Frau Lokje

Johan was voor een korte conferentie in Oberharmersbach, in hotel “De Beren”. Dat ligt midden in het bos, zo afgelegen dat mobiele telefoons er geen bereik hebben. Ideaal voor een ongestoorde conferentie. En reden voor Judith om enthousiast uit te roepen: “Dan is ‘ie net als Frau Lokje, onze pappie!”

Een paar dagen eerder had Johan namelijk als slaapverhaal het sprookje over Goudlokje en de drie beren verteld. En dat sprak Judith erg aan! Ze wilde het verhaaltje drie avonden achtereen horen, zó leuk vond ze het. Gaandeweg werden er wel eens wat details aangepast, maar dat stoorde haar niet. En Boaz luisterde graag mee. Die dacht er wel iets meer over na of het verhaal nou “echt gebeurd” zou zijn of niet. Want beren kunnen toch eigenlijk helemaal geen pap koken en worteltjestaart bakken… of wel?!? Gelukkig viel papa Johan aan het eind van het verhaaltje door de mand, toen er een telefoongesprek in het verhaal ingepast werd. Dát kan natuurlijk niet, want beren hebben helemaal geen telefoon!

Gelukkig hoeven verhaaltjes niet altijd “echt waar” te zijn om bere-spannend te kunnen zijn. Ook verhaaltjes in de trant van “Boaz en Judith gingen met de hele Kindergarten naar de dierentuin…” doen het goed — en helaas voor hen is ook dat een sprookje.

Morgen mogen Boaz en Judith als “echte” ster en astronaut naar de Kindergarten. Ze werken daar al een poosje over de ruimte, en lazen onder andere een boek over een jongetje dat op reis gaat naar de maan. Boaz vraagt zich nog steeds een beetje af of dát avontuur nou “echt” gebeurd kan zijn of niet. Want het stond wel op de plaatjes, dus het was niet zo’n verzonnen verhaaltje van papa… En astronauten bestaan echt. Daar heeft ‘ie genoeg foto’s van gezien inmiddels. Maar een kind dat zomaar naar de maan gaat is toch wel heel raar, want om astronaut te worden moet je heel lang naar een hele knappe school… Ingewikkeld hoor 🙂

Misschien is dat ook juist het mooie aan kinderboeken en kinderhoofdjes. Dromen over iets dat wel zou kunnen, maar toch ook weer zo fantastisch is dat het een bere-spannend verhaal wordt. Daar is Boaz zelf ook erg goed in. Met enige regelmaat word ik getrakteerd op een “echt gebeurd” verslag van een heldendaad uit het verleden van zoonlief. “Weet je mama, toen ik vroeger samen met opa Troost tegen Goliath ging vechten, toen deed ik zo met een steen helemaal woooooeeeeesssssjjjjj en toen viel hij zo BOOOOEEEESSSSJJJJ op de grond! Pats boem, helemaal dood!” Helaas is daar géén foto van, en dus denk ik toch dat het niet echt gebeurd is. Althans niet in alle details. Maar goed, ook bij Goudlokje wordt er wel eens iets aangepast. Want beren die bellen, dat kan natuurlijk niet. Dat is een grapje van papa.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *