Weinig te melden

Ons leventje kabbelt voort in een zeer voorspelbaar ritme, en er is eigenlijk weinig nieuws te melden. Behalve dat de Paasvakantie begonnen is, en we nu twee weken geen schoolwerk hebben. Of dat een voordeel of een nadeel is, zullen we nog ervaren.

Een belangrijk ingrediënt om een schoolvakantie tot een succes te maken, is natuurlijk dat je leuke en bijzondere dingen doet. Vorig jaar hebben we een paar nachtjes met de tent op een camping gestaan, we vinden het leuk om in zo’n vakantie op ontdekkingstocht te gaan in de omgeving en plekjes op te zoeken die we nog niet hebben gezien, Boaz wil altijd héél graag een keer naar het zwembad of naar de binnenspeeltuin, en bij mooi weer fietsen we de speeltuintjes in de omgeving af. Maar dat gaat nu allemaal niet natuurlijk. We hebben weliswaar een tentje op ons terras staan waar ze kunnen spelen, en als ik in een gekke bui ben mogen ze er misschien zelfs wel een keer in slapen, maar daar houden de avonturen op. Geen spectaculaire verhalen dus, maar “meer van hetzelfde”.

Dat “zelfde” is trouwens niet enkel kommer en kwel hoor, want het is vandaag weer heerlijk zonnig en de tuin nodigt uit tot spelen. Als ik naar buiten kijk zie ik viooltjes, primula’s en tulpen bloeien op ons terras. En naast me pruttelt een pan vol “potjiekos” die klaar is om opgeschept te worden. Maar we missen de afwisseling. Die viooltjes, primula’s en tulpen staan daar al een paar weken, en hooguit valt er ’s een blaadje af. De tuin biedt enkel een gazon om te spelen en een paar stukken boomstam om op te klimmen (gelukkig is het geen keurig bijgehouden bloemenpracht, dus ze kunnen er ook daadwerkelijk weinig kapot maken). En als je al drie weken met hetzelfde broertje en zusje speelt, heb je ook elke dag dezelfde ruzies en ergernissen… waar je dan over gaat klagen bij dezelfde papa en mama, wiens voorraad medeleven en begrip soms nog niet is aangevuld na de laatste sessie “kommer-en-kwel-geklaag”.

Als we dan toch “meer van hetzelfde” moeten doen, dan proberen we dat ook maar grondig aan te pakken. Helemaal volgens de gangbare pedagogische inzichten 😉 Voorspelbaarheid en ritme voorkomt dat kinderen gaan zeuren (kassa!). En als ze al precies weten wat er op het programma staat, hoeven ze dat niet 125 x per dag te vragen (goed idee!). We hebben dus ons planbord opgetuigd voor de komende twee vakantieweken. Het lijkt bijna wel een militair regime:

  • Ontbijten
  • Ochtendgymnastiek
  • Aankleden, tanden poetsen, haren kammen
  • Zelfstandig spelen of op de tablet terwijl mama in huis aan de slag kan of voor GlobalRize werkt
  • Koffietijd met aansluitend een educatief filmpje
  • Samenspeeltijd: mama is beschikbaar voor een spelletje of om samen te knutselen
  • Zelfstandig spelen, binnen of buiten, terwijl mama kookt
  • Middageten
  • Klusjes doen, al naar gelang de toestand van huis en tuin
  • Filmpjestijd (elk kind mag 12 minuten kiezen wat er gekeken wordt)
  • Samen naar buiten: een spel doen in de tuin, een rondje fietsen of een stukje wandelen (net wat er die dag mag, in het weekend bij mooi weer zijn ze bijvoorbeeld strenger om te voorkomen dat er teveel mensen tegelijk buiten zijn)
  • Glaasje drinken met een bakje fruit of een koekje
  • Zelfstandig spelen, binnen of buiten met eventueel iets “extra’s” als een tentje op het terras, mega-stoepkrijt, bellenblaas, dat soort dingen
  • Avondeten
  • Bedritueel en SLAPEN! Zzzzzzz

Tot zover de theorie. We gaan zien wat de praktijk brengt 😉

Eén gedachte over “Weinig te melden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *