Kikker

Judith en ik hebben vanavond nog met het Kikker-kwartet gespeeld. Niet volgens de spelregels, maar om kleuren te oefenen. Rood, blauw, groen, pink… 😉 Maar we hebben sinds gisteren nóg een kikker in huis, vastgenaaid op Boaz’ zwembroek. Dat is het zichtbare bewijs dat hij zijn eerste zwemcursus heeft afgerond en nu dus zelfstandig kan zwemmen zonder angst in het water springt, iets van de bodem kan oprapen en enig idee heeft wat hij met z’n armen en benen zou moeten doen om boven water te blijven.

Bang was hij overigens toch al niet, hij kon haast niet wachten om echt te leren zwemmen. Na de herfstvakantie was het dan zo ver. Zes weken lang mocht hij op maandagmiddag gaan zwemmen – bij de overburen. Je kunt het gebouw zien als je bij ons op de oprit staat. Dat was toch wel érg praktisch, omdat ik zo even heen en weer kon lopen ipv met het hele gezin urenlang in zo’n bloedheet zwembad te moeten bivakkeren. Eigenlijk is het een revalidatiekliniek, maar aangezien die een heerlijk warm zwembad bezitten mogen er ook gezonde kinderen op zwemles.

Het doel van de zwemles was, volgens de website, dat kinderen zonder hulpmiddelen kunnen zwemmen. Dat klonk ons als een zinnig streven in de oren. Hoe dat in zes keer een uur voor elkaar te krijgen zou zijn…? Wel, doordat ze heel bijzondere technieken aanleren en omdat de groepjes erg klein zijn. In de praktijk bleek daar nog wel het één en ander op af te dingen, maar Boaz ging gelukkig met plezier en hij heeft er wel wat geleerd. Uiteindelijk kunnen echter slechts 3 van de 9 kinderen zelfstandig zwemmen, en die blijken alledrie al eerder (op school) zwemles te hebben gehad. Dat vinden wij een beetje vals spelen. Bij navraag bij de zwemjuffen werd slechts zenuwachtig benadrukt dat elk kind nu eenmaal anders is en ze dus nooit garanties kunnen geven, en dat ze natúúrlijk geen druk op een kind willen leggen. (In koor werd door de aanwezige oma’s gereageerd: “Oh nee! Stel je voor! Géén prestatiedruk!”. Ik denk dat deze oma’s de zwemlessen niet zelf hoefden te betalen).

We hebben ons doel dus nog niet helemaal bereikt. Zonder bandjes gaat onze kikker nog roemloos ten onder. Maar we hebben zaterdag goed geoefend en opa heeft beloofd in de kerstvakantie met onze kikker te gaan zwemmen 🙂 Bovendien is er in januari een vervolgcursus. Daar sturen we ‘m ook nog maar naartoe, en hopelijk transformeert hij dan van kikker naar zeepaardje. Intussen is Boaz zelf apetrots op zijn diploma en vol vertrouwen over zijn zwemkunsten, want op z’n diploma staat dat hij de cursus “mit großem Erfolg” heeft afgerond. En dat is toch ook wat waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *