Commentaar

Van je eigen kinderen moet je ’t hebben hoor… Zomaar een verzameling van wat er afgelopen dagen langs kwam:

  • Hannah is er nogal mee bezig dat ze binnenkort jarig is. Ze telt de dagen af – al duurt het naar mijn idee nog een hele tijd tot het 27 december is 😉 Toen ze er weer eens over begon aan tafel, zei ik iets als: “Tsjonge, ik kan haast niet geloven dat het al bijna acht jaar geleden is dat jij geboren werd! Voor mijn gevoel is het eerder zes jaar ofzo…” Nooooouuuuu, dat was natuurlijk de meest foute opmerking die je maar maken kunt als moeder. De analyse volgde direct: “Mama’s hoofd is gewoon wat langzamer dan bij andere mensen. Als je dat een heel jaar hebt… dan krijg je dit probleem!”
  • Op maandag gaat Boaz naar zwemles (daar zal ik binnenkort nog ’s over schrijven). Toen ik hem ophaalde, liepen we door de regen. Bovendien was het al bijna donker en had hij erge trek van het zwemmen, dus hij sprintte er vandoor. Toen ik een bewonderende opmerking maakte dat hij écht heel hard kon rennen, zei hij vergoeilijkend: “Ach mama, toen jij nog jong was kon jij denk ik ook wel hard rennen hoor. Als je oud bent dan lukt dat gewoon niet meer zo goed.”
  • Ook Johan werd niet gespaard. Zondagmorgen had hij zijn uiterste best gedaan om Judiths haren mooi te kammen en het pluisgehalte in bedwang te krijgen. Toen hij klaar was keek mevrouwtje in de spiegel en riep vertoornd uit: “PaPAAAA! Ik wil geen vogelnest!!!”
  • Gelukkig komt er ook wel eens een lieve opmerking voorbij. Deze week was Johan drie dagen naar België voor z’n werk, en hij had de kinderen ingepeperd dat ze “goed voor mama moesten zorgen”. De eerste dag zat die opdracht nog vers in het geheugen, en Boaz speelde z’n rol met verve. Hij kwam ’s morgens aan mijn bed staan, en “de arme vrouw die nu geen man heeft” kreeg een knuffel en 30 kusjes “van iemand die een man wórdt” 🙂
  • Wat ook leuk is als papa weg is, is om een WhatsApp-spraakberichtje te sturen. Hannah en Boaz stuurden iets als “Hallo papa, hoe gaat het met jou? Ik hoop dat je een fijne tijd hebt in België”. En ze kregen een berichtje terug! Toen wilde Judith ook graag iets zeggen, maar ze vond het wel héél spannend. Ze had een poging of vier nodig voor ze daadwerkelijk iets verstaanbaars durfde uit te brengen tegen de luisterende telefoon. Maar uiteindelijk is het gelukt. Heel schuchter en zachtjes klonk het: “… Ik hou van jou…” Aaaah, dat is toch schattig? Dat maakte het vogelnest weer helemaal goed 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *