Fietsen

Judith is precies op tijd begonnen om zelf naar de Kindergarten te fietsen. Want mijn achterband ging weer ’s lek, en een halve dag nadat ik ‘m had geplakt zat er weer een nieuw gat in. Waarschijnlijk door glas dat op de weg lag. Hoe dan ook, Johan was het helemaal zat met die banden (want eerlijk is eerlijk, nu was hij aan de beurt om ‘m te plakken). Hij heeft de oude binnenband dwars doormidden geknipt en is naar de fietsenmaker gegaan.

Maar die was gesloten, want het was de Dag van de Duitse eenheid.

Maandag ging hij weer naar de fietsenmaker, maar die zag het niet zitten om zo’n moeilijke Nederlandse fiets met dichte kettingkast en fietstassen te repareren. Een stukje verderop zit nog een andere fietsenmaker, maar die is ’s maandags gesloten.

Dinsdag dus wéér op pad. Eigenlijk nam die man geen nieuwe klanten aan, want hij had ’t vrij druk. Maar Johan had écht geen zin om zelf een nieuwe band om die fiets te gaan leggen, en plakken ging natuurlijk niet meer nadat de schaar eraan te pas was gekomen. Kennelijk heeft Johan voldoende overredingskracht aan de dag gelegd, want de fiets is daar gebleven. Maar hij staat er nog steeds, ze hebben kennelijk nog geen tijd gehad voor ons.

Wat een gedoe zeg… Nu hebben we nog wel een andere fiets, maar die heeft geen echt stoeltje achterop en maar heel kleine fietstassen. Ook geen mand voorop, dus ik ben vrij beperkt met boodschappen doen. Mijn “echte” fiets kan met gemak 20 kilo aan etenswaren vervoeren B-) Die kan bijna tegen een bakfiets op. Vandaag zag ik er hier zowaar eentje fietsen. Maar dat is echt zeldzaam, net als stoeltjes voorop. En hoewel hier best veel gefietst wordt, “weet” iedereen toch dat ze in Nederland nog véél meer fietsen. Net na de zomervakantie kwam er nog een moeder van school enthousiast op met af: “Oooh, ik heb op vakantie zó vaak aan jullie gedacht! We waren in Amsterdam, en daar waren zóóóóveel fietsen! Hele aparte, met zo’n grote bak voorop, en die crossen dan met een noodgang door de stad met kinderen en huisdieren en boodschappen en echt álles erin…”. Ze vroeg zich eigenlijk af waarom wij niet zo’n ding geïmporteerd hebben. Nou, heel simpel, die past niet in onze Duitse fietsenstalling 🙂

Maar gelukkig fietst Judith dus zelf, dan is het probleem met het stoeltje alvast opgelost. Zo’n ritje Kindergarten is nog best (in)spannend trouwens; de brug op, het tunneltje door, oversteken… Ze kijkt er vaak nog heel serieus bij. Maar er komen ook al creatieve uitspattingen bij kijken; ze kan bijvoorbeeld fietsen zonder op het zadel te zitten (heel stoer!) en ze zingt liedjes onderweg. Gisteren ging dat zo:

“Mama, ken jij dit liedje?”
“Nee, ik geloof ’t niet” (voor zover je dat kunt horen op de fiets)

“Heb je die op de Kindergarten geleerd?”
(domme vraag, want ze mogen daar helemaal niet zingen in corona-tijden)
“Nee!”
“Oh, waar ken je ‘m dan van? Van een cd of een filmpje ofzo?”
“Nee… Ik heb hem zelf gemaakt! Daarom ken jij hem niet!!!”
(Triomfantelijk snoetje van hier tot Tokio 🙂 )

Feestneus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *