We fantaseren erop los…

Als je je lang genoeg verveelt, verzin je vanzelf iets om te doen. Dat is zo’n tenenkrommende moederwijsheid waar je als kind mateloos gefrustreerd van kunt raken, maar die we hier nu daadwerkelijk zien gebeuren – deels. Niet iedereen is er even goed in.

Johan en ik hebben een plannetje bedacht met twee anderen die de huidige situatie ook een beetje saai vinden: we schrijven samen een verhaal, om de beurt een alinea. Zo gaat er dus dagelijks een mailtje heen en weer en houden we onze creativiteit op gang 😉 Ik overweeg om ook zoiets te gaan doen met Hannah, nu haar schoolwerk twee weken stil ligt.

Het valt ons op dat ook Judiths fantasie een sprong maakt. Misschien is dat toevallig net de leeftijd of krijgen we meer van haar spel mee nu ze de hele dag thuis is, maar ik denk dat het gebrek aan externe afwisseling ook wel een rol speelt. Meer dan ooit is ze met haar poppen en knuffels in de weer – kort gezegd met haar “hoop baby’s”. Eén ding is elke dag hetzelfde: “Ik was de mama!” Soms wordt Boaz in het spel betrokken als de papa, maar die voegt zich niet altijd helemaal in de gewenste rol. Gelukkig heeft mama Judith ook in haar eentje de wind er goed onder. Regelmatig wordt de hele bubs aan poppen (baby, baby en baby) en knuffels versleept naar het tentje op het terras, om te spelen. Ze willen ook eten, of snoepjes. En ze zijn soms zo ondeugend dat mama Judith er haar hoofd over schudt.

Zo kon het gebeuren dat Judith mij hielp met tafeldekken maar opeens stilviel, aandachtig luisterde en concludeerde: “Mama, kan je even de deur opendoen, ik moet even mijn kind krokodil begeleiden dat hij niet de andere knuffels mag plagen!” Even later kwam ze terug met haar armen vol “kinderen” die ze op de keukenvloer in veiligheid moest brengen. Want kind krokodil was zo gemeen, foei! Hij deed heel boos ruzie maken tegen de anderen en hij wou ze zelfs opeten… Daar werden de andere baby’s natuurlijk erg bang van, dus die wilden met mama Judith mee in huis. En daar lagen ze dan, uitgespreid op de keukenvloer. Of mama Grietje er maar even tussendoor wilde manoeuvreren, want de hoop baby’s mocht uiteraard niet zomaar aan de kant geschoven worden! Dat doe je met echte baby’s toch ook niet?!

Vanavond aan tafel was ze ook heerlijk op dreef. Boaz had ons uitgelegd dat een auto soms klem komt te zitten door een aardbeving, als er zo hots-psjoooeeefff-knal een paar grote stenen bovenop vallen. Toen kwam Johan met een sappig verhaal uit de oude doos: een broer van oma Paula heeft ooit met een paar vrienden een auto van een leraar opgetild en strak tussen twee bomen neergezet. Die kon dus niet meer voor- of achteruit! Het duurde even voor ze snapten dat zo’n auto dan echt niet meer weg komt, maar toen lagen ze dan ook onder de tafel van het lachen. En uiteraard wilden ze méér van zulke verhalen. We vertelden een paar stunts met kersverse bruidsparen, zoals goudvissen in bad of een auto in de keuken, en toen had Judith er ook nog wel een paar. Bloedserieus begon ze een verhaal op te dissen: “Ik had vroeger ook een vriend, die heet Merien, en toen die ging trouwen… [giechel giechel] toen deden ze het hoofd van zijn pop zomaar in de jam!” Merien blijkt in Frankrijk te wonen, in Parijs. Jammer dat we hem nu niet kunnen ontmoeten! En ze had nog een verhaal, over een vriend-zonder-naam, daar hadden ze iets uitgehaald met de wc. Oh oh, wat een lol was dat! Judith kan er nu nog steeds om lachen 🙂 🙂 🙂

Het is toch wel heerlijk hoor, om zo’n fantasierijke dochter te hebben. Uiteraard wordt die fantasie soms ook tegen mij gebruikt, bijvoorbeeld als de pop zegt: “Als iemand niet boontjes wil eten, dan moet hij ook geen boontjes eten!”. Maar haar smeuïge verhalen geven absoluut kleur aan een verder vrij saaie dag 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *