Gastblog

Vandaag hebben we een bijzondere blogpost: geschreven door mijn zus 🙂

————————————————————-

Waarom zijn persoonlijke blogs, van vaak wildvreemde mensen, zo populair? Deze vraag kwam in me op naar aanleiding van de blog die Grietje laatst schreef. Het viel me op dat het al een week stil was op de weblog en appte haar daarover. Ze schreef in de volgende post: “Sommige mensen volgens onze belevenissen nog altijd op de voet, en gaan sputteren als we een tijdje niets schrijven. Dus speciaal voor mijn lieve zus: onze laatste zaterdagse wandeling “as it really was”. Niet bijzonder spannend, niet bijzonder dramatisch verlopen, we zijn niet weggeregend en niet verdwaald, maar het was ook niet de meeste stralende wandeling ooit. Gewoon… heel gewoon. Vandaar dat ik er nog niet over had geschreven.”

Het zette me aan het denken. Juist die gewone, heel gewone verhalen vind ik zo leuk. Ik geniet van de schrijfstijl, zie alles voor me gebeuren en glimlach om de herkenbare acties van Hans, Boaz en Juut. Herkenbaarheid, zou dat het zijn? Sowieso speelt natuurlijk mee dat we elkaar niet wekelijks zien of in levende lijve spreken. Maar dat is bij meer vrienden en bekenden zo. We spreken elkaar wel regelmatig via de (familie)app, dus we blijven ook zonder blog wel op de hoogte van elkaars leven.

Ik maak het kader rond mijn vraag breder. Ik lees meer blogs, vaak persoonlijke. En ik ben niet de enige. Honderdduizenden mensen doen dit ook. Blogs worden steeds vaker verruild voor vlogs, maar het idee blijft hetzelfde. Bloggers, ploggers of vloggers laten met hun content zien waar ze zich mee bezig houden. Of het nu bekende of onbekende contentmakers zijn; blogs met persoonlijke overzichten, dagboeken of weekterugblikken zijn verreweg het meest populair.

Ik denk dat herkenbaarheid een van de verklaringen is voor deze populariteit. Voor bekende Nederlanders geldt nou niet altijd dat je jezelf met hen kunt identificeren, maar hun dagelijkse routines zijn toch best herkenbaar. Anderen hebben ook kinderen die zij opvoeden op hun manier, ze hebben ook familie en vrienden waarmee ze lief en leed delen, ze moeten ook financiële keuzes maken en iedere week de boodschappen doen. Voor mij maakt die herkenbaarheid het leuk om mee te lezen.

Terug naar weblog.commelin.net. Het gewone, daar houd ik van. Ter vermaak, als inspiratie, als spiegel, als herkenning. En eerlijk is eerlijk, die Commelins hebben een streepje voor door de familieband. Want als familie zijn elkaars avonturen nog net iets leuker, begrijpen we elkaar net iets beter en zien we nog meer uit naar een volgend verhaal. Kom maar door, zus! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *