Numismaticus

Al een tijdje hebben wij een numismaticus in huis. En sinds een week is het echt raak. Er is nu een heus “Heft”, waarin zorgvuldig een verzameling wordt aangelegd en bijgehouden. Daarnaast wordt er druk gehandeld en geruild. “Kijk, deze komt uit Spanje! Wow, en hier eentje uit Litouwen!”

Onze kerel spaart munten. Hij probeert een volledig setje euromunten van alle landen uit de eurozone bij elkaar te krijgen. Inmiddels heeft hij al 36 munten van de 160. Vooral de 50ct muntjes lopen goed, want daarvan mag hij er elke zaterdag eentje uitzoeken voor zijn zakgeld. En die rolletjes die we in Nederland bij de Rabobank kopen, hebben gelukkig niet alleen Nederlandse munten, maar ook exotische uit Ierland, Finland of Griekenland.

De statistiekjes van zijn verzameling zijn inmiddels te bewonderen op boaz.commelin.net. De fysieke verzameling wordt georganiseerd in een speciaal mapje; het “Heft”.

Bij deze dus een vriendelijke oproep van Boaz: Mocht u 5ct uit Malta of 2ct uit Ierland tegenkomen, bewaar deze dan tot wij weer een keertje in Woudenberg of Staphorst zijn. Hij is graag bereid tot ruilhandel!

Vooruitdenken

De scholen zijn weer op gang, dus is het tijd om vooruit te denken! Judith vroeg me vandaag ernstig of ik alsjeblieft bij haar Einschulung ook net zo’n mooi zeepje in de Schultüte wil doen als ik bij Boaz had gedaan, en ze verkneukelde zich al bij het vooruitzicht op de snoepjes die er ook in horen. Natuurlijk weet ze best dat het nog even duurt voor zij naar de Grundschule gaat, maar je kunt je zaakjes maar beter tijdig op orde hebben. [Als we tegen die tijd wellicht niet meer in Duitsland wonen, zijn wij dus de eersten die de Schultüte ook in Nederland introduceren. Met zeepje. Beloofd is beloofd.]

Hannah vroeg me vanavond enthousiast: “Mama, mag ik de uitnodigingen voor mijn feestje vast maken? Ik heb een heel leuk idee!” En inderdaad, ze had al helemaal uitgedacht hoe die kaarten eruit moeten zien, met stickers van de lievelingsdieren van de kinderen die ze wil uitnodigen, en dan een uitgesneden vakje in de voorkant van de kaart zodat het lijkt of het dier door een raampje naar buiten kijkt, en dan… Ze zag het al helemaal voor zich. Maar uiteindelijk heeft ze dit project toch nog even voor zich uit geschoven, omdat ik de datum en de tijd van haar feestje nog niet wilde vastleggen… Tjah, mevrouw is geboren op 27 december dus haar feestje zal waarschijnlijk pas volgend jaar zijn. Zó ver plan ik toch echt niet vooruit 😉

Boaz weet trouwens ook al lang wat voor taart hij wil op zíjn verjaardag — april volgend jaar. Aardbeitaart met veel slagroom. Verschillende cadeauwensen zijn ook al vast genoemd, maar ik houd er rekening mee dat die nog kunnen wijzigen. Daar kunnen we gelukkig allemaal mee overweg tegenwoordig, want in coronatijd hebben we geleerd flexibel te zijn en mee te bewegen met de mogelijkheden die de situatie op dat moment biedt.

En dat is maar goed ook, want vannacht begon Judith ineens te hoesten. Een inie-minie-beetje, normaal gesproken zouden we daar onze schouders over ophalen en gewoon doorgaan. Maar nu betekent een hoestje meteen “thuisblijven”. Daar is ze het natuurlijk niet mee eens, maar de richtlijnen zijn duidelijk. Gelukkig werkt Johan nog steeds thuis, dus kan ik gewoon Boaz wegbrengen en boodschappen doen terwijl zij thuisblijft. Gelukkig hebben we straks weekend en kan ze hopelijk daarna weer gewoon naar de Kindergarten. We denken er nog even niet over na dat Hannah en Boaz wellicht ook aangestoken worden en thuis moeten blijven — vooruitdenken heeft ook z’n grenzen.

Op de korte termijn heeft Judith nu zelf haar plan al klaar: “Mama, ik ga even buiten! Ik doe mijn dikke jas aan, want anders verkoud ik!” Heel goed meisje, kleed je maar lekker warm aan 😉

Einschulung

Vandaag was het eindelijk zover: Boaz ging voor het eerst naar school. Inderdaad, op zaterdag! Die eerste schooldag gaat in Duitsland namelijk niet bepaald ongemerkt voorbij, die is bijna net zo belangrijk als een bruiloft 😉 En om te zorgen dat zoveel mogelijk vaders, moeders, broers, zussen, opa’s, oma’s en andere bekenden dit feest kunnen meevieren, is het dus op zaterdag.

Hier staat onze kerel klaar voor vertrek. Met z’n nieuwe rugzak (veel te groot voor hem 🙂 maar de meeste kinderen hebben een nog veel grotere variant), en met een enorme Schultüte. De rugzak was vandaag gelukkig nog vrijwel leeg, alleen z’n etuis met potloden etc moesten mee. Vanaf volgende week wordt die tas volgestouwd met boeken, schriften, eten, drinken… Het is maar goed dat wij niet al te ver van school wonen 😉 De Schultüte zat vandaag juist helemaal vol. Dat is namelijk dé traditie rondom de eerste schooldag. Kinderen krijgen of knutselen zo’n puntzak, die wordt uitbundig versierd en de ouders vullen hem dan met schoolspulletjes, cadeautjes en vooral veel snoep. Vervolgens gaat die Schultüte dus mee naar het Einschulungsfest op school, moet op alle foto’s, gaat weer mee naar huis en wordt dan uitgepakt tijdens een familiefeestje.

De Einschulung van dit jaar was “klein” vanwege corona. Maar evengoed was er een programma van de vorige eerste klas, met liederen, muziek en een soort toneelstukje over de school. Dat hebben ze leuk gedaan!

Daarnaast waren er toespraken van de schooldirecteur en het bestuur, mochten alle nieuwe eersteklassers even opstaan en zwaaien als hun naam opgenoemd werd, en toen mochten ze met de juf mee naar de klas voor hun eerste les.

De ouders kregen nog een extra toespraak en een glas champagne, en daarna was het wachten tot de kinderen klaar waren met hun les. Want zoals het echte Duitsers betaamt, was er ook nog een grote barbecue georganiseerd voor alle kinderen en ouders en broers en zussen en opa’s en oma’s en de tweedeklassers. Wel allemaal “met afstand” vanwege corona, maar zelfs een “klein feestje” kan niet zonder worst en vlees en broodjes en salades en Apfelschorle 😉

Toen iedereen was uitgegeten en uitgepraat, gingen we weer naar huis (zonder op te ruimen, want dat doet de tweede klas!). De meeste mensen nodigen dan thuis nog een hele club familie en vrienden uit, halen speciale taarten bij de bakker en vieren de rest van de dag feest. Wij zijn daarin wat simpeler, want onze familie woont nou eenmaal te ver weg en bovendien waren wij met het schoolfeest al dik tevreden. Dus mocht Boaz z’n Schultüte uitpakken, zich vermaken met z’n cadeautjes en smullen van het lekkers dat we in z’n puntzak hadden gestopt.

Natuurlijk is het héél erg onéérlijk dat Hannah zo’n feest nooit gehad heeft, en is het ook erg teleurstellend dat Judith nog lang moet wachten tot ze naar school mag. Daarom hadden we voor de beide dames ook maar een tasje gemaakt met een letter-cakeje, een speciaal zakje drinken en nog wat te knabbelen. Johan en ik kregen niks. Want zoals een van de andere vaders heel terecht opmerkte: “Ouders hebben nooit een tweede ronde nodig als je gaat barbecuen; die hebben meer dan genoeg aan alle restjes die de kinderen niet meer willen” 🙂 Haha, volgens mij gaat dat overal hetzelfde. Maar het feest was leuk, de worst was lekker en Boaz is klaar om vanaf maandag elke dag naar school te gaan.

Stil

Deze week was het stil in huis! Hannah en Boaz zijn nog uit logeren, en Judith ging elke ochtend naar de Kindergarten. Johan was zo verdiept in een wiskundig project dat ‘ie amper opmerkte wat er om hem heen gebeurde 😉 Dus was het stil hier. Niet erg hoor, dat is een prima afwisseling zo af en toe. Zelfs Judith viel het op. Een paar dagen terug zat ze aan het eind van de middag zomaar op de grond in de woonkamer om zich heen te kijken en zei verbaasd: “Wat is het stil hier! Waarom hoor ik geen geluid?” Tjah, waarschijnlijk omdat je zelf even je klep houdt en broer en zus niet thuis zijn 🙂

Eigenlijk vindt Judith het wel leuk om eens “alleen” thuis te zijn en bijvoorbeeld bij het avondeten onze onverdeelde aandacht te krijgen. Maar ze moet toch ook regelmatig even weten hoeveel nachtjes het nog duurt voor Hannah en Boaz terugkomen. Want een beetje gek blijft het natuurlijk wel dat wij thuis zijn en zij in een ander land zitten!

Intussen zaten Johan en ik alweer in de stress over hun thuiskomst, of beter gezegd over de vraag of ze vervolgens het huis nog weer uit zouden mogen. In veiligheidsregio Utrecht, waar ze nu dus logeren, lag het aantal nieuwe besmettingen per 100.000 inwoners woensdag op 7,5. Dat is boven het kritieke aantal van 7, dus als dat een week aanhoudt overstijgt het de 50 besmettingen per 100.000 inwoners per week. En dat is voor Duitsland reden om een gebied tot “Risikogebiet” te verklaren, wat inhoudt dat je bij thuiskomst hier in quarantaine moet tot je een negatieve test kunt laten zien of tot er 14 dagen voorbij zijn — net als het de afgelopen tijd al gold voor grote delen van Frankrijk, België, Luxemburg, stukken van Zwitserland, Spanje en nog veel meer landen. Dat zou natuurlijk ontzettend zuur zijn nu Hannah maandag weer naar school mag en Boaz aan het eind van die week zijn Einschulungsfest hoopt te vieren! Gelukkig kunnen we op het Coronadashboard van het RIVM de cijfers precies bijhouden en is het betreffende getal gisteren weer gezakt naar 3,3. Tenzij er vandaag iets heel geks gebeurt, komen we dus nog net weer onder een quarantaine uit. Pfff.

Vannacht hopen we onze geliefde schatjes weer te ontmoeten. Wat ons betreft alleen met een snelle kus, dan kunnen we meteen weer verder slapen en horen we alle verhalen wel bij het ontbijt 😉

Kamperen

Er kwam een verzoek uit Nederland of onze oudste twee kabouters niet een weekje wilden komen logeren. Dat is natuurlijk nog niet zo simpel, omdat we ze nog niet alleen op de trein kunnen zetten en pakketdiensten ook geen kinderen meenemen. En ik vind het te ver om ze even te gaan brengen… Maar we hebben er een goede mouw aan weten te passen. Donderdag zijn wij een stuk richting Nederland gereden en hebben in de buurt van Kaiserslautern onze tent opgezet. Een paar uur later kwamen ook opa en Jantie daar aan met een auto vol kampeerspullen. Samen hebben we twee nachtjes heerlijk gekampeerd. Dat kon nog mooi even, en het maakte de zomervakantie echt compleet. Want in een tentje slapen op een matje dat net wat harder ligt dan je eigen bed, met een gasbrandertje rommelen om thee te zetten, bij hoge nood op een holletje naar het toiletgebouw rennen en op je gemak bekijken wat voor vreemde vogels er allemaal aankomen op de camping — dat is het ultieme vakantiegevoel.

Vorig jaar hebben we in de Pinkstervakantie een paar nachtjes gekampeerd, en dat was voor herhaling vatbaar. Maar ja, dit jaar zat iedereen met Pinksteren opgesloten achter de eigen geraniums. Tot nu toe hadden we dus alleen in een tentje op ons eigen balkon geslapen. Ook leuk, maar anders 😉 Inmiddels kun je weer bijna normaal kamperen. Je hebt mondkapjes nodig bij de toiletgebouwen en bij de receptie, maar verder gaat het gelukkig weer prima. En daar werd ook volop gebruik van gemaakt; ondanks dat ’t al september is stond de camping aardig vol. Het was dan ook wel heerlijk weer, we troffen het precies tussen de regen door!

Kamperen is een avontuur op zichzelf, daar kan je al aardig wat tijd mee vullen. Tenten opzetten, luchtbedden opblazen, de camping verkennen, naar de wc gaan ;), water halen om eitjes te kunnen koken, broodjes halen bij de campingbaas… Daarnaast hebben we nog een wandeling door de omgeving gemaakt en hebben de kids een rondje gezwommen met opa en Jantie. En natuurlijk speelden we een paar spelletjes. Zonder de “kleine memorie” is Judiths feest niet compleet. Én we hebben Johans dertigste verjaardag gevierd!

Vandaag hebben we dus alles weer ingepakt en opgeruimd en zijn we ieder ons weegs gegaan. Johan en ik namen dit keer alleen Judith mee terug naar huis, de andere twee gingen mee naar Staphorst en hopen dan via Woudenberg volgende week zaterdag weer naar huis te komen. We kregen al app’jes over de MacDonalds, klaarliggende biebboeken en een welkomstcomité dat nog even komt koffiedrinken, dus volgens mij worden die twee wel in de watten gelegd… En wij hebben hier een meisje dat er van geniet om even alleen te zijn met papa en mama. Later als zij “nóg groter” is dan wil ze ook wel eens in Nederland logeren. Maar nu nog even niet 😉