Hoogspanning

Een lange winter voor de boeg; gedeeltelijke lockdown; herfst- en kerst-vakanties; regenachtig weer; donkere ochtenden en avonden. En drie schattige stuiterballen met meer kinetische energie dan er in ons appartementje past. Dat zorgt voor hoogspanning.

Dus zocht ik naar een uitlaatklep. Iets wat zelfs het snelste jongetje van Duitsland, die het beste in deurkozijnen kan klimmen, en langst kan planken en opdrukken, en het sterkste is van iedereen—iets wat zelfs zo’n jongetje een beetje tot bedaren kan brengen. Voordat er kortsluiting ontstaat in het hoofd van mijn lieftallige vrouw.

Op een van mijn zwerftochten door de heggen en steggen van het internet kwam ik een website tegen van iemand die allerlei interessante projecten rondom electronica heeft. Zonder te solderen! Want dat is natuurlijk supergaaf. En onze drakenjagende straaljagerpiloot ridder-brandweerman kan dat ongetwijfeld het beste van alle jongens in Bad Krozingen. Maar wij willen toch graag dat ons meubilair niet samen met de zojuist gekochte houtvoorraad in rook en vlammen opgaat.

Om dat solderen te vermijden heeft een genie eens zogeheten breadboards uitgevonden. Plankjes met daarin 830 gaatjes, die vanbinnen in rijtjes van 5 met elkaar verbonden zijn. Vervolgens kan men LED-lampjes (in allerlei kleuren!), weerstandjes, kondensators, en drukschakelaartjes op het bordje prikken. Als dat in de goede volgerde met elkaar verbonden wordt kun je interessante electrische circuits bouwen.

En dan leer je dat een LEDje maar op een manier stroom doorlaat. Dus als je hem andersom in je circuit prikt, dan brand er niks. Interessant! Spannend!

De voorraad onderdelen uit het starterspakket is best leuk en gevarieerd. Maar al snel waren we toe aan nieuwe uitdagingen. We hebben inmiddels klokjes die op een zelf te kiezen frequentie stroompulsjes geven. En er is een lading OF-poorten, EN-poorten, en NIET-poorten onderweg.

Helaas duurt het nog even voor die onderdelen bij onze bunker worden bezorgd. Ze moeten waarschijnlijk de halve wereld rondreizen ofzo. Dus moeten we wat tijd overbruggen. En liever niet met draken jagen in de slaapkamer van paps en mams, of door een vuurwerkexplosie in een indianentipi na te bootsen. Dus heb ik een online simulator voor electrische circuits opgesnorkeld: simulator.io

Hannah heeft inmiddels een circuit gebouwd dat een rekenmachine simuleert voor plus- en min-sommen onder de 16. Waarom 16? Omdat dat 2 x 2 x 2 x 2 is. Zoals te zien is in bovenstaande afbeelding lopen er vier draadjes van “Getal 1” en vier draadjes van “Getal 2” via het circuit naar “Antwoord”. Op elk van die draadjes staat ofwel spanning, of geen spanning. Twee opties per draadje dus. En daarom in totaal 16 opties.

We zitten nu al na te denken over wat we hierna zouden kunnen bouwen. Een circuitje dat een getal kan onthouden is ook al gelukt. Kunnen we een rekenmachine bouwen voor keersommen? Zullen we eerst eens proberen om een circuit te bouwen dat van 0 tot 10 kan tellen (zonder onze hulp)? Genoeg puzzels voor een lange, natte, koude, donkere winter. En hoogst spannend!

Hamsteren

Het wordt weer serieus met de corona-situatie hier, want het meel was weer op en ook het schap met macaroni was bijna leeg. Dan weet je hoe ver het is: HAMSTEREN!

Wij hebben vandaag ook gehamsterd. Eigenlijk wilden we 4 grootverpakkingen gezelligheid, 3 blikken fantasie en een tube anti-verveel-crème bestellen, maar die waren al uitverkocht. Waarschijnlijk met het oog op de herfstvakantie die net begonnen is. Toen hebben we een stap verder gedacht en ons alvast voorbereid op de lange barre winter die voor de deur staat (nou ja, waarschijnlijk valt dat wel mee, maar een beetje dramatiek verhoogt het avontuurlijke gevoel, niet waar?). Wat heb je tenslotte aan een huis vol wc-papier als het bere-koud is? Moet je daar dan een iglo van bouwen ofzo? Wij hebben een betere oplossing gevonden:

Een enorme stapel brandhout. Een “ster”, om precies te zijn. Helemaal puur natuur uit het Zwarte Woud, wat wil je nog meer. De verkoper heeft de hele hoop op onze oprit gestort, en wij hebben er met vereende krachten een mooie stapel van gemaakt. In het zonnetje, dat voor het eerst deze week weer eens scheen.

Dat wordt nog flink stoken. Hannah heeft al “uitgerekend” dat we hier nu nog minstens 3 winters moeten blijven wonen, anders krijgen we deze voorraad er niet doorheen. Maar ach, dat is toch ook het idee van hamsteren: zoveel inslaan dat je van gekkigheid niet weet wat je er mee aan moet. En in vergelijking met de “10 jaar poepen” van Rutte, zijn wij nog bescheiden bezig.

En mocht de corona-crisis nu toch sneller voorbij zijn dan onze houtstapel op is, dan vullen we opa’s auto gewoon met Brinta, Bastognekoeken en chocoladeletters in plaats van emmers hout. Bijzondere tijden vragen nou eenmaal om flexibiliteit en creatieve oplossingen.

Vier

De nachtjes zijn geteld, de laatste nacht was het zelfs moeilijk om lekker te slapen, maar eindelijk was het dan zover. Judith is vier jaar geworden. Ze is er zelf erg trots op 🙂

De dag begon al goed met cadeautjes op bed. We hadden natuurlijk zelf één en ander gekocht of gemaakt en er was een hele voorraad uit Nederland aangekomen. Kaarten, een puzzel, een roze glitter-paard, een voorleesboek, een spaarpot, een spel… mevrouw was er erg blij mee. Als laatste was er nog een speciaal kaartje: dat had ze een paar weken terug zelf gemaakt op de Kindergarten en had ik op haar verzoek in een echte envelop gedaan. Wat een verrassing 🙂 🙂

Vervolgens was er natuurlijk het ontbijt, en met verjaardagen doen we dat altijd “op z’n zondags”. Dus met wat meer keuze aan cornflakes en muesli enzo. Daarna werden de traktaties ingepakt. Zelfgebakken cakejes met chocoladesaus en gekleurde spikkels erop. Jummie! Voor de vrolijkheid hadden we er nog papieren windmolentjes in geprikt. Ik had vooraf nog even bij de juf gecheckt of er extra voorschriften waren voor trakteren in corona-tijd, maar dat is hier niet zo. In Nederland schijn je alleen voorverpakte dingen te mogen trakteren, maar Judiths juf merkte heel nuchter op: “Als jij iets in je oven bakt op 200 graden, dan zijn de virussen toch ook dood, of niet?” Ja, vast wel. En alles wat je daarna weer aanraakt, is niet anders dan bij voorverpakt snoep. Dus lang leve de cupcakejes!

Volgens het officiële beleid mag er niet gezongen worden in de Kindergarten. Maar voor deze ene keer hadden ze een uitzondering gemaakt, vertelde Judith. Als ze allemaal goed op hun stoel bleven zitten mochten ze heel zachtjes het verjaardagslied zingen… En ze werd ook nog prachtig geschminkt door de juf. Onze lieve grote meid voelde zich echt jarig 🙂

Bezoek of een kinderfeestje zat er dit keer niet in helaas. Maar we hebben opnieuw gemerkt: als je geen hoge verwachtingen wekt, is de teleurstelling ook niet zo groot. De tijd van grote feestjes is voor Judiths gevoel net zo lang geleden als de Middeleeuwen met echte prinsessen en ridders. Zo doe je dat tegenwoordig gewoon niet, want dan worden alle mensen ziek. Tjah, dat is natuurlijk ook niet feestelijk. Als corona voorbij is, dan hopen we weer meer mensen uit te nodigen. Wie weet kan dat bij een volgende verjaardag weer.

“… en hoe is dat nu bij jullie?”

Die vraag krijgen we regelmatig sinds Nederland weer met de neus op de corona-feiten gedrukt wordt. Nou, bij ons gaat ’t eigenlijk nog vrij goed, al verandert het nu wel snel. Op 3 oktober vonden we dit kaartje:

Daar kwam Duitsland toch prachtig vanaf. Inmiddels is dat natuurlijk niet meer actueel. De laatste paar dagen zijn ook hier de aantallen besmettingen weer hard toegenomen. Duitsland had de afgelopen week 28.389 nieuwe infecties, dat zijn er 34,1 per 100.000 inwoners oftewel 341 per 1 miljoen. Als ik de Nederlandse cijfers goed snap zijn die nog een stuk hoger: 43.903 besmettingen in de afgelopen week op pakweg 17 miljoen inwoners, dat is ruim 2500 per 1 miljoen? Oef… Het is hier ook wel te zien.

Op dit moment wordt er vergaderd over een nieuwe koers, omdat Duitsland de omliggende landen niet achterna wil gaan. Als er in een gebied meer dan 50 besmettingen per 100.000 inwoners per week zijn, komen er aanvullende maatregelen als een verdere beperking van het aantal gasten dat je mag ontvangen en een nachtklok voor de horeca. Baden-Württemberg zit momenteel op 36,3, en dat zit vooral in de regio Stuttgart. Wij wonen helemaal in het hoekje linksonder, daar valt het gelukkig heel erg mee met de besmettingen.

In heel Duitsland liggen momenteel 602 personen met Covid-19 op de IC. Er zijn nog 8.712 leeg (en dan natuurlijk nog een heel aantal bezet door niet-Covid-patiënten). Op het moment is dat dus absoluut nog geen probleem. Sowieso hebben we hier veel meer IC-bedden per hoofd van de bevolking dan in Nederland bijvoorbeeld.

Qua maatregelen hebben wij nu ook weinig last. Mondkapjes hadden we hier altijd al, daar kunnen we prima mee leven (al is het wel lastig dat je bril steeds beslaat…). Thuiswerken doet Johan ook al sinds maart, daar zijn we niet meer ondersteboven van. Onze kerk draait door zoals de afgelopen maanden, dus met inschrijving / registratie en een beperkt aantal bezoekers, mondkapjes en onderlinge afstand. Wat wel heel fijn is: sinds afgelopen zondag kunnen de kinderen weer naar de zondagschool! Die wordt nu gehouden in de “gewone” school en met een hele waslijst aan voorschriften, maar ze kunnen tenminste weer gaan. Dat was 7 maanden geleden! Qua bezoek zijn hier ook wel wat regels, maar ons sociale leven is niet zo uitgebreid dat we daar veel last van hebben. Dat gaat echt over grotere feestjes.

Er zijn twee dingen waar we wel van balen: we kunnen niet naar Nederland in de herfstvakantie (en geen idee wanneer dan wel), en Duitsland overweegt om de schoolvakanties drastisch om te gooien. Sommigen willen zo ver gaan om de kinderen midden in de winter 6,5 week vrij te geven en ze dan in de zomer maar 3 weken vakantie te laten hebben. Ooooooeeeeehhh dat wordt een pittige tijd, als ’t echt doorgaat. In de winter is het gewoon geen speeltuintjesweer, koud en nat en brrrrrr. Hoe houd je dan drie kinderen bezig? Gezellig met z’n allen naar de binnenspeeltuin of met de hele klas bij elkaar op bezoek is natuurlijk precies niet de bedoeling. En naar het zwembad in de buurt gaat ook niet, want dat zit natuurlijk altijd volgeboekt omdat er maar zeer beperkt plek is nu. Logeren bij opa en oma… vergeet het maar. En als we dan die barre weken doorstaan hebben wordt het warm en zonnig, en dan zitten ze op school te zweten. Doeidoei vakantie, doeidoei familiebezoek-in-het-gezonde-seizoen. Ik hoop dat ze nog een beter plan weten te bedenken…

Fietsen

Judith is precies op tijd begonnen om zelf naar de Kindergarten te fietsen. Want mijn achterband ging weer ’s lek, en een halve dag nadat ik ‘m had geplakt zat er weer een nieuw gat in. Waarschijnlijk door glas dat op de weg lag. Hoe dan ook, Johan was het helemaal zat met die banden (want eerlijk is eerlijk, nu was hij aan de beurt om ‘m te plakken). Hij heeft de oude binnenband dwars doormidden geknipt en is naar de fietsenmaker gegaan.

Maar die was gesloten, want het was de Dag van de Duitse eenheid.

Maandag ging hij weer naar de fietsenmaker, maar die zag het niet zitten om zo’n moeilijke Nederlandse fiets met dichte kettingkast en fietstassen te repareren. Een stukje verderop zit nog een andere fietsenmaker, maar die is ’s maandags gesloten.

Dinsdag dus wéér op pad. Eigenlijk nam die man geen nieuwe klanten aan, want hij had ’t vrij druk. Maar Johan had écht geen zin om zelf een nieuwe band om die fiets te gaan leggen, en plakken ging natuurlijk niet meer nadat de schaar eraan te pas was gekomen. Kennelijk heeft Johan voldoende overredingskracht aan de dag gelegd, want de fiets is daar gebleven. Maar hij staat er nog steeds, ze hebben kennelijk nog geen tijd gehad voor ons.

Wat een gedoe zeg… Nu hebben we nog wel een andere fiets, maar die heeft geen echt stoeltje achterop en maar heel kleine fietstassen. Ook geen mand voorop, dus ik ben vrij beperkt met boodschappen doen. Mijn “echte” fiets kan met gemak 20 kilo aan etenswaren vervoeren B-) Die kan bijna tegen een bakfiets op. Vandaag zag ik er hier zowaar eentje fietsen. Maar dat is echt zeldzaam, net als stoeltjes voorop. En hoewel hier best veel gefietst wordt, “weet” iedereen toch dat ze in Nederland nog véél meer fietsen. Net na de zomervakantie kwam er nog een moeder van school enthousiast op met af: “Oooh, ik heb op vakantie zó vaak aan jullie gedacht! We waren in Amsterdam, en daar waren zóóóóveel fietsen! Hele aparte, met zo’n grote bak voorop, en die crossen dan met een noodgang door de stad met kinderen en huisdieren en boodschappen en echt álles erin…”. Ze vroeg zich eigenlijk af waarom wij niet zo’n ding geïmporteerd hebben. Nou, heel simpel, die past niet in onze Duitse fietsenstalling 🙂

Maar gelukkig fietst Judith dus zelf, dan is het probleem met het stoeltje alvast opgelost. Zo’n ritje Kindergarten is nog best (in)spannend trouwens; de brug op, het tunneltje door, oversteken… Ze kijkt er vaak nog heel serieus bij. Maar er komen ook al creatieve uitspattingen bij kijken; ze kan bijvoorbeeld fietsen zonder op het zadel te zitten (heel stoer!) en ze zingt liedjes onderweg. Gisteren ging dat zo:

“Mama, ken jij dit liedje?”
“Nee, ik geloof ’t niet” (voor zover je dat kunt horen op de fiets)

“Heb je die op de Kindergarten geleerd?”
(domme vraag, want ze mogen daar helemaal niet zingen in corona-tijden)
“Nee!”
“Oh, waar ken je ‘m dan van? Van een cd of een filmpje ofzo?”
“Nee… Ik heb hem zelf gemaakt! Daarom ken jij hem niet!!!”
(Triomfantelijk snoetje van hier tot Tokio 🙂 )

Feestneus.

Smikkelen

Wij hadden geluk van de week. Johan had recent een artikel afgerond, en de afspraak is dat we dan tiramisu eten om dat te vieren. Maar de winkel had geen tiramisu, dus had ik iets anders lekkers gemaakt. Afgelopen donderdag was de gewenste tiramisu er echter wél, en heb ik die alsnog gehaald… Dat spul is gewoon echt heel erg lekker 🙂 Het was ook best passend trouwens, want diezelfde dag verscheen er een artikel óver het werk van Johan en z’n collega’s. Voor wie het interessant vindt: https://www.quantamagazine.org/building-the-mathematical-library-of-the-future-20201001/

Vanmiddag tijdens de lunch begon ineens de zon te schijnen. We sprongen meteen op om de weersverwachtingen voor de rest van de dag te bekijken en te bezien of we een lekkere wandeling konden maken. En ja, het beloofde zonnig te worden! We besloten naar Kaiserstuhl te gaan. Dat is een gebied een stukje naar het noorden. Het schijnt gevormd te zijn door een oude vulkaan en heeft de reputatie het zonnigste stukje van de hele regio te zijn. Wij waren er nog nooit eerder geweest, maar aangezien we zonneschijn wel aanlokkelijk vonden gingen we daar nu een rondje wandelen. Het was inderdaad heerlijk weer, en dan vind ik zo’n wandelingetje altijd fantastisch. We kwamen door een Arboretum, dus een stuk bos met allerlei verschillende bomen van over de hele wereld. Het leukst waren de sequoia’s, omdat die in Amerika echt enorm groot worden. Hier viel het helaas wel mee met de lengte; ze waren nog maar zo’n 50 jaar oud geloof ik en ze kunnen niet zo goed tegen de warmte en de droogte hier. Niettemin leuk om ze een keer te zien.

Een andere verrassing waren de appelbomen onderweg. Alles wat eetbaar is wordt hier altijd ijverig verzameld. Zo ook de appeltjes en nog een aantal walnoten. Bij thuiskomst heb ik de appels meteen in stukjes gesneden en er heerlijke appel crumble van gemaakt. In de vriezer zat nog een restje vanille-ijs, en zo hadden we alweer iets lekkers te smikkelen. Gewoon zomaar, omdat het een fijne herfstdag was en “omdat we die appels nu lekker zomaar gratis gekregen hebben” 😉 Beter kun je het toch niet krijgen…

Applausje

Even een applausje voor onze grote dochter die helemaal zelfstandig op haar grote fiets naar de Kindergarten fietst, zonder zijwieltjes!

En natuurlijk ook een applausje voor haar papa, die verscheidene rondjes door de buurt heeft gerend om haar te leren fietsen 🙂