Prinsesje Tuttebel op haar fiets

Vanmiddag werd mij enigszins kribbig toegevoegd: โ€œIk kan het alleen al zelf! Jij moet niet steeds alles tegen mij zeggen en mij helpen.โ€ Oh sorry mevrouw. Prinsesje Tuttebel zat op haar fiets (model Harley Davidson) en reed waardig door het park. Naast haar liep een lakei die het nodig vond om te waarschuwen: “Daar komen mensen aan, ga maar even goed opzij”. Nou, die opmerking was dus volstrekt overbodig! Tssssss, alsof ze dat zelf niet kon zien…

Madame stoorde zich overigens alleen aan haar lakei, niet aan de mensen om haar heen die met een brede grijns voorbijliepen. Ze had waarschijnlijk zelf ook geen idee dat ze er enigszins excentriek uitzag: rood hoofd van de hitte, blonde piekhaartjes alle kanten uit, een roze tulerokje dat wijduit om haar heen fladderde, en daaronder een “groot” zwart-oranje fietsje met zijwieltjes. ๐Ÿ™‚ Dat rokje was overigens juist die ochtend nieuw gemaakt, nadat prinses hevig teleurgesteld was dat al haar favoriete jurken in de was zaten en ze dus een rokje aanmoest dat niet “wijd ging” als ze een rondje draaide. Wat andere mensen daar ook over zeggen, zonder een wijd uitstaande jurk ben je niet fatsoenlijk aangekleed… (En eigenlijk nog steeds niet zonder kroon, maar die kan mama niet naaien.)

Even leek het volmaakte plaatje in het park verstoord te worden toen het pad wat schuin afliep. “Mamaaaa! Ik ga hier heel hard, jij moet mij vasthouden!โ€ Gelukkig maar dat die mama toch nog als reserve langs de zijlijn liep. En tjah, als een pad soms naar beneden gaat, gaat het ook weer “de berg op”. Dat viel niet mee in de hitte hoor. Puf puf pufโ€ฆ en toen een alarmkreet: โ€œMaaaaam, ik ga de verkeerde kant op!โ€ โ€” ofwel achteruit ๐Ÿ™‚

Haha, het doet mijn nostaligsche moederhart goed dat onze jongedame mij toch zo heel af en toe nog een beetje nodig heeft. Ze zijn allemaal al zo groot… Ook wel weer heerlijk hoor; nu Johan nog thuis werkt is het al een paar keer gebeurd dat al ons kroost op school of Kindergarten zat en wij samen onder onze kiwi-boom zaten te lunchen. Als twee bejaarden in de schaduw ๐Ÿ˜‰ Met een diepe zucht: “Wat een rust hรจ… heerlijk!” ๐Ÿ™‚ ๐Ÿ™‚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *