3 kinderen en een fiets

Meer heb je niet nodig om hier gevonden te worden.

Waar je ook komt, overal moet je je handtekening zetten voordat mensen je gegevens mogen gebruiken of doorgeven. Op school, bij de Kindergarten, bij de kinderarts, in de kerk… Adresgegevens en telefoonnummers zijn privé, die mogen niet zomaar door vreemden gevonden kunnen worden. Maar de praktijk is soms anders 😉 Vorige week hadden we daar een grappig voorbeeld van.

Ik moest weer eens naar de kapper. Dat was hoog tijd, het was er al een poosje niet van gekomen met herfstvakantie, dan een verkouden man thuis, dan weer de kinderen thuis omdat de school uitviel, enzovoorts. Maar nu had ik dan een afspraak gemaakt voor donderdag, 10 uur. Dat deed ik heel ouderwets door even langs te lopen en te vragen wanneer de kapster tijd had. Zij schreef mijn naam in haar afsprakenboek, ik kreeg een briefje mee, en klaar.

Begin vorige week werd er echter ineens aangebeld. Ik verwachtte de zoveelste pakketjesbezorger, maar tot mijn verrassing kwam er een heel verhaal over mijn kappersafspraak door de intercom. Ik kreeg niet eens de kans om de deur open te doen, maar kon aan haar stem wel horen dat het inderdaad mijn kapster was. Donderdagmorgen had ze een overleg met haar belastingadviseur en daarom zou ze waarschijnlijk niet om 10 uur in Bad Krozingen kunnen zijn, dus ze vroeg of ik een dag later kon komen. Nou prima, geen probleem.

Maar eigenlijk was dat natuurlijk wel gek. Kennelijk had ze niet mijn telefoonnummer maar wel mijn adres? Toen ik vrijdag bij haar was, vroeg ik het maar even. Want het is natuurlijk best handig als ze mijn nummer heeft voor het geval ze een keer ziek is ofzo, of de kapperszaken weer gesloten moeten worden. In zo’n geval is het natuurlijk niet handig als ze bij ons thuis moet komen aanbellen. Maar nee, het zat nog een beetje anders in elkaar. Ze had ook ons adres niet eens. Ze kende eigenlijk alleen mijn naam, ze wist dat ik drie kinderen had, ze zag mij elke dag voorbijkomen op de fiets, en ik had ooit gezegd dat ik om de hoek woonde. Dus toen ze mijn afspraak wilde verzetten en geen gegevens van mij had, is ze gewoon de straat opgelopen. De hoek om, de Thürachstraße in, en daar heeft ze aan buren gevraagd waar “die vrouw met drie kinderen en een fiets” woont. Nou, dat was in één keer raak 😉 Ze kon op onze brievenbus zien dat de naam inderdaad klopte, en dat was het einde van ons verborgen privéleventje 😉

We hebben er smakelijk om gelachen. Eigenlijk heeft het wel iets schattigs dat je zelfs in het Kurgebiet van Bad Krozingen, wat nou niet bepaald bekendstaat als een gezellig met elkaar meelevend buurtje, iemand kunt identificeren aan de hand van een fiets en drie kiddies. Ook al zitten je gegevens veilig achter slot en grendel, aan de spiedende blik van de buren ontkom je niet 😉

Leesplannen en vertalingen

Oei, het is al twee weken geleden dat we iets op onze weblog hebben geschreven… hoog tijd voor een nieuw berichtje. Eerlijk gezegd gebeurt er ook niet zo veel spannends tegenwoordig. We zitten het grootste deel van de dag thuis. Af en toe ga ik naar de winkel. Dagelijks breng ik onze kinderen naar school en Kindergarten — als de leraren niet in quarantaine zijn. En als de kinderen zelf geen snotneus hebben, maar dat gaat gelukkig verbazingwekkend goed. Misschien helpen al die afstandsregels en mondkapjes wel tegen verkoudheden, ook al hoeven de kinderen op school gelukkig geen mondkapje op. Als ik het goed begrepen heb blijft dat zo; vandaag is er weer over vergaderd maar de basisschool lijkt buiten schot te blijven.

Laat ik dan maar eens iets schrijven over mijn werk. Daar gebeurt gelukkig wel het één en ander. De meesten van jullie zullen inmiddels wel weten dat ik als vrijwilliger voor GlobalRize werk. Het is onder andere mijn taak om artikelen te regelen voor onze website www.biblword.net . Dat is nog niet zo heel simpel, omdat al onze schrijvers het druk-druk-druk hebben. Regelmatig schrijf ik dus ook maar zelf artikelen. We zijn al wat teruggeschaald en publiceren nu twee nieuwe onderwerpen per week. In totaal hebben we een bibliotheek van zo’n 700 artikelen. Een groeiend deel daarvan is ook beschikbaar in het Spaans, Frans, Nederlands, Portugees, Afrikaans, Roemeens en Thai.

Tot voor kort was Duits niet echt in beeld. Nu is het ook de eerste prioriteit van GlobalRize om mensen te bereiken die nog niets van het Evangelie weten. Dat betekent dat we ons richten op “nieuwe talen” in gebieden waar nog amper Christenen wonen. Het doel is om in de nabije toekomst op te schalen naar 40 talen op sociale media als Facebook en Instagram, en daar dan ook chatteams beschikbaar te hebben die persoonlijk met mensen in gesprek kunnen gaan. Als zo’n taalteam groeit en vertalers beschikbaar heeft, kunnen dan als vervolgstap ook artikelen en cursussen vertaald worden.

Maar ook in Duitstalige landen zijn er natuurlijk best mensen op zoek naar degelijke informatie over het Christelijk geloof, en als wij dan in Duitsland wonen is het een beetje jammer om die kans onbenut te laten. Iemand anders heeft sinds kort een Duits taalteam opgezet dat zich richt op chat en Facebook, en ik ben nu begonnen om een eerste set van 50 artikelen te vertalen. Een vrouw uit onze gemeente kijkt die dan na op taalfouten — want die maak ik nog steeds wel, ook na 2,5 jaar. Zij is een degelijke Duitse taalpurist die zo min mogelijk met computers werkt en liever een papieren versie met handgeschreven verbeteringen bij ons langs komt brengen — inclusief praatje 😉 Als dit allemaal een beetje wil vlotten, is er dus binnenkort ook een Duitse website!

Een ander “product” van GlobalRize zijn de DailyDevotionals. Dit zijn korte dagelijkse Bijbeloverdenkingen van zo’n 150-200 woorden. Sinds twee jaar schrijf ik die. Mensen kunnen ze in hun mailbox krijgen, ze staan op de website, en sinds een poosje plaatsen we sommige series ook als leesplan op YouVersion — vooralsnog in het Engels en Nederlands, maar in de toekomst hopelijk ook in andere talen. Opnieuw: als we vertalers kunnen vinden… We zijn op zoek naar een coördinator voor de leesplannen, maar zolang die niet gevonden is regel ik het min of meer. De testfase loopt goed: er hebben zich al bijna 30.000 mensen ingeschreven voor een leesplan en 12.500 daarvan hebben er ook daadwerkelijk al eentje afgerond. Hoeveel ze daar dan uiteindelijk van opsteken en onthouden kunnen we natuurlijk niet meten, maar de cijfers motiveren ons in ieder geval om door te gaan.

Binnen GlobalRize gebeurt er natuurlijk nog veel meer, vooral het chatten met mensen vraagt enorm veel mankracht. Dat gebeurt voor 99% door vrijwilligers over de hele wereld. Sommigen van hen zijn jaren geleden zelf tot geloof gekomen door het werk van GlobalRize, en zetten zich nu in voor de verdere verspreiding van het Goede Nieuws. We hebben ook veel Nederlandse vrijwilligers die vanuit hun eigen woonkamer of kantoortje chatten met mensen in verschillende continenten. En ik zit dus aan onze keukentafel samen te werken met schrijvers uit Thailand, Zuid-Amerika, Engeland, Canada, Nederland… Allemaal mogelijk dankzij Internet. En volledig corona-proof 🙂

10 keer getrouwd

Vanmorgen was er niemand jarig, en toch mochten we cadeautjes uitpakken. Die had de postbode al van tevoren gebracht, maar we hadden ze keurig bewaard. Boaz was zó benieuwd wat er in zat! Hij wilde eigenlijk graag dat ik een memo-briefje op z’n hoofd zou plakken zodat hij ’s morgens bij het wakker worden niet zou vergeten om meteen naar onze kamer te rennen en de cadeautjes uit te pakken. Ik heb maar beloofd dat ik ‘m eraan zou herinneren als het nodig was. Maar dat was niet nodig 😉

’s Morgens in alle vroegte kwamen ze drie man sterk aanrennen. Ik protesteerde nog half: jongens, rustig aan, ik ben nog niet eens wakker… Nou dat was snel opgelost: bam het grote licht aan. “Dat helpt om snel wakker te worden mama!” 🙂

Klopt.

Natuurlijk is een feestje altijd leuk. Maar Judith vroeg zich wel af waarom we dat nou deden. Er was toch niemand jarig?! Het woord “huwelijksjubileum” komt nog niet voor in haar vocabulair, maar inmiddels weet ze prima waarom vandaag een beetje bijzonder is. “Papa en mama zijn 10 x getrouwd!” Alle 10 x met elkaar, wel te verstaan.

We kregen onder andere zo’n doosje om tompoucen te maken. Dat zagen Hannah en Boaz helemaal zitten, want zij waren vandaag thuis… En de komende 10 dagen ook nog ;( Een leerling in de 2e klas van hun school blijkt corona te hebben, en aangezien die leerling van alle vijf de leraren les heeft gehad zitten alle leraren in quarantaine en de hele school thuis. Tot nu toe hebben ze ook nog geen digitale lessen opgezet, dus we mogen weer volop thuis lesgeven. Dat is wel even een tegenvaller; ze waren net weer op gang na de herfstvakantie. Maar goed, het is niet anders.

Vanavond hopen we helemaal hip en corona-proof thuis uit eten te gaan. Ouders van school hebben een hotel-restaurant hier in de straat, en om hen een beetje te steunen (en gewoon omdat het lekker is) hebben we hen gevraagd om hier een lekker diner te komen bezorgen. We zijn benieuwd. 🙂

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

Er zijn van die leuke legpuzzels waar je op de doos een afbeelding ziet die niet overeenkomt met de uiteindelijke plaat. Dan zie je bijvoorbeeld een fotograaf op de doos staan, maar toont de puzzel zelf de foto die hij maakt. Daar doet Johans huidige werk me aan denken. Hij is druk bezig colleges voor te bereiden en op te nemen — studenten mogen tenslotte niet naar de universiteit, dus alles moet online. Hij ziet er echt heel professioneel uit, kijk maar:

Hij neemt dus filmpjes op van zichzelf, en dan wordt tegelijkertijd getoond wat hij op z’n speciale tablet opschrijft. Een beetje alsof het een krijtbord is. Indrukwekkend, toch? En alles ziet er strak en keurig opgeruimd uit.

Gelukkig zien de studenten niet wat er een meter verderop in de kamer ligt. Weliswaar wordt iedereen tijdens de opnames verbannen naar school of slaapkamer, maar dit blijft gewoon liggen:

Ik zie, ik zie wat verder niemand ziet 🙂