Vriendinnetje op bezoek

Er was eens een meisje dat een vriendinnetje had. Daar speelde ze ont-zet-tend vaak mee. Het was niet zo heel gek dat deze twee meisjes vriendinnetjes waren, want ze waren nichtjes, ze woonden vlakbij elkaar, ze waren op dezelfde dag jarig, ze zaten in dezelfde klas, gingen naar dezelfde kerk en later naar dezelfde catechisatiegroep en jeugdvereniging.

Toen de meisjes groot waren geworden, gingen ze elk hun eigen weg. De ene kreeg een baan in hun dorp, trouwde met een man uit datzelfde dorp, en samen lieten ze er een huis bouwen. Daar kregen ze ook een dochtertje, en dat is nu een meisje van drie jaar oud.

Het andere meisje ging op kamers om te studeren, trouwde met een vent die overal had gewoond behalve in haar geboortedorp, en kwam na allerlei omzwervingen terecht in een stadje op 700 km van haar familie en vrienden vandaan. Daar groeit dus ook haar dochtertje op, dat is nu een meisje van bijna drie jaar oud.

Zo veel als de “grote” meisjes met elkaar gemeen hadden, zo weinig de “kleine” meisjes: die wonen in een verschillend land, krijgen straks les in een verschillende taal, de ene woont in een vrijstaand huis tussen de weilanden en de ander in een appartement in een kuuroord, de ene is in het voorjaar jarig en de andere in het najaar, ze gaan niet naar dezelfde kerk – voor catechisatie en jeugdvereniging is het nog een beetje te vroeg – en in dezelfde klas zullen ze dus naar alle waarschijnlijkheid niet komen. Het zou eigenlijk heel logisch geweest zijn als deze twee dametjes elkaar nooit ontmoet zouden hebben.

En toch zijn ook deze kleine meisjes deze week dikke vriendinnetjes geworden. De ene is namelijk onze Judith, en het andere meisje kwam met haar mama, opa en oma naar ons toe. Meegetroond door opa Troost, die het wel eens tijd vond worden voor een logeerpartijtje 😉 Het is natuurlijk altijd even afwachten hoe twee zulke peuters met elkaar op kunnen schieten, maar dat ging echt bijzonder goed! De dametjes hadden de grootste lol met de Playmobil en op de trampoline, en ze deden elkaar in van alles na.
“Kom, wij gaanne buiten”
“Jaaa, wij gaan buiten!”
“Doe dan maar even je schoenen aan”
“Nee, ikke niet schoenen aan”
“Ik wil niet schoenen aan”
“Kom mee! Wij gaanne springen!”
“Kom mee! Wij gaat springen!”
En dan zitten ze dus naast elkaar op de trampoline, slap van het lachen om… zichzelf? of elkaar? of gewoon omdat het kan? Ik weet het niet precies, maar het was in ieder geval bijzonder grappig.

Nu is het ene meisje erg moe van alle indrukken, en het andere meisje is weer onderweg naar Nederland, naar haar “eige huis”. Maar er ligt een uitnodiging: als we weer eens logeren bij “onse eige opa”, dan proberen we op bezoek te komen zodat de dames weer lekker samen kunnen spelen 🙂

3 gedachten over “Vriendinnetje op bezoek”

  1. Wat een leuk verhaal 😀we hebben samen erg genoten bij jullie ,kom bij ons de thee maar eens weer ophalen, hartelike groet en liefs van ons☺

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *