Alternatieve oplossingen

“Flexibiliteit” is tegenwoordig de meest geprezen eigenschap van burgers. “Alternatieve oplossingen” zijn hip – noodgedwongen. Sommige van die oplossingen lijken meer een wanhoopsactie dan een veelbelovend initiatief. Zo probeert de schoenenwinkel bij ons in het centrum, die al wekenlang verplicht gesloten is, nog wat te verkopen door alle schoenen genummerd in hun etalage te zetten. Als je dan het nummer + de gewenste maat naar hen mailt, kunnen ze de schoenen op één of andere manier jouw kant op laten komen. Een soort webshop, maar dan zonder website. Eigenlijk vond ik dat initatief zo kansloos dat ik de neiging had om uit medelijden een paar schoenen te kopen – maar ja, ik heb ze eigenlijk helemaal niet nodig en je zult zien dat het dan ook nog niet goed past of niet lekker zit… Gelukkig worden er nu plannen gemaakt om kleine winkels weer te openen, wie weet wordt dat de redding voor deze schoenenwinkel.

Ook Judiths alternatief gaat helaas niet door. Ze wilde zó graag weer met haar vriendjes van de Kindergarten spelen, dat ze had bedacht dat ze allemaal maar hier moesten komen en met haar speelgoed mochten spelen. Dat is natuurlijk een heel genereus aanbod… Helaas is “de corona-virus” niet beperkt tot het gebouw van de Kindergarten. Maar dat is nog best complex voor een driejarige: waarom is een virus een probleem als allemaal gezonde kinderen samen gaan spelen in een gezond huis? We proberen het uit te leggen, maar soms heeft ze er gewoon helemaal genoeg van. Van de week verkondigde ze luidkeels: “De corona-virus is bijna over! Ik heb gezegd: nog 10 minuten en dan isse klaar!” (Op de toon van: “Ik had al gezegd dat we gaan eten, dus ruim nu je speelgoed op!”)

Andere “alternatieve oplossingen” zijn succesvoller. Zo heeft de kebap-zaak z’n zijraam opengezet, er een elektrisch belletje naast gehangen en voilà, ze zijn een afhaalrestaurant geworden 😉 Ze zijn natuurlijk niet de enigen die zoiets verzinnen, maar hopelijk sprokkelen ze zo nog wat omzet bij elkaar. Want om daar binnen anderhalve meter afstand te houden, zelfs als ze ooit weer open mogen… dan kunnen ze net 3 klanten kwijt waarschijnlijk. Dat gaat ‘m niet worden.

En onze familie gaat ook alternatief. We appen meer dan anders, we spelen online spelletjes, we Skypen regelmatig… en er liggen nu al twee dozen te wachten die vanuit Nederland zijn opgestuurd voor Boaz’ verjaardag morgen. We zijn heel benieuwd wat er in zit 🙂 Nu vieren wij natuurlijk sowieso veel verjaardagen “op afstand”, maar bij onze eigen kinderverjaardagen was er tot nu toe eigenlijk altijd wel iemand op bezoek, of wij waren in Nederland — dat gaat best goed met kinderen die rond Kerst, rond Pasen en in de herfstvakantie jarig zijn 🙂 Maar dit keer zijn dus de postbodes ingeschakeld.

Wij doen zelf trouwens ook mee met de “alternatieve oplossingen”. Johan en ik waren vandaag zo flexibel dat we de woonkamer hebben omgebouwd in een poging meer speelruimte te creëren en zo de kinderen uit onze werk-kamer te houden met hun Lego, Duplo, treinbanen en Playmobil… We hebben nu de bank in een hoekje onder het raam geduwd en alle overige ruimte aan het speelgoed prijsgegeven. We hopen dat het werkt. En zoals Johan opmerkte: het geeft nu echt helemaal niks als het een grote bende is, er komt toch niemand op bezoek! Als je Skypet zorg je gewoon dat je pal voor een witte muur gaat zitten, dan weet niemand hoeveel zooi er verder rondslingert. Kijk. Dat is dus “in oplossingen denken, niet in problemen”.

En Boaz en ik hebben vannacht een alternatieve Schuli-Übernachtung gedaan. Normaalgesproken mogen de oudste kinderen van de Kindergarten vlak voor ze naar school gaan een nachtje op de Kindergarten slapen. Dat is natuurlijk een hoogtepunt waar al lang tevoren naar wordt uitgekeken, en Boaz is nu bang dat het feest niet doorgaat. Daar kunnen we helaas weinig aan veranderen, maar we hadden wél een tentje op het terras staan. Daar mocht hij dus slapen vannacht. Dat ging prima, hij lag heerlijk te tukken toen ik rond tienen een kijkje nam. Maar ik ben zo’n zacht ei dat het dan toch weer zielig vindt om zo’n “klein” jongetje alleen buiten te laten liggen en zelf in bed te kruipen. Dus heb ik ook een matrasje gepakt en ben er naast gaan liggen. Toen Boaz ’s ochtends wakker werd was hij eerst even verontwaardigd dat ik zomaar ook bij de Schuli-Übernachtung was, maar toen ik zei dat er normaalgesproken toch ook juffen en meesters bij zijn, was het goed 😉

En tenslotte heeft ook Judith gekampeerd. In haar eigen tentje, in haar eigen slaapkamer, in een echte slaapzak. Haar knuffels mochten ook meedoen, en ze hebben allemaal heerlijk geslapen. De burgemeester kan in z’n handjes knijpen met ons. We hebben deze dagen meer flexibele oplossingen bedacht dan normaal in een half jaar. We voelen ons echte model-burgers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *