Uitje naar de Ravennaschlucht

Vandaag was het zo’n heerlijke zaterdag met zonnig weer, geen grote huishoudelijke klussen / visite / afspraken / verplichtingen… Tijd om er op uit te gaan dus!

De meeste uitjes zijn natuurlijk het leukst als het zo tussen de 18 en 25 graden is, maar dat gaat in februari niet lukken. Toch wilden we graag de natuur in. We besloten om gewoon lekker te gaan wandelen, wat proviand mee te nemen, maar ons niet vast te pinnen op een uitgebreide picknick. In geval van nood zijn er altijd nog wel restaurantjes te vinden 😉

Een wandeling die ik nog op mijn verlanglijstje had staan, was die in de Ravennaschlucht. Alleen die naam al klinkt avontuurlijk, en de foto’s en verhalen op Internet deden daar nog een schepje bovenop. Bovendien las ik een verslag dat de wandeling bijzonder geschikt is voor kinderen die smalle klauterpaadjes met stenen en boomwortels verkiezen boven asfaltwegen. Perfect voor ons kroost. We moesten er wel zo’n 40 minuten voor rijden, maar vooruit. Het is tenslotte voorjaarsvakantie, dan mag je wel ’s iets geks doen.

De enthousiaste verhalen op Internet hadden niets teveel gezegd. Wauw, wat is het daar mooi! Een tamelijk wild riviertje heeft een smal ravijn uitgesleten waar je nu heerlijk kunt wandelen over smalle paadjes, bruggetjes en trappetjes. Nu eens aan de ene kant van de rivier, dan weer een stukje aan de andere kant, soms kan je het water aanraken, dan zit je er weer 6 meter boven… Volgens de toeristeninfo is de hoogste waterval 16 meter hoog. Wij vinden het altijd wat lastig te bepalen waar een waterval begint en eindigt, maar er was in ieder geval veel moois te zien.

Gezien de vele afgeknapte bomen kan het er ruig aan toe gaan hier, en de restjes sneeuw en ijs die in het zonlicht schitterden lieten zien dat de vorst nog niet zo lang verdwenen is. Maar vandaag scheen de zon dus, en als we doorliepen was de temperatuur goed. Een echte picknick lukte alleen op het eindpunt, toen we uit de “schlucht” in de volle zon zaten. Maar een versgebakken bolletje smaakt ook goed als je het al lopend opeet.

Deze “schlucht” heeft ook qua historie één en ander te bieden. We zagen een oude zaag die op waterkracht bomen aan planken zaagde, nog een watermolen, en verschillende panelen met uitleg over 37 meter hoge spoorbrug aan het begin van de Ravennaschlucht. Die is tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest, maar al snel weer herbouwd omdat ze nodig was voor het vervoer van herstelbetalingen van Duitsland aan Frankrijk, in de vorm van boomstammen uit het Zwarte Woud. Sindsdien rijden er dus weer treinen over. Volgens Wikipedia is deze Ravennabrug de enige spoorbrug van de Deutsche Bahn die verwarmd kan worden. Een bijzonder staaltje bouwkunst.

Bovendien staat er een prachtig “Hofgut”, zo’n klassieke boerderij met grote balkons en veel muurschilderingen. Eén van die schilderingen vertelde ons dat Marie Antionette daar in 1770 heeft gelogeerd. Kennelijk is dat nog steeds goede reclame 😉 En Johann Wolfgang von Goethe was er in 1779, die heeft zelfs een compleet hotel naar zich vernoemd gekregen. Moet je nagaan, en daar mochten wij zomaar naar de wc…

We hebben ons alvast voorgenomen dat we zo rond mei/juni en oktober nog eens terug willen naar deze plek. Eén keer als alles fris groen is en je lekker lang kunt picknicken, en een keer als alle loofblaadjes verkleurd zijn. Als het nu al zo mooi was…

Als kleine verrassing troffen we vlak bij de parkeerplaats nog een “oude bekende”. Hij bestaat dus toch echt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *