Afstand nemen

Johans stelregel bij dreigende ruzie tussen de kinderen: “Als hij/zij vervelend doet, loop dan gewoon weg!” Dat zou inderdaad veel frustraties kunnen schelen. Nu gebeurt het regelmatig dat er wordt geslagen / geschopt / zelfs gebeten… omdat “de ander” vervelend doet en niet ophoudt. En ja, als je dan per se allebei op hetzelfde bankkussen wilt zitten, of op dezelfde vloertegel, dan gaat het al snel mis. Als je elkaar niet figuurlijk de ruimte kunt geven, dan is er letterlijk afstand nodig om escalaties te voorkomen. Tot nu toe vinden onze kinderen dat erg moeilijk. Het schijnt toch wel héél belangrijk te zijn om gelijk te krijgen en je rechten te laten gelden. Hun oplossing is dan om “de ander” van de bank af te schoppen – dan heb je weliswaar ook afstand gecreëerd, maar wij zien toch een subtiel verschil.

Johan kan het zelf trouwens ook niet. Als hij een wiskundig probleem heeft gevonden dat vervelend doet en niet de gewenste eigenschappen wil vertonen, dan loopt ‘ie ook niet schouderophalend weg. Hij beukt er tegenaan, zet z’n tanden er in, en houdt erg graag vol tot ‘ie gelijk krijgt… Zelfs al is er ’s avonds een redelijke fysieke afstand tot zijn werk, de wiskunde zit gewoon in z’n hoofd en reist overal mee naartoe. Maar wiskunde schreeuwt gelukkig niet terug, bijt niet in je arm en schopt je niet van de bank af.

Ik denk van mezelf dat ik het wél kan, lekker in de keuken gaan zitten met de deur dicht als er in de woonkamer gespeeld wordt op manieren die eigenlijk net niet mogen – van de ene bank op de andere springen bijvoorbeeld, of een hut bouwen van alle bankkussens en fleecedekentjes. Als ik dat zie, moet ik er als goede moeder iets van zeggen. Maar soms heb ik daar even geen zin in, dus als ze dan “leuk” bezig zijn doe ik alsof ik niets zie, en vooral niets hoor.

De illusie dat ik goed afstand kan nemen en los kan laten, wordt trouwens regelmatig gecorrigeerd door Hannah. Pas mocht ze bijvoorbeeld alleen op haar fiets naar de kinderbrandweer, omdat Judith nét lekker op de bank lag te slapen en haar rust wel gebruiken kon. Hannah was apetrots op zichzelf en op mij – tot ze ontdekte dat ik de leidster had gevraagd om me even te appen als dochterlief veilig aangekomen was. Sindsdien heeft ze een nieuwe bijnaam voor me: “Mama Bezorgdheid”.

Judith heeft de truc inmiddels wél een beetje door. Niet richting haar broer en zus, maar richting ons als ouders. Voorheen was het standaardrecept als Johan het waagde om mij een knuffel te geven: afwisselend aan papa’s en mama’s benen gaan hangen en zo hard zeuren en huilen dat hen alle knuffelplezier wel verging. Want Joetie wil zélf alle noffels – als ze ervoor in de stemming is. En dat is ze uiteraard plotseling zodra er in haar ooghoek iets verdachts gebeurt. Kennelijk hebben Johan en ik toch stoïcijns genoeg gereageerd op haar sabotagepogingen, of ziet ze in dat een noffel niet zó erg is als ze dacht. Toen ik vanmorgen een goedemorgen-knuffel kreeg keerde mevrouw ons demonstratief de rug toe en verkondigde nadrukkelijk: “IK DRAAI MIJ EVEN OM!”

Goed zo meisje 🙂 😂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *