Petrus

We vergeten af en toe bijna welke dag het is, omdat elke dag er vrijwel hetzelfde uitziet: opstaan, ontbijten, ochtendgymnastiek doen, aankleden / tanden poetsen / haren kammen, schoolwerk, pauze, weer schoolwerk, lunch, en dan zijn we ‘s middags wat meer flexibel. Als het mooi weer is spelen de kinderen buiten, maar ze kijken ook filmpjes, Hannah doet nog wat schoolwerk, of we spelen spelletjes. Johan probeert zo veel mogelijk te werken achter z’n bureau.

Op zaterdag was er geen schoolwerk, maar verder was de dagindeling hetzelfde. Extra fijn om het dan op zondag toch een beetje “anders dan anders” te doen en nog wat gevoel te houden voor “tijd”! We ontbeten wat later, met de zondagse cornflakes en muesli, en ik kreeg zelfs ontbijt op bed 🙂 We lieten de ochtendgymnastiek een keertje zitten en in plaats van schoolwerk keken we mee met een kinderdienst op Internet. Johan en ik luisterden nog een “grotemensenpreek” 😉 en we liepen een rondje door het park.

Aanvankelijk leek het erop dat dat niet meer mocht en de burgemeester is ook geen voorstander, maar dit weekend is het dus toch nog toegestaan om er eventjes uit te gaan voor een wandeling als je dat met maximaal twee personen doet óf met maximaal 5 personen uit je eigen huishouden. Tot alle andere mensen moet je 1,5 meter afstand houden en je mag niet naar speeltuintjes en dergelijke. Het komt er dus op neer dat je je hond of kind mag uitlaten en dan weer snel naar binnen moet. De burgemeester heeft er al bij gezegd dat hij de kans groot acht dat we na het weekend alleen nog voor boodschappen en artsbezoeken naar buiten mogen – en dan dus niet meer mét kinderen, maar in je eentje. Het is onderhand echt niet leuk meer; we zijn benieuwd hoe de komende maanden er uit gaan zien. Tot nu toe zijn er in Duitsland nog heel weinig mensen overleden, hopelijk blijft de gevreesde toename weg en krijgen ze de situatie wat meer onder controle.

Zondagmiddag doen we altijd een Bijbelmoment, en dat kan nu natuurlijk ook gewoon. We dachten na over Petrus. Eén van Jezus’ discipelen, een echte haantje de voorste en vol zelfvertrouwen:

“Ook al keert de wereld U de rug toe:
‘k ga nooit bij U vandaan!
Zelfs al moest ik met U sterven,
ik ga waar U zult gaan.
Getuig met luide stem:
ik dien U met mijn leven,
met alles wat ik ben,
zal ik mij aan U geven!”

Zo wordt het verwoord in een prachtig lied van Sela, “Gebed om vergeving”. Een goede titel voor dit lied, want ja, ondanks zijn grote woorden ging Petrus grandioos onderuit en ontkende hij drie keer Jezus zelfs maar te kennen. Juist toen het erop aan kwam, bleek zijn geloof niet sterk genoeg. Maar het verhaal eindigt daar niet. We lazen ook Johannes 21, na Jezus’ opstanding. Drie keer stelt Jezus de indringende vraag: “Petrus, houd je van Mij?” En drie keer belijdt Petrus: Ja Heere, ik houd van U, ik kan niet zonder U. Hij ontvangt vergeving en krijgt zelfs de opdracht om voor Gods gemeente te zorgen. In Handelingen lezen we hoe deze Petrus één van de leidende figuren is geworden in de Vroege Kerk. Ongelooflijk toch?

We hebben er samen even over gepraat hoe mooi en belangrijk het is dat ook deze verhalen in de Bijbel staan. Want Petrus is bepaald niet de enige die – ondanks grote woorden en goede voornemens – onderuit gaat. Dan overkomt ook ons. Wat is het dan troostrijk om te weten dat er bij God vergeving is. Zelfs voor mensen die Hem op cruciale momenten de rug toekeren en die zichzelf keihard tegenvallen.

Als werkje hadden we dit keer iets “spannends”, want de kinderen wisten niet wat het ging worden. Ze mochten hun hand omtrekken op een vouwblaadje en vervolgens uitknippen. Die uitgeknipte hand werd op een tweede blaadje geplakt, maar ze zagen nog steeds niet de link met het verhaal. Pas toen ik een oogje, snaveltje en pootjes tekende viel het kwartje: het is een haan! 🙂 Dat idee had ik niet zelf bedacht hoor, dat circuleert gewoon op Internet. Maar het is een mooie herinnering voor ons: pas op dat je jezelf niet overschat, vertrouw niet op je eigen geloof, maar leef in afhankelijkheid van Jezus’ kracht en vergeving. Niet als een haantje de voorste, maar als een kuikentje onder Gods vleugels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *