Moraal

Jongens jongens jongens… het is maar goed dat kinderen tegenwoordig niet mee mogen naar de winkel. Of dat een zinnige maatregel is om de verspreiding van het corona-virus tegen te gaan wordt nog wetenschappelijk onderzocht, maar het is in ieder geval een cruciale maatregel om nog íets van onze gemeenschappelijke moraal hoog te houden. Als kinderen zouden zien hoe ouderen tegenwoordig de regels aan hun laars lappen, krijgen we ze nooit meer aan hun verstand dat regels bedoeld zijn om na te leven. Dus sluiten we ze op in huis om de opvoeding te redden.

Vandaag was hier in Baden-Württemberg de eerste dag met officiële mondkapjesplicht in winkels en in het openbaar vervoer. Het dringende advies om zo’n mondkapje te dragen was er al langer, maar bijna niemand hield zich eraan. Nu is het ook wel een beetje raar dat de regering eerst zegt dat mondkapjes geen zin hebben (behalve in ziekenhuizen en andere zorginstellingen natuurlijk), en daarna toch aanraadt ze op te zetten. Maar hè, de kennis rondom corona is volop in ontwikkeling en die politici roeien ook maar met de riemen die ze hebben. Als ze dan op enig moment tot de conclusie komen dat mondkapjes toch kunnen helpen, lijkt me dat nou niet direct de meest problematische regel om je aan te houden.

Kennelijk dachten de meeste mensen daar anders over, zeker toen duidelijk werd dat mondkapjes bedoeld zijn om anderen te beschermen, niet om de besmettingskans voor jezelf te reduceren. Dan doe je het natuurlijk al helemaal niet meer. En zeker niet als je de 60 gepasseerd bent en je je dus niets aan hoeft te trekken van adviezen of beleefde verzoeken — met zoveel levenservaring heb je de wijsheid immers al lang in pacht. Vandaar dus vanaf vandaag “Maskenpflicht”.

Op het eerste gezicht zag het er veelbelovend uit bij de Lidl. Wegwerp-mondkapjes, officieel uitziende mondkapjes met filter, zelfgenaaide in allerlei kleuren en soorten, een moslima die simpelweg haar hoofddoek een beetje verschoof… Tot ik een oud echtpaar in het oog kreeg. Naar mijn schatting minstens 80 jaar oud, en dus behorend tot de risicogroep die zo min mogelijk naar winkels zou moeten gaan, en al helemaal niet samen. De man had een soort wegwerp-schoonmaakdoekje voor z’n mond geknoopt. Het wapperde vrolijk heen en weer bij elke stap die hij zette. De vrouw had helemaal niets voor haar gezicht. Officieel mag ze dan de winkel niet in, maar het personeel had geen zin om er iets van te zeggen. Die liepen zelf óók met hun masker onder hun kin bungelend tussen de klanten door. En misschien dachten ze dat zo’n oud vrouwtje de nieuwe regels nog niet helemaal had gesnapt en wat begrip nodig had.

Nou, vergeet het maar. Zodra de bewuste vrouw zag dat iemand haar wat langer aankeek, keek ze met een vinnige blik terug, zo van “WAAG HET NIET om mij een regel op te leggen, ik ben minstens 50 jaar ouder dan jij en ik bepaal ZELF wel wat ik doe!”. Vervolgens hief ze in een halfslachtig gebaar haar hand richting mond, met in die hand een verfrommeld papieren zakdoekje. Zo. Daar kon lekker niemand meer iets van zeggen. Amper drie tellen later greep de hand mét zakdoekje naar een pak koekjes in het schap, en legde het vervolgens met een misprijzende blik weer terug. Mensen die commentaar wilden hebben op haar gebrek aan mondkapje zouden even moeten wachten, want ze had nu haar handen vol.

Als dit mijn kind was geweest, had ze een fikse schop onder haar kont kunnen krijgen. Maar hè, bij een tachtigjarige doe je dat uiteraard niet. Dat weet ze natuurlijk drommels goed, en ze maakt er schandelijk misbruik van. Intussen is dit soort gedrag wel funest voor het draagvlak onder de bevolking. Want eerlijk is eerlijk, om dit soort oude mensen te beschermen tegen het corona-virus ligt de hele maatschappij op z’n gat en moeten alle kinderen binnen blijven, verstoken van vriendjes of familie. Maar als precies die oude mensen dan de regels aan hun laars lappen, hebben andere mensen er ook geen zin meer in. En krijgen kinderen het idee dat regels alleen gelden voor mensen die zin hebben om zich eraan te houden, of die zelf overtuigd zijn van het nut ervan.

En daarom blijven onze kinderen thuis. Opgesloten, achter slot en grendel. Ver weg van de boze buitenwereld, in een idyllische bubbel waar vreedzaam samenspelen, het naleven van regels en moreel volmaakte volwassenen vanzelfsprekend zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *