Ne? Na? Boaaah…

Gisteravond keek ik een filmpje van een Engelse dame die in Duitsland woont en verslag doet van dingen die haar opvallen in Duitsland. Sommige dingen die zij bijzonder vindt, vinden wij helemaal niet raar. Dubbeldekkertreinen bijvoorbeeld, of draai-kiepvensters, of winterbanden. Andere dingen vinden wij ook opvallend. We pikken er een paar leuke uit voor jullie.

Lange woorden. Waar Engelsen gewoon een hele rij losse woorden achter elkaar plakken als ze iets willen beschrijven, maken Duitsers er lange woorden van. In ons lokale krantje staan bijvoorbeeld de data en tijden van de “Kreisbaumeistersprechtage”. Ook andere ambtenarentaal gooit hoge punten: “Kraftfahrzeughaftpflichtversicherung”, “Arbeiterunfallversicherungsgesetz” of “Behindertengleichstellungsgesetz” bijvoorbeeld. En dat zijn echte woorden die ook echt gebruikt worden. Geweldig toch, als je eenmaal hebt ontdekt waar de grenzen tussen de lettergrepen liggen?

Ook heel herkenbaar: woorden die geen woorden zijn, maar “geluiden”. Die horen we hier heel erg vaak. Als je iets zegt en je wilt om instemming van je gesprekspartner vragen, dan zeg je in het Nederlands “of niet?”, of “nietwaar?”, of “toch?”. Zoiets. In het Duits zeg je gewoon “Ne?”
En als je ergens van onder de indruk bent zeg je niet “wow” of “mèèèn hé!”, maar enkel “boahhhh”. En dat is niet per se popi-jopie taalgebruik, dat zegt onze ouderling ook in de kerk. En dan “na?” Dat betekent zoveel als “En, hoe is ’t ermee?” of “En, wat vind jij hier nou van?” Kijk, zulke woordjes compenseren weer een beetje voor die lange woorden die we net bespraken.

En dan de regels. Je doet hier echt snel iets verkeerd. Zo is het bijvoorbeeld verboden om tussen 1 en 3 uur ’s middags je glas in de glasbak te gooien, want dan is het “Mittagsruhe”. Ik kreeg daar een keer een schriftelijke vermaning voor; wist ik veel. Een ambtenaar had me gezien. Ik hem ook. Hij keek stuurs terug zonder wat te zeggen, en stuurde vervolgens dus een ambtelijke waarschuwing. Dat is nou echt Duitsland. In plaats dat je dan even naar iemand toe loopt en vriendelijk zegt: “Weet u, het is hier verboden om tussen 1 en 3 uw glas weg te brengen”, kijk je chagrijnig terug en stuur je een brief met veel dreigende taal en bla bla. Om te compenseren voor al het daarvoor gebruikte papier, zetten ze meteen in die ene brief wat de gevolgen zijn als je een vergelijkbare overtreding nog een keer doet, en nog een keer, en nog een keer. Ze stoppen pas als je in de bajes zit, zeg maar. Zo ver is het bij ons gelukkig nog niet gekomen.

En tenslotte de administratie-liefde. Formulieren invullen, handtekeningen zetten… Duitsers smullen ervan. En nemen vervolgens ook de tijd om al die administratie te verwerken, natuurlijk. Klein voorbeeldje: de belastingaangifte. Wij hebben ’t weer afgewerkt voor dit jaar, en het was eigenlijk appeltje-eitje zonder hypotheek, emigratie of buitenlands salaris. En je kunt het heerlijk digitaal regelen en indienen. Bijna dan. Als je klaar bent word je hartelijk bedankt voor je aangifte, en moet je alsnog de hele boel printen, ondertekenen en opsturen. Anders wordt je digitale aangifte gewoon niet in behandeling genomen. Waarschijnlijk zitten er nu 25 medewerkers dag in dag uit te vergelijken of onze geprinte bladen overeenkomen met de digitale versie. En smullen ze van die mooie handtekeningen met echte inkt op echt papier.

Goed, nog één bonus dan, omdat die zo mooi in het rijtje past. Als Hannah nieuwe steunzolen nodig heeft, moet ik naar de arts bellen voor een afspraak. Dan zeg ik: het is weer een jaar geleden dat ze nieuwe steunzolen heeft gehad, dus ze heeft nieuwe nodig. Prima, we krijgen een afspraak. Na minstens drie kwartier in de wachtkamer zijn we dan aan de beurt, en vraagt de arts: “Zijn je voeten gegroeid in dit jaar?” Hannah: “Ja”. “Oh. Dan heb je nieuwe steunzolen nodig”. Prrrrrr komt er een recept uit de printer. Handtekening eronder, klaar. Wij met het recept naar de steunzolenwinkel, maar die ziet dat het niet volgens de eisen van de verzekeraar is opgesteld. Dus krijgen we een formulier mee hoe de verzekeraar het wil, daarmee gaan we opnieuw naar de arts, wordt het recept aangepast, komt er een nieuwe handtekening op, en kunnen we nogmaals naar de winkel. Waar in de computer wordt gekeken: “Ja, de laatste keer dat u steunzolen aanvroeg is een jaar geleden, dus u heeft automatisch recht op twee nieuwe.” Precies. Dat was wat ik bedoelde.

Heerlijk, die Duitsers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *