Mooie stenen

Het was vandaag een echte januari-zaterdag. Niet bijzonder koud, al helemaal geen sneeuw of ijs, maar toch niet echt aanlokkelijk voor een wandeling of iets dergelijks (vrijdag was het trouwens heerlijk zonnig en hebben we ruim een uur in de speeltuin doorgebracht!). Gelukkig hadden we in de krant gezien dat er een stukje over de Franse grens een edelstenen-tentoonstelling / beurs zou zijn. Aangezien onze kinderen helemaal weg zijn van glimmende steentjes en andere verzamelde schatten, hielden we dat even in gedachten. Eerlijk is eerlijk, dat deden we niet in de eerste plaats om de algemene ontwikkeling van ons geliefde kroost te bevorderen, maar gewoon omdat een hele zaterdag bankhangen meestal resulteert in ergernis en chagrijn. Dat kun je maar beter vóór zijn.

Zo togen we op weg. In ons beste Frans kochten we toegangskaartjes, maar toen er een hele uitleg volgde over wat er waar en wanneer precies voor de kinderen te doen was, vielen we hopeloos door de mand. Gelukkig is dit gebied ook nog wel een beetje Duits, en schakelde de meneer over op een soort dialect – mixtaaltje dat we redelijk konden verstaan.

De beurs zelf was precies wat je je bij zoiets voorstelt: een grote hal met kraampjes vol glimmende steentjes, gladde steentjes, “prikkelige steentjes”, fossielen, sieraden, enzovoorts. Hannah en Boaz waren vooral gefascineerd door de prijzen: “Kijk, deze steen kost wel 1000 euro!” “Oooh, kijk, die is mooi! En die kost maar 375 euro, zullen we die kopen?” “Mamaaaa, mag ik voor mijn zakgeld… [vul maar in, er kwamen talloze opties voorbij] …?” De verzamelwoede werkte zonder meer aanstekelijk. Helaas voor hen zijn Johan en ik nogal nuchter in dit soort zaken… 😉 Echte Hollanders die wel komen kijken, maar niets kopen. Voor ons dus geen vitrine vol edelstenen. Zelfs een paard uit glimmende gekleurde steen hebben we laten staan, hoewel we Boaz moesten toegeven dat papa en mama samen wel genoeg geld zouden hebben om ‘m te kunnen betalen. Waarom we dan toch geen 1250 euro wilden neertellen?!?

Het leukste was natuurlijk dat de kinderen ook spelletjes konden doen: met een grote “steen” minigolfen, sjoelen, voelen en raden welke steen in welk vakje lag, darten op een mineralen-groeve… Als beloning mochten ze voor elk geslaagde spelletje een mooie edelsteen of kristal uitzoeken. Wie nergens een stempeltje had verdiend, mocht als troostprijs grabbelen in een tas met… ja, uiteraard ook mooie stenen. Voor een leek allemaal even mooi en allemaal even waardevol. Zo gingen we toch naar huis met een mooie collectie. Ik stelde nog even voor aan Judith dat ik haar stenen op de foto zou zetten en hier op de weblog zou zetten, zodat ook de mensen in Nederland ze konden zien. Maar helaas voor jullie, daar kwam niets van in. Mevrouw houdt haar schat liever voor zichzelf, ze mag er alleen zelf naar kijken 🤣

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *