Naar het feest van “mijn opa”

Sinds twee uur zijn we weer thuis, terug van onze reis naar Nederland. Beter gezegd, van onze reis naar “mijn opa”. Want daar draaide het allemaal om deze keer. Natuurlijk waren we allemaal erg blij dat we op het laatste nippertje toch naar Nederland konden gaan. Maar Judith vond het wel héél speciaal. Toen we haar uitlegden dat wíj́ naar het trouwfeest van opa en Jantie mochten maar veel andere mensen niet, zag je de trots in haar oogjes schitteren. Plotseling kreeg zij, als kleindochter van “mijn opa”, een sterrenstatus. En dat zou iedereen weten ook 🙂

Natuurlijk vond ze het ook leuk om de rest van de familie te zien en om met haar nichtje te spelen, maar opa had dit keer een speciaal plekje. Misschien dat ze ook even duidelijk wilde hebben dat er in dat opzicht niets verandert nu verschillende mensen in de familie gaan trouwen en verhuizen. “Want opa is MIJN opa!”. Vooruit, er zijn nog een paar kleinkinderen, maar die vergat ze voor het gemak maar even. Eigenlijk wilde ze ook bij opa logeren, maar om aan de corona-regels te kunnen voldoen moesten we ons opsplitsen over verschillende huizen. Toen puntje bij paaltje kwam ging ze toch maar bij papa en mama slapen, maar jullie mogen één keer raden wat de eerste vraag was toen ze ’s ochtends wakker werd. “Wanneer gaan we weer naar….?”

Zien jullie dat handje? 🙂 Hopelijk heeft de “echte” fotograaf de gezichten wat mooier weten te vangen, maar dit handje is wel heel toepasselijk…

En eerlijk is eerlijk, ons kroost kreeg ook wel volop de kans om zich speciaal te voelen. Boaz kreeg een stropdas die paste bij de bruidsjurk, en de dames kregen een echte prinsessenjurk. Blijf dan maar eens met je beide benen op de grond staan… 😉

Na de bruiloft zijn we nog drie nachtjes op een camping in Hardenberg geweest, dichtbij onze andere opa en oma. Als we dan toch in Nederland zijn, proberen we er zo’n mouw aan te passen dat we meteen meerdere familieleden kunnen zien. En zelfs ons jongste nichtje hebben we kunnen bewonderen. Johan en ik waren dus heel tevreden over dit (halve) weekje, en klaar om weer naar huis te gaan. Uiteindelijk hebben we dat natuurlijk ook gewoon gedaan, maar het was niet geheel naar de zin van onze jongste telg. Toen die in de auto stapte wilde ze helemaal niet naar huis, ze wilde naar “mijn opa!” Helaas, ze zal nog even geduld moeten hebben. Maar hopelijk niet al te lang, want over krap vier weken staat er alweer een bruiloft gepland. En ook daar zijn wij, als hooggeëerd publiek, weer uitgenodigd. We hebben er alvast zin in 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *