Bliksem en storm

Net als in Nederland hebben we hier onstuimig weer (gehad). De verwachtingen waren zelfs dat er windstoten van meer dan 100 km/h zouden komen, en dus raadde de overheid dringend aan om de kinderen maandag thuis te houden van school en Kindergarten. Dat bericht kwam op het nippertje binnen, nadat we zelf juist hadden besloten dat ze wel konden gaan als Johan ze bracht. Hij was toch thuis, want de treinen reden niet.

Nét op tijd kregen de kinderen dus toch nog een vrije dag. Nou, toen brak de storm bínnen los 😉 Ze hadden al wel meegekregen dat sommige kinderen die verder weg wonen niet naar school zouden komen, en dan was het natuurlijk héél oneerlijk als zij wel zouden moeten gaan. Wat een geluk dat de overheid nu toch meer verstand aan de dag legde dan hun ouders, en besloot dat ook ons kroost beter thuis kon blijven. Een uurtje later was de wind bijna weg en scheen de zon, de vogeltjes floten dat het een lieve lust was en Boaz sprong met een zonnebril op op de trampoline. Het weer blijft onvoorspelbaar.

Afgelopen vrijdag was het nog veel gekker. Toen hadden we bliksem – in huis! De verlichting in onze gang was al een tijdje kapot en we hadden daarvoor al contact gehad met de huisbaas en het vaste klussenbedrijf, want het is een vrij ingewikkeld geschakeld systeem en de simpele oplossingen werkten niet. Vrijdag kwam er dan een elektriciën naar kijken. Veiligheid voor alles, met elektriciteit moet je niet zelf gaan knoeien als je er geen verstand van hebt.

De beste man schroefde de boel open en concludeerde dat er een klein soort zekering in het systeem zat die kapot zou kunnen zijn. Hij haalde snel een nieuwe uit het magazijn en bouwde die weer in. Ik zat intussen in de keuken achter m’n laptop te werken, maar ineens zag ik een felle flits vanuit de gang komen. Dat was toch zeker 6 meter verderop. Bovendien hoorde ik heel hard iets kapot vallen, en een beduusde stem mompelde iets als “sooooo hééééééé!”. Toen bleef het angstvallig stil. Vervolgens vroeg een dun stemmetje of ik even wilde komen kijken, want er was iets niet helemaal goed gegaan…

Eigenlijk bleek er vooral heel veel wél net goed gegaan te zijn, want terwijl de elektriciën op z’n trapje stond te schroeven waren 10 cm achter zijn hoofd de draden van een zwaar hanglampje doorgebrand, de lamp naar beneden gestort en vastgeschroeid in onze tapijtloper. Je moet er toch niet aan denken om zo’n zwaar ding op je hoofd te krijgen, of om zo’n gloeiend heet gevaarte in je capuchon te hebben liggen… De beste man was zelf ook nogal geschrokken, en hij had geen idee hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ik ook niet, natuurlijk. Maar ik ben nu extra blij dat ik niet zelf ben gaan sleutelen 😉 En we hebben de deal gesloten dat, mocht er weer een keer iets stuk gaan aan die lamp, hij het hele gevaarte komt slopen ipv repareren. Hij heeft geen zin om daar zijn vingers nog eens aan te branden, en daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Inmiddels hebben we buiten “normale harde wind” en binnen stilte na de storm. Iedereen is weer naar school en werk. Naast mij staat een pot narcisjes te bloeien, in de keuken komt een hyacint uit, en buiten trotsren de krokusjes de kou. Het voorjaar komt eraan 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *