Hoogtepunten en een lange reis

Afgelopen vrijdag was het alweer feest in onze familie: mijn broer trouwde met het liefste meisje van het hele dorp. En wij mochten er bij zijn. Boaz twijfelde daar nog even over, want ik had ‘m juist bij opa’s bruiloft geleerd dat i.v.m. corona alleen kinderen en kleinkinderen op het feest uitgenodigd worden. En die zijn er dit geval nog niet… Maar gelukkig mochten er nu ook ouders, broers, zussen, neefjes en nichtjes komen. ๐Ÿ™‚

Helaas viel de bruiloft precies in Hannahs eerste schoolweek, dus we moesten even snel heen en weer. Ze kreeg donderdag vrij om te reizen. Toen zijn we in alle vroegte in de auto gestapt. Aanvankelijk wilden we met de trein, maar dat is nu toch niet zo ontspannen als anders omdat je de hele rit mondkapjes moet dragen, niet van je stoel mag om even de benen te strekken, enzovoorts. Met de auto dus maar. Het idee van vroeg vertrekken is dat de kinderen de eerste paar uur nog lekker kunnen slapen, maar daar kwam niet bij iedereen zoveel van terecht. Het was dan ook ongeveer de langste dag van het jaar, dus onze opmerkinge “ssssst, ga slapen, het is nog nacht!” kwam niet zo heel geloofwaardig over. ๐Ÿ˜‰ Maar verder hadden we best een voorspoedige rit, en naderhand konden we in Staphorst bijkomen. En ballonnen opblazen natuurlijk, en blousen strijken en een doos te klein geworden laarsjes ruilen tegen pakken Brinta, meel en hagelslag.

En toen was het dan de grote dag. De vader van de bruid heeft een autobedrijf, en hij had een hele rij “stoere” auto’s geregeld voor z’n dochters trouwdag. Een Rolls Royce, een oude Ford Mustang, een Dodge Ram, en zo nog een rijtje auto’s waarvan ik de naam niet eens ken. Gelukkig hoefde ik er niet zelf in te rijden ๐Ÿ™‚ De huwelijkssluiting was buiten, in een soort park, met aansluitend een lekkere picknick. Gelukkig was het heerlijk weer, dus die locatie paste perfect! Vervolgens was er een kerkdienst en hebben we nog lekker met z’n allen gegeten. Al met al nog steeds een andere bruiloft dat we een half jaar geleden hadden gedacht, maar volgens Johan “veeeel gezelliger dan zo’n mega-feest met 300 gasten”. En eigenlijk ben ik dat wel met hem eens. Natuurlijk is het jammer dat vrienden en verdere familie er niet bij konden zijn, maar het was een heerlijke dag.

En toen moesten we nog terug naar huis. Dat was iets minder heerlijk, want eigenlijk had niemand veel zin in die lange rit. Wat wel leuk was, is dat we in Nordrhein-Westfalen even konden stoppen bij een bruinkoolmijn โ€” precies op tijd, omdat Hannah daar morgen een presentatie over mag houden!

Nu weten we dus dat deze mijn zo groot is dat er 12 dorpen voor moesten wijken, en zo diep dat je alle kinderen van Hannahs school mรฉt hun papa’s en mama’s op elkaar moet stapelen om over de rand te kunnen kijken. (Boaz meteen: “Maar dat mag nu even niet door corona, dat zijn teveel mensen bij elkaar”. Jammer. Anders hadden we ’t natuurlijk even uitgeprobeerd…)

Een ander mazzeltje was dat er bij de mijn een ijscokar stond, en dat het derde wegrestaurant dat we probeerden weer patatjes verkocht. Die krikken de sfeer dan toch net weer een stukje op. Uiteindelijk waren we tegen half 8 ’s avonds weer thuis. En prompt toen we het dorp inreden kondigde Judith aan: “Ik wil wel weer eens een keer naar mijn opa gaan!”. Goed idee, we draaien meteen ff om… Maar niet heus, ze zijn nu eerst aan de beurt om รณnze kant op te komen ๐Ÿ™‚

Zondag was een rustig dagje, en vandaag was het feest. Geen bruiloft, maar Kindergarten! Hannah mag deze week 4 dagen naar school en vanaf volgende week zelfs elke ochtend, en Boaz en Judith mogen deze week drie ochtenden naar de Kindergarten (en misschien volgende week ook). Wat een geluk. Het was nog niet weer helemaal zoals vroeger, want ze hebben nu heel kleine groepen die van elkaar gescheiden moeten blijven en dan mis je al snel een paar vriendjes. En er zijn allerlei ingewikkelde regels over een “blauwe of groene wc”, “blauwe of groene zeep” en bepalingen waar de blauwe groep mag spelen en waar de groene. Maar dit is toch al een hele verbetering t.o.v. thuis moeten blijven tot eind september.

Toen ik ze vanochtend gebracht had, zat ik trouwens nog wel even in de rats. Ik had een formulier mee naar huis gekregen om in te vullen en weer in te leveren, en daarop moest je aanvinken of het hele gezin de laatste 14 dagen netjes binnen de Duitse grenzen was gebleven. Dat was bij ons overduidelijk niet het geval, en we zagen de bui al helemaal hangen. Wat overigens wel vreemd was, want verder geldt die regel nergens meer… Gelukkig bleek het een fout van de Kindergarten te zijn. Ze hadden me een oud formulier meegegeven; deze regel gold slechts tot begin juni.

Pfieuw….

En zo gaan we nu de normaalste week sinds tijden in. Ook dat is een hoogtepunt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *