Pop

Tot grote spijt van onze kinderen hebben wij geen echte huisdieren, maar we hebben wel speelgoeddieren. Judith heeft bijvoorbeeld zo’n houten trekhondje, dat bij vlagen heel geliefd is en dan overal mee naartoe mag. Eenzelfde lot is haar poppen beschoren. Ze kunnen zomaar wekenlang bloot in een hoekje liggen, maar af en toe zijn wordt dat ingehaald door een periode van liefdevolle verzorging. Ook deze week is er weer een pop aan de beurt. Hij of zij poept in z’n pamper (die dan in onze wasmand belandt), wordt met billendoekjes verschoond, maar kan ook al op het potje! Goed zo, wat knap! En hij zit níét met z’n handen aan z’n plas, want dat mag natuurlijk he-le-maal niet van mama Joetie. Stel je voor zeg…

Ik schreef “hij of zij”, want de persoonlijke gegevens van “pop” zijn een beetje privé. Toen Johan vroeg of het een jongen of een meisje was, kwam het verontwaardigde antwoord: “pop is een BABY!”. Ah, juist. En als iemand vraagt naar de naam van deze baby, kijkt Judith een beetje geërgerd, met zo’n blik van “houd je me nu voor de gek of snap je het écht niet?” Want kom op, pop heet natuurlijk gewoon “pop”. Net zoals haar knuffelpoes “Katze” heet, en haar knuffelkonijn afwisselend “Konijn” en “Hase” – al naar gelang hij zich in Nederlandstalig of Duitstalig gezelschap bevindt. Je moet dingen tenslotte ook niet complexer maken dan ze zijn.

En nu mag pop op reis. Hij ligt al klaar in de auto, met z’n pyjama en slaapzak aan. Want pop weet hoe het hoort, die gaat onderweg lekker slapen in plaats van zeuren “of we er al bijna zijn”. Hij mag logeren op de camping van oma Paula. (Nee, ze is niet de eigenaresse, maar opa en oma wonen tijdelijk op een camping tot hun nieuwe huis beschikbaar is). Er liggen ook al een paar snoepjes te wachten in de auto. Maar die zijn niet voor pop. Oh nee. Hij is nog véél te klein voor snoepjes. Die eet mama Judith lekker zelf op 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *