Op de kleintjes letten

Dat hebben wij jarenlang moeten doen. En wat is het een verademing nu dat niet meer zo erg hoeft! Nee, ik bedoel niet qua financiën — hoewel we inderdaad in onze studententijd getrouwd zijn en geen enorm inkomen hadden, en Johan nu bakken met geld binnensleept 😉 Maar ik bedoel dat we jaren gehad hebben dat we ons kroost geen moment uit het oog konden verliezen zonder dat ze óf wegliepen óf de boel op stelten zetten.

Vooral de zomer dat Boaz net begon te lopen staat me nog vers in het geheugen. We zaten voor Johan z’n werk 4 weken in Milaan, midden in de stad, en het was snikheet. We huurden een appartementje met een inieminie balkon — maar daar kon je ze dus onmogelijk laten spelen zonder zelf in het deurkozijn te blijven staan, anders waren ze geheid over het hekje geklommen en een paar verdiepingen naar beneden gestort. Gelukkig was er een park dichtbij, met ook een paar speeltuintjes. Maar oh man, wat was dat vermoeiend. Eén van de speeltuintjes was weliswaar omheind, maar er waren twee toegangspoortjes in de omheining die niet afgesloten konden worden. Dus terwijl Hannah speelde in de brandende zon, rende ik heen en weer van poortje 1 naar poortje 2 en weer terug, om te voorkomen dat die kleine ondeugd er vandoor ging. En dat duurde dus net zo lang tot we weer teruggingen naar ons appartementje. Waar het ook heet was, en klein.

Ook toen zoonlief iets groter was, kon ik letterlijk nog niet onbekommerd naar de wc. Meestal had ik de huisdeur uit voorzorg op slot, maar op een keer wilden we samen boodschappen gaan doen; Hannah zat op de peuterspeelzaal of op school. Dus schoenen aan, jassen aan, tassen gepakt — en nog snel even plassen. En ja hoor, wég was meneertje! Ik heb de hele buurt afgezocht (hobbelbehobbel met m’n dikke buik want Juut was onderweg), buren ingeschakeld, ik wilde net de politie gaan bellen… en toen kwam hij aangewandeld, aan de hand van een wildvreemde vrouw die hem bij de drukke weg aan de rand van de wijk gevonden had. Die vrouw vond het wat vreemd dat zo’n klein jochie daar alleen rondliep en had hem beloofd dat ie thuis een snoepje kreeg als hij netjes meeliep naar mama… Nou, die dag heb ik er dus ook een paar rimpels bij gekregen.

En zo zijn er nog tal van verhalen, vooral van de oudste twee. Het is bijna een wonder dat ik nog niet volledig grijs ben. Gelukkig neemt dat nu dus hard af. Ik kan lekker een boekje lezen in de speeltuin; als er iets aan de hand is roepen ze wel. Bij een bruiloft laten we ze “los” en volstaat af en toe een oogje in het zeil. En als ze in de achtertuin spelen kan ik ook rustig een poosje gaan werken zonder dat ze weglopen. Hoewel daar toch nog grenzen aan zitten: een paar weken geleden zat ik achter ons bureau te werken en hoorde ik door het open raam de buurvrouw zeggen: “Ga jij eens snél naar binnen, en die stoel ook! Dit vindt jouw mama niet goed!” Toen waren ze dus op het idee gekomen om stiekem door het slaapkamerraam aan de voorkant van het huis naar binnen en naar buiten te gaan, maar omdat Judith er niet bij kon hadden ze stoelen als opstapje naar buiten gesleept. Maar ach, dat zijn de uitzonderingen. En zelfs toen waren ze niet echt “weg”.

Wat betreft de financiële “kleintjes” zitten we hier trouwens goed. Sinds het hele corona-gebeuren én een droog voorjaar gingen er geruchten rond dat de prijzen van vooral groente en fruit drastisch zouden stijgen. En ook geïmporteerde producten zouden natuurlijk duurder worden. Dat is vervelend nieuws voor supermarkten die het vooral van hun prijsvoordeel moeten hebben. Maar de Lidl is niet voor één gat te vangen. Zij benadrukken nu volop dat er echt he-le-maal niets aan de hand is en alles voortdurend goedkoper wordt! De prijskaartjes zijn het bewijs. Want als die oranje zijn, is in één oogopslag duidelijk dat het betreffende product in prijs is gedaald (voor prijsstijgingen hebben ze nog geen kleur gevonden, die worden niet weergegeven). Nou, zo wordt winkelen een waar feest. Hele schappen kleuren oranje!

Tot je op de kleintjes gaat letten. Want wees eerlijk, voor je met zulke prijsverlagingen een extra pak koekjes bij elkaar hebt gespaard…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *