Zeepaardje

Wij hebben sinds zaterdag een “zeepaardje” in huis! De persoon in kwestie is daar erg trots op, en terecht. En ik ben ook trots op mezelf ๐Ÿ™‚ want ik heb hard met hem geoefend om dit resultaat te bereiken.

Boaz had voor de kerst al z’n eerste zwemdiploma gehaald, de “kikker”. Maar dat betekent nog niet dat ze zonder hulpmiddelen kunnen zwemmen, dus ons gewenste resultaat was nog niet bereikt. Daarom is hij na de kerstvakantie met de vervolgcursus begonnen, en die wordt vandaag afgerond. Het doel was natuurlijk wel om nu ook het volgende certificaat te halen! Maar of dat zou lukken… het zou er om lopen. Daarom ben ik zaterdag nog een keer met hem wezen oefenen. Het probleem bij Boaz is dat hij zelf al snel tevreden is met z’n zwemprestaties en z’n eigen alternatieve technieken ๐Ÿ˜‰ maar met “een koprol achterover” of “een hele knappe duik-kunst” verdien je geen diploma. Daarvoor moet je (a) vanaf de kant in het diepe bad springen, (b) een ring van de bodem opduiken, en (c) een hele lange baan op je buik zwemmen.

Onderdeel (b) en (c) waren voor Boaz gelukkig geen probleem, dat kon hij al voordat ‘ie met zwemles begon. En het zwemmen op zich ging ook wel de goede kant op, maar hij moest even ervaren dat ‘ie dat lange lange eind รฉcht zonder pauzes kon overbruggen. Het is natuurlijk veel makkelijker om na 5 meter aan de kant te gaan hangen en even naar een complimentje te vissen voordat je verder zwemt ๐Ÿ˜‰ Uiteindelijk is het gelukt om het bad over te zwemmen. Ik zwom er als een heuse coach naast: “Ja, goed zo! Nog een klein stukje! Ja, je kunt het wel…! Hup, nog even doorgaan!”. Boaz was “helemaal uitgeput”, maar hij wilde tรณch wel heel graag z’n diploma, en de badmeester had hem uitgelegd dat hij daarvoor toch echt het hele bad moest overzwemmen.

Dat is hier in Duitsland wel grappig geregeld. Je gaat naar zwemles om te leren zwemmen, maar je hebt geen zwemles nodig om een diploma te halen. Het is een beetje zoals autorijden: om het te leren neem je een lessenpakket, maar afrijden doe je bij een examinator. De “examinator” van een zwemdiploma kan je eigen zwemjuf of -meester zijn, maar dat hoeft niet. Je kunt ook gewoon een willekeurige gediplomeerde badmeester aanschieten met de vraag of hij even mee wil kijken. En als je dan aan de eisen voldoet, krijg je voor 4 euro een certificaat en een plaatje voor op je zwembroek! En vanaf dan mag je ook van de duikplank – een goede motivatie ๐Ÿ™‚

Er zijn kinderen die helemaal geen zwemles nemen, maar het gewoon zelf leren van hun ouders. Dat is natuurlijk lekker voordelig, maar Johan en ik zijn niet zulke zwemfanaten… en het is praktisch niet te doen voor mij om Boaz te leren zwemmen als ik intussen op de twee dames moet letten. Dan moeten we dus altijd met z’n allen gaan รณf Johan moet thuis zijn om op de dames te passen. Op die manier zou het wel eens erg lang kunnen duren voordat Boaz kon zwemmen – mede omdat zwemmen met mama toch ook altijd betekent dat je een paar kunstjes doet, een paar keer van de glijbaan gaat, enzovoorts. Dus wij hebben ‘m toch maar op les gedaan. En met wat extra oefenen op zaterdagmorgens is het dus gelukt!

De badmeester heeft meegekeken, Boaz heeft nog even “z’n laatste kracht” gebruikt, en hij heeft de baan nog een keer uitgezwommen. Toen nog even van de rand in het water springen en een ring opduiken, en de klus was geklaard! Straks naai ik het zeepaardjes-plaatje op z’n zwembroek, en dan kan hij vanmiddag bij z’n laatste zwemles laten zien dat het diploma al binnen is ๐Ÿ™‚

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *