Verzamelaar of opvangtehuis

Zo zag ons gezin er vanmorgen rond tien uur uit:

Het was duidelijk dat we dringend iets nodig hadden: een nieuwe laptop zodat ook mama aan de slag kon! 🙂 Hannahs school biedt sinds deze week een deel van de ochtend afstandsonderwijs. Om half 10 loggen alle kinderen van de school in op Zoom om elkaar even te zien, samen naar een Bijbelverhaal te luisteren en wat liederen te zingen. Daarna worden ze verdeeld in drie “klassen” en krijgen ze een half uur tot drie kwartier les, de ene dag Duits en de andere dag wiskunde. De rest van de dag hebben ze dan nog opdrachten die ze zelfstandig of met hulp van de ouders moeten maken. Tot nu toe bevalt dat goed! Maar er is natuurlijk een laptop met webcam voor nodig.

Boaz heeft ook een nieuw programma. Het was best lastig om hem nog langer te motiveren met de oefenboekjes die we in huis hadden, dat is toch vaak “meer van hetzelfde”. Nu hebben we een account voor hem op junior-einstein.nl, een website waar je voor verschillende vakken en op verschillende niveau’s schoolwerk kunt oefenen. Voor hem is dat alleen nog rekenen en beginnend taal, omdat je voor vakken als geschiedenis of aardrijkskunde eerst moet kunnen lezen. Maar hij is ijverig aan de slag, leert nieuwe letters — hopelijk heeft dit project een wat langere adem en kan hij lezen voordat de lockdown voorbij is 😉 Maar dit alles gaat natuurlijk alleen op een laptop, liefst met touch-screen. Dat is dus die van mama…

En dan Judith nog. Die wil af en toe ook “huiswerk” maken en groot zijn. Dus heb ik maar weer een nieuwe educatieve app opgezocht. Zie daar, mevrouw heeft een tablet nodig!

Johan zit in z’n “werkkamer”. Achter z’n laptop uiteraard. Eentje dit keer, omdat alle andere werkende exemplaren al in gebruik zijn. Dat kan soms lastig zijn als hij met collega’s moet samenwerken, temeer omdat zijn laptop geen goede webcam heeft en niet overweg kan met programma’s als Skype.

Vandaar de vreugde toen er vanmorgen een pakket in de gang werd gedeponeerd met de groeten van de Deutsche Post. Yeah, een nieuwe laptop! Johan is zo blij als een kind dat een cadeautje krijgt 🙂 en ik heb hopelijk binnenkort ook weer een laptop tot m’n beschikking. Al lukt dat nu ’s middags en ’s avonds ook wel hoor, Hannah is niet de hele dag online en Boaz speelt ook nog gewoon buiten of doet spelletjes met ons (maar dan kan ik natuurlijk alsnog niet werken).

Al met al houdt ons huis inmiddels het midden tussen een verzameling technische hoogstandjes en een opvangtehuis voor oude en gebrekkige apparaten. Want niet al onze exemplaren zijn fonkelnieuw. De tablet is een afdankertje van opa met barsten in het scherm en gebrekkig geluid, onze telefoons komen ook altijd uit de vuilnisbak van familie, mijn laptop heeft al meermaals gedreigd de geest te geven maar hebben we steeds nog weer aan de praat weten te krijgen, en dan is er ook nog een mini-laptopje uit Johans studententijd dat het eigenlijk helemaal niet meer doet maar toch niet weg mag — net als de twee computerkasten die al sinds de vorige verhuizing niet meer zijn aangeraakt, maar écht nog bewaard moeten worden. Nieuwe apparaten kopen is vaak een duur verhaal, kost weer nieuwe grondstoffen en arbeid, en het getuigt van weinig respect voor ouwe trouwe beesies als je ze na een paar jaar alweer wegsmijt.

Wat dat betreft lijkt Johan op mij. Ik heb dat met planten. Zo lang er nog een blaadje aan zit met een stukje groen, vind ik het gewoon zo zielig om een plant weg te gooien. Die heeft zo z’n best gedaan en het (meestal gelukkig) al een heel lange tijd volgehouden bij ons, hoe kan ik zo’n levend wezen dan in de kliko gooien als z’n uiterlijk niet meer helemaal perfect is? Wie weet, als ik ‘m nog eens een ander plekje geef, of wat nieuwe potgrond, of een liedje voor ‘m zing… En zelfs één bloemetje is mooi als je maar genoeg inzoomt. Als een viooltje dan de hele winter heeft gebloeid, kan ik toch die laatste paar dappere bloempjes niet roemloos bij het groenafval smijten? Zo staat de halve vensterbank vol met zielige verpieterde stengeltjes die wachten op een tweede leven. Of tot ik een keer opruimwoede krijg en ze toch weggooi.

Het tweede leven voor onze kapotte computers en laptops laat trouwens nog even op zich wachten. Johan ziet de lol er wel van in om ze weer op te kalefateren, maar heeft al heel realistisch ingezien dat hij pas na z’n pensioen tijd gaat hebben voor dit soort projecten. En dat duurt nog wel even. Tegen de tijd dat wij oud zijn, werkt iedereen door tot z’n 75e… Ik vermoed dat we dan al wel weer een paar keer zijn verhuisd, en het zou kunnen gebeuren dat de verhuisauto dan te vol wordt om alles mee te kunnen slepen. Planten kunnen natuurlijk altijd mee, die zet je als laatste bovenop de andere spullen. Maar dat gaat niet op voor computerkasten. Ik sluit niet uit dat ik die dingen dan stilletjes afvoer voordat er een haan naar kraait. 99% kans dat niemand ze ooit nog mist. En als iemand er toch naar vraagt, dan installeer ik gauw een interessante nieuwe app ter afleiding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *