Boaz was jarig!

Dat kan niemand ontgaan zijn, zelfs de postbode niet. De ene kaart na de andere, en zelfs meerdere pakketjes, werden voor onze jarige job bezorgd. En dan nog een heleboel appjes of belletjes… het was een waar feest 🙂

Maar Boaz heeft er zelf ook hard voor gewerkt. Al maanden van tevoren was hij aan het nadenken welke taart hij nou graag wilde. Aanvankelijk had hij een mooie Pinterest-waardige creatie in gedachten met marsepein en vruchtjes en allerlei tierelantijnen, wat er dan uiteindelijk als een gezicht of dier moest uitzien. Maar Bastognetaart is ook erg lekker… Uiteindelijk werd het toch “een taart met veel slagroom en aardbeien”. Daar kwam ik dus goed vanaf, want zo’n “dierentaart” was nog best moeilijk en Bastognekoeken hadden we uit Nederland moeten importeren. Maar een slagroomtaart met aardbeien, dat lukt ons nog wel. “Ons” inderdaad, want ik had drie ijverige helpers. En het resultaat viel goed in de smaak 🙂

Maar ook voor z’n cadeautjes moest Boaz heel wat moeite doen. Dat was z’n eigen idee trouwens, hij wilde graag een soort speurtocht met moeilijke raadsels, zoals bij het Escaperoom-spel op Hannahs feestje. Dus hebben Johan en ik een kaart van ons huis getekend met op allerlei plaatsen getallen erin. Maar daarmee was het nog niet klaar: alleen bij bepaalde nummers lag een cadeautje, en om die nummers te vinden moesten moeilijke sommen worden uitgerekend als 6*25 of 43-22. Maar dat is voor onze rekenaar geen probleem, en ook de raadsels had hij zo opgelost. Hij vond het fantastisch 🙂

Het eerste cadeautje was een Playmobil-poppetje met een skateboard. Johan en ik hadden dat eigenlijk als plagerijtje bedoeld, omdat hij héél graag een echt skateboard wilde maar ik steeds zei dat ik dat te gevaarlijk vond [ik heb daar nogal traumatische herinneringen aan…]. Maar meneer liet zich niet op stang jagen hoor! Hij zei heel goedmoedig: “Oh, ik bedoelde eigenlijk een écht skateboard. Maar dit is ook niet slecht”. Haha, die lieverd. Gelukkig kwam er na wat andere cadeautjes toch ook nog een echt skateboard tevoorschijn. Hij heeft er al wat op geoefend, en alle tanden zitten nog in z’n mond.

Toen de speurtocht klaar was, leek het wel alsof Sinterklaas langs kwam. We hadden namelijk een paar dozen binnengekregen die er verdacht leuk uitzagen, dus die hadden we bewaard voor deze gelegenheid. En inderdaad, er kwam een vracht cadeautjes uit! Zelfs Hannah en Judith werden niet vergeten — en dat was een welkome afleiding, want het is toch echt best moeilijk om niet jaloers te zijn als je broer zo verwend wordt… De rest van de dag heeft Boaz heerlijk gespeeld, en de andere twee mochten gelukkig ook meespelen met z’n nieuwe spullen. Graag zelfs, want veel spelletjes kan je nu eenmaal niet goed in je eentje doen. Boaz vloog van hot naar her, en aan het eind van de dag concludeerde hij verbaasd dat ‘ie zó druk is geweest dat ‘ie vergeten heeft om op de tablet te spelen. Nou, dat is toch best een goed teken, en een groot voordeel van jarig-zijn-in-lockdown.

De lijst met cadeautjes ga ik hier niet opsommen, maar een paar hoogtepunten:
– Een paar super grappige gif-animaties op papa’s telefoon. Die moesten meerdere keren opnieuw bekeken worden. Precies Boaz’ soort humor 🙂
– Een briefje van 10 euro! Woooowww, nu heeft hij ineens véél meer geld in z’n spaarpot, en kan hij meer dingen kopen!
– Schilderen op nummer. Daar heeft hij al sinds mijn verjaardag naar verlangd, toen ik zo’n plaat kreeg.
– En natuurlijk de taart. Wat was dat lekker. Eigenlijk wilde hij vanavond z’n bakje yoghurt wel ruilen voor nog een extra stuk, maar dat bewaren we maar voor morgen. Want ook dat is een voordeel van jarig-zijn-in-lockdown: we mogen de hele taart zelf opeten, en als er later alsnog visite komt maken we weer een nieuwe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *