Mama of dienstmaagd

Al zo’n beetje vanaf Judiths geboorte ligt vast welk beroep ze later geacht wordt te kiezen: Boaz wil bij de brandweer, Hannah bij de politie, dus moet Judith de medische hoek in. Dan hebben we alle hulpdiensten paraat in de familie. Dat is in geval van nood natuurlijk veel nuttiger dan een tuinman, wiskundige of accountant.

Maar Judith heeft zelf ook een mening. Vandaag heeft ze me nog weer haarfijn uitgelegd hoe ze haar toekomst voor zich ziet: “Als ik groot ben, word ik mama. En als jij dan klein wordt, ben jij mijn kind. Dan sorg ik voor jou.” Ik kan me vergelijkbare redenaties herinneren van Hannah en Boaz. Ergens in hun hoofdjes zit het idee van een wipwap: als de één groter wordt, wordt de ander kleiner. En het helpt niet om uit te leggen dat mama tegen die tijd waarschijnlijk eerder een oud omaatje geworden is en er misschien wel een nieuw baby’tje gaat groeien in Judith’s buik — dat zou raar zijn, ze wordt natuurlijk alleen mama van iemand die ze al goed kent en lief vindt 😉 Wat mantelzorg betreft kan ik de toekomst met vertrouwen tegemoet zien. Ze staan in de rij om voor me te zorgen…

Judith wil dus haar mama opvolgen. Hannah heeft dit idee al lang laten varen: die neemt later een dienstmaagd! Ze beschouwt mij als de dienstmaagd van ons gezin, en is niet van plan die rol later zelf te gaan vervullen. Niks hoor, ze spaart haar zakgeld wel op en dan betaalt ze iemand om voor haar te stofzuigen, te wassen en eten te koken. Maar ze kent ook haar grenzen, want heel filosofisch bedacht ze: het is maar goed dat ik geen geld heb voor 28 dienstmaagden, want dan zou ik zelf helemaal niets meer doen en dan word ik lui 🙂 Nou inderdaad, als er dan ook nog een leuke persoonlijke auteur tussen al die dienstmaagden blijkt te zitten komt mevrouw haar bed niet eens meer uit. Diep onder de dekens, stapel verse boeken erbij… Het is maar goed dat ze ook bij de politie gaat, dan krijgt ze nog wat frisse lucht en beweging.

Boaz is er nog niet helemaal uit hoe z’n toekomst eruit moet zien. Sowieso wordt hij brandweerman, maar dat kan je ook naast een andere baan doen. Hij wil ook graag voor mij blijven zorgen, maar voor het huishouden heb je natuurlijk maar een paar uurtjes per week nodig (ja, uiteraard… Wat fijn dat ik zo’n relaxte indruk wek!). Dus misschien wordt hij toch ook nog astronaut, of iets anders. Gelukkig is er nog genoeg tijd om een keuze te maken.

Ik geloof niet dat één van onze kinderen van plan is in Johans voetsporen te treden. Al zijn enthousiasme ten spijt wekt een baan als wiskundige ook bij ons kroost een saaie indruk. De hele dag een beetje nadenken en achter je laptop zitten, pffff. En als je al eens een filmpje mag kijken, dan is dat gewoon van een andere wiskundige die op een krijtbord staat te krabbelen. Saai. Dan kan je toch maar beter huisvrouw zijn. Dat is tenslotte best een fijn leven: als de zon schijnt kun je in de tuin werken, maar als het regent blijf je heerlijk binnen; je mag boodschappen doen en kunt alles kopen wat je zelf lekker vindt — betalen doe je gewoon met het pasje van je man; als je eten kookt kies je natuurlijk ook altijd iets wat je zelf lust; en je mag dweilen met die leuke dweil die vanzelf water spuit als je in het handvat knijpt. Eigenlijk is het best gek dat zoveel vrouwen tegenwoordig per se buitenshuis willen werken… daar heb je dan toch een man voor?!

Ik ben benieuwd hoe de zaken er over een jaar of 15 voorstaan. Misschien werk ik dan wel buitenshuis, en wordt het huishouden voor me gedaan door een team van liefhebbende dienstmaagden. Of ze vliegen allemaal het huis uit zodra ze 18 zijn en “lekker zélf mogen kiezen waar ze zin in hebben”. Wellicht dat ze dan hun vieze sokken nog komen brengen in het weekend, omdat ze hun zakgeld liever aan andere zaken spenderen dan aan een wasvrouw. Maar waarschijnlijk denk ik nu te bekrompen. Tegen die tijd hoeft niemand meer aan de slag in huis, omdat de robots alles overnemen. Dan liggen we met z’n allen diep onder de dekens, met een stapel verse boeken naast ons kussen. En als er onverhoopt iets mis gaat, bellen we onze persoonlijke hulpdiensten. Daar heb je tenslotte familie voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *