Lezen

Lezen is een favoriete activiteit hier. Zoals elk jaar hadden Johan en ik een stapeltje boeken meegenomen op vakantie. Het grootste deel hebben we ongelezen mee teruggenomen, zoals dat nou eenmaal gaat. Niet dat we niets gelezen hebben, maar soms had een reisgenoot een interessant boek bij zich dat we zelf niet hebben, en dan kan ons eigen stapeltje beter wachten tot thuis. Of we waren gewoon te optimistisch wat betreft het aantal en het niveau van de boeken die je in een vakantieweek kunt doorworstelen. Geeft niet, thuis op de bank kunnen we ook lezen.

Hannah heeft het omgekeerde probleem. De bibliotheekboeken die we gehaald hadden waren voor vertrek allemaal al weer uit. Gelukkig kent onze Nederlandse familie Hannah intussen een beetje, en namen verschillende tantes een stapeltje leesvoer voor haar mee. Dat werd met gejuich ontvangen — en was een paar uur later ook weer uit. De meeste kinderboeken zijn leuk geschreven, maar véél te dun… Thuis hebben we gelukkig een digitaal abonnement op de Nederlandse bibliotheek. Elke drie weken kunnen we 10 boeken lenen. Maar ja, die moeten we delen tussen mij en Hannah, en ook daar geldt dat de meeste boeken binnen een avond weer uitgelezen zijn. Daarna staan ze nog 20 dagen op de digitale boekenplank te wachten tot de uitleentermijn afloopt, en pas dan kunnen we iets nieuws uitzoeken. Zeker in vakantietijd komen we dus chronisch leesvoer tekort.

En sinds een poosje hebben we een nieuw aanstormend leestalent in huis! Boaz heeft de tijd dat ‘ie thuis moest zitten vanwege corona goed gebruikt en ijverig geoefend met letters en woordjes. Tegen de tijd dat de Kindergarten weer open ging, kon hij lezen. Gelukkig hebben we inmiddels een aardige collectie kinderboekjes in huis, dus ik vermoed dat hij voorlopig wel genoeg voorraad heeft. En ik hoop dat ‘ie enthousiast blijft als het nieuwtje eraf is, want een beginnende lezer heeft nog best wat geduld en doorzettingsvermogen nodig 😉

Nu hebben we dus nog één meisje in huis dat niet zelf kan lezen. Nou ja, dat niet zelfstandig letters kan lezen. Een plaatjesboek “lezen” gaat natuurlijk wel, en poppen vinden dat ook leuk om te horen. Maar ergens steekt het toch wel een beetje, dat zij de enige is die nog niet zover is. Dus oefent ze ijverig op de cijfers — vooral tijdens het eten, want dan hangen ze pal achter haar stoel — en “schrijft” ze briefjes. Ik hoop dat we deze herfst niet weer wekenlang thuis hoeven te zijn, maar mocht het zover komen dan hebben we een project op de plank liggen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *