werken. En degenen die wel hun diensten moeten draaien, hebben daarin ook weinig keus. Daarmee is “geruhsame Weihnachten” dus een loze wens geworden.

Hetzelfde gevoel bekruipt me bij sommige preken of overdenkingen dit jaar. Ze hameren er allemaal op dat we met Kerst toch vooral gericht moeten zijn op de inhoud van het verhaal, niet op de gezelligheid en romantiek er omheen. Dat klopt. In alle andere jaren is dat een prima boodschap. Maar dit jaar is het zó’n inkopper dat het mij de kriebels geeft. Zeg gewoon dat het jammer is dat wij niet naar onze familie mogen. Geef gewoon toe dat er niks aan is om met een mondkapje op weg te kruipen voor de koude windvlagen die door de kerk razen, terwijl je zit te luisteren naar een piano die een kerstlied speelt zonder dat er iemand mee mag zingen. Ga dan niet lopen jubelen hoe een buitenkans dit is om ons op de echte inhoud te focussen, alsof je deze hele heisa persoonlijk hebt uitgevonden tot welzijn van je gemeente en dit de grootste zegen is die ons had kunnen overkomen. Want dat is onzin. Een lockdown vindt vrijwel niemand leuk, het is hier echt hondeweer, en de kerkdiensten die er nog zijn, zijn verre van ideaal. Wat dat betreft zijn die mondkapjes dan weer handig, dan kan je je opgeplakte glimlach ongestraft thuislaten en gewoon oprecht een potje pruilen zonder dat iemand er last van heeft.

Dus bij deze: ik vind onze Kerst dit jaar niet zo leuk. Ik had het graag anders gezien. Dat geef ik grif toe. En tegelijk maken we er van wat er van te maken valt. Want natuurlijk blijft er nog genoeg over waar we wel van kunnen genieten. Een mooie legpuzzel maken waarbij de kinderen enthousiast helpen om kantstukjes te zoeken en zelfs Johan met plezier meedoet. Johan die Boaz leert schaken. Hannah die al 15 heerlijk spannende boeken uitgelezen heeft deze week. De kinderen die enthousiast zijn over de Duitse traditie om op kerstavond cadeautjes te krijgen. Een online Kerstconcert van Sela dat ik voor m’n verjaardag had gekregen. Het gaat gewoon goed met ons, en we hebben niet genoeg vingers om alle zegeningen te tellen.

En temidden van alle rust en gezelligheid ook het besef: God doet niet alsof het leven hier op aarde altijd rozengeur en maneschijn is. Als de engelen “vrede op aarde” zingen, dan is dat geen loze wens of opdracht om vooral “geruhsam” te zijn en je glimlach op te zetten. Dan is dat een belofte, omdat God ingrijpt in de narigheid. Dan biedt dat uitzicht op een oplossing voor het grootste menselijke probleem van de zonde en alle daaruit voortkomende ellende van ziekte en oorlog en dood.Voor mij is dát de les die ik dit jaar uit Kerst kan trekken: zelfs hier in West-Europa is het leven niet volmaakt. Ook niet als we doen alsof. Ook niet als we met z’n allen vredig en ongestoord om de open haard gaan zitten. Die volmaaktheid komt pas als Jezus nóg een keer op aarde komt, en Zijn nieuwe wereld doorbreekt. Daar zien we naar uit. Dus naast “gezegende Kerstdagen” had ik eigenlijk moeten schrijven: “Maranatha!”.

Maar helaas, de kerstkaartjes zijn al lang de deur uit 😉

Collega’s

Deze week was ons kantoor aardig gevuld met collega’s. Vier stuks in totaal, naast mijzelf. Daarmee ben ik in de rangorde gestegen van zelfstandig werkend personeelslid naar manager.

Collega één is een beetje teruggetrokken. Vaak heeft hij een koptelefoon op en laat hij zich door niemand afleiden. Maar regelmatig heeft hij ook besprekingen met collega’s die niet op locatie zijn, soms bevinden die zich zelfs op een ander continent. Dus die besprekingen gaan allemaal online. Bovendien bereidt deze collega lessen voor en neemt instructiefilmpjes op voor zijn studenten. Daartoe heeft hij twee laptops en een Wacom-tablet op de woonkamertafel uitgestald. Toch kan ook deze collega zich niet helemaal onttrekken aan de levendige gesprekken die op de werkvloer plaatsvinden, en wordt hij regelmatig even overgehaald zijn taken neer te leggen om werkoverleg of een gezamenlijke lunchpauze te houden. Ter compensatie werkt hij vaak ’s avonds over, of begint hij ’s ochtends vroeg al voor kantoortijd. Hij is zonder enige twijfel ons efficiëntste personeelslid en brengt ook de meeste financiële middelen binnen.

Collega twee heeft een eigen kantoor met een bureau waar ze goed aan kan werken. Helaas is haar technische uitrusting niet helemaal passend bij de nieuwe softwareprogramma’s die het hoofdkantoor in gebruik heeft genomen, waardoor haar online vergaderingen niet zo willen lukken. Alleen het gezamenlijke overleg ’s ochtends om negen uur kan ze bijwonen, omdat ze dat gezamenlijk met collega drie doet op diens i-Pad van de zaak. De andere opdrachten moet collega twee dus zelfstandig uitvoeren, met hier en daar wat ondersteuning of motivatie van mij. Tot haar grote vreugde heeft deze collega iedere middag een aantal uren verlof, die ze vult met het fanatiek doorlezen van manuscripten die buiten het bedrijfsprofiel vallen maar wel heel onderhoudend zijn.

Collega drie heeft het grootste kantoor van allemaal, waar hij ’s ochtends start met teamoverleg op de i-Pad van de baas. Daarna moet hij zelfstandig zijn taken afwerken, die deels bestaan uit berekeningen en deels uit schrijfopdrachten. Helaas heeft deze collega een motivatieprobleem, en wisselt hij zijn taken zeer regelmatig af met gymnastiek-oefeningen, het ontwikkelen en bespreken van geniale plannen die niet binnen het bedrijfsprofiel passen, of allerhande andere activiteiten die niet nader omschreven kunnen worden. Om deze afleidende bezigheden enigszins te beperken, verhuist deze collega regelmatig naar de keukentafel om onder mijn onmiddelijke toezicht verder te werken. Gelukkig is het takenpakket van deze collega beperkt, zodat hij alsnog ruim binnen kantoortijd klaar is en zijn energie elders verder kan verbruiken.

Collega vier heeft geen eigen kantoor. ’s Ochtends schuift ze aan bij het gezamenlijke online overleg met collega twee en drie, maar verder is ze nog een beetje zoekende naar haar plekje binnen de organisatie. Vanmorgen was ze bezig met een opdracht die ze als tip had gekregen van een partnerorganisatie, om haar algemene vaardigheden te oefenen. Momenteel is ze bezig met creatieve projecten om het kantoor wat op te vrolijken. Soms helpt ze ook bij de catering, of zorgt ze ervoor dat collega één, twee of drie hun broodnodige afleiding krijgen. En gisteren kreeg ze een uitgeleende collega van een ander bedrijf over de vloer om een uurtje gezamenlijk aan de slag te gaan. Al met al ziet deze collega er naar uit weer te gaan werken op de locatie waar ze normaalgesproken de ochtenden doorbrengt, maar kan ze ook goed leven met de huidige situatie.

Voor collega één, twee en drie is het vandaag voorlopig de laatste reguliere werkdag. Vanaf morgen zijn ze met kerstreces. Ik heb opgevangen dat ze dan alsnog op kantoor zullen verschijnen, maar niet hun gewoonlijke taken uit zullen voeren. Ze verwachten een onderhoudend programma van de manager (dus van mij), een aantal personeelsuitjes inclusief kerstdiner en een kerstpakket. Collega één heeft ergens volgende week officieel ook kerstvakantie, maar heeft nog niet al z’n taken naar eigen tevredenheid afgerond. De algemene verwachting is dus dat hij in z’n vrije uren gewoon door werkt, maar wel meedoet met (een deel van) de personeelsuitjes en de kerstdiners.

En ik loop door m’n managerstaken ook een beetje achter op schema met m’n gebruikelijke takenpakket. Bovendien vind ik het moeilijk om me te concentreren met al die collega’s die om me heen dansen en regelmatig een vraag of verzoek indienen dat dan liefst meteen moet worden afgehandeld. Gelukkig heeft mijn baas daar altijd wel begrip voor, en is mijn werk flexibel. Ik heb even overwogen om thuis te gaan werken, maar heb uit betrouwbare bron vernomen dat dat geen wezenlijke verandering zal brengen in mijn werksituatie. Dus neem ik gedeeltelijk verlof op, en doe alleen die taken die onder de “vitale beroepen” geschaard moeten worden plus wat er verder redelijkerwijze lukt zonder het risico op overbelasting en burn-out substantieel te vergroten. De rest moet maar wachten tot volgend jaar, als hopelijk de collega’s weer gedetacheerd kunnen worden naar andere locaties.

Bijna een lockdown. Of toch niet. Of misschien meteen al.

Het was hier de afgelopen dagen weer een rommeltje qua nieuws en besluiten. Het is duidelijk dat de besmettingscijfers stijgen, en dat willen we natuurlijk liever niet. Veel mensen pleiten daarom voor een lockdown van een paar weken, en wel meteen. Anderen vinden het beter om de lockdown uit te stellen tot de kerstvakantie, als veel dingen (scholen etc) toch al dicht zijn en een lockdown minder ingrijpend is. Maar dan is daar nog het grote probleem van Kerst. Maandenlang zijn de burgers zoet gehouden met de belofte dat ze met hun familie Kerst konden vieren als ze zich eerst braaf aan de maatregelen zouden houden. En nu is het bijna zover, en gaat het kerstdiner misschien toch niet door? De politiek voorziet dat mensen zich dan nooit meer laten paaien en massaal de handdoek in de ring zullen gooien.

Kortom, het is een lastige beslissing. En dat is te zien in de media! Hier een paar berichten van gisteren.

’s Ochtends vroeg: Er komt begin volgende week een nieuwe regel dat je ’s nachts niet meer buiten mag zijn, en overdag alleen nog met een goede reden.

Een paar uur later: de lockdown komt pas na Kerst en duurt tot minstens 10 januari.

Nog wat later op de dag, op de officiële website van Baden-Württemberg: we doen het toch al vanaf deze week zaterdag. (Dat moet je dan maar net op tijd gezien hebben, het voldoet dus niet om eens per dag het nieuws bij te houden). Overdag zijn er allerlei regels, maar je mag het huis nog wel uit voor boodschappen en heel beperkt voor bezoekjes. ’s Avonds en ’s nachts zijn er weer andere regels. Maar kijk aan, wat zijn ze lief voor de kleine kinderen. Ook tussen 20.00 en 5.00 mag je naar school en kinderopvang!

Volgens mij zijn ze aan vakantie toe, die politici.

En dan zijn ze gefrustreerd als mensen zich niet aan de regels houden of oprecht niet meer weten waar ze aan toe zijn…

Sneeuw

Van de week hadden we een leuke verrassing: het had gesneeuwd! Nog voor schooltijd werd er lekker in de tuin gespeeld. Dat was achteraf een heel goed idee, want ’s middags was alles alweer gesmolten. De pret was dus van korte duur, maar smaakte naar meer! En we hadden vanuit de verte al gezien dat de bossen en de heuvels verderop nog prachtig wit waren…

Vanmorgen was het zaterdag, en onze agenda was leeg (uiteraard; wat zouden we moeten doen tegenwoordig?!). Dus hebben we nog even het weer gecheckt en besloten de gok te wagen. Hier in het dal was het ruim boven nul, maar zodra we wat hoger kwamen werd de omgeving steeds winterser. We zetten de auto op een parkeerplaatsje, trokken onze sneeuwkleren, mutsen en handschoenen aan en gingen op zoek naar een leuk plekje om te sleeën. Uiteindelijk hebben we dat niet eens zo lang gedaan, ze vonden het leuker om sneeuwballen te rollen en daarmee te “bouwen”. Nou, ook prima.

Het was vandaag ook in de sneeuw niet koud, en regelmatig viel er een wolk sneeuw van de bomen naar beneden. Groot kans dat het over een paar dagen weggesmolten is. Maar de winter begint nog maar net, we krijgen vast nog meer kansen om te sleeën. Vorig jaar deden we dat ook een keer heel luxe, bij zo’n speciaal skiliftje voor sleeën. Dan hoef je niet steeds zelf naar boven te sjouwen 😉 Dat zal dit jaar waarschijnlijk niet lukken, of pas in februari ofzo. Voorlopig blijven alle skiliften dicht. Hannah stelde al voor om dan de hond van haar vriendinnetje te lenen; die vindt het leuk om te rennen en is heel sterk. Met een tuigje om kan die vast heel goed sleeën de heuvel op trekken! Haha, leuk bedacht. Ik denk dat we Johan maar inspannen B-) Goed voor z’n conditie 🙂