Grote gekkigheid

Een betere naam heb ik niet voor Johan z’n programma begin deze week. Maandagmorgen ging hij al op tijd de deur uit naar Freiburg, maar niet naar de universiteit. Hij nam vandaar een Flixbus naar Basel, vanaf Basel een vliegtuig naar Londen, en vanaf Londen vliegtuig naar New Orleans. Al met al een flinke reis met 7 uur tijdverschil erin. Eenmaal aangekomen was het voor zijn gevoel hoog tijd om in bed te duiken, maar in plaats daarvan moest hij nog uitgebreid uit eten met andere informatici en wiskundigen. Uiteindelijk natuurlijk wel naar bed, maar omdat zijn biologische klok niet zo snel kon schakelen werd hij rond 7 uur Nederlandse tijd – daar 12 uur ’s nachts – alweer wakker. Gaap.

De volgende dag was het praatje waarvoor deze hele onderneming was georganiseerd. Maarliefst 17 minuten had Johan de tijd om het onderzoeksproject van hem en zijn collega’s te presenteren. Daarna was het alweer bijna tijd om naar het vliegveld te gaan, terug te vliegen naar Londen, terug te vliegen naar Basel en (door vertraging) in 12 minuten vanuit het vliegtuig door de douane naar de Flixbus te sprinten. Toen nog naar Freiburg, en daarna eindelijk naar huis.

Pfoe. Dat waren heel veel kilometers, heel veel CO2 en heel veel energie voor een kwartier praten. Kennelijk heb ik een belangrijke man, dat “men” hem zo graag wil aanhoren 🙂 Ik voel me spontaan vereerd dat ik regelmatig een paar úúr naast hem op de bank mag zitten! En ik was natuurlijk ook wel een beetje trots toen ik hoorde dat zijn praatje erg goed in de smaak is gevallen.

En nu is die lieve man een beetje brak. Want hij had natuurlijk geen dag vrij genomen om bij te komen; welnee, hij was woensdagavond al rond kwart voor zes thuis dus hij kon donderdagmorgen zo weer aan de slag. Vanmorgen kwam ‘ie met een zéér duf hoofd aan het ontbijt, om verbaasd te constateren dat de kinderen al gegeten hadden. Het was dan ook al bijna acht uur 😉 Haha, dat komt ervan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *