Tijdrovende administratie

Ergernis nummer één voor Johan: administratieve klusjes die zijn halve werkdag vullen, en waarbij hij het gevoel heeft dat iemand anders het vijf keer sneller had gekund. Bijvoorbeeld zaaltjes reserveren voor een collegeserie van volgend cursusjaar, voor biologiestudenten in het biologiegebouw. Als dat gedaan moet worden door een wiskundige post-doc, dan betekent dat dus drie keer heen en weer vragen en uitleggen enzovoorts, en tenslotte gaat het nog verkeerd omdat hun systeem weer anders werkt dan dat bij wiskunde. Het is momenteel zo bont dat hij vooral ’s avonds thuis “echt werkt”, aan de universiteit wordt hij alleen maar lastig gevallen en afgeleid 😉

Bij de kinderarts/huisarts hebben ze hetzelfde probleem. Hopeloos. Ze zijn de hele dag druk met allerlei administratie, en nemen daarom maar gewoon geen telefoon meer op. Gevolg: als je een afspraak wilt maken moet je langskomen en sta je een kwartier in de rij te luisteren naar alle administratieve verzuchtingen en onophoudelijk jengelende telefoons voordat je zelf je wensen kunt voorleggen.
Wij waren gisteren de klos. Hannah had een sportwedstrijd van school, en bij dat veld lag gebroken glas op de grond. Toen onze meis een bal wilde oprapen raapte ze dus meteen ook een glasscherf op, en had ze een fikse snee in haar hand. De meester belde of ik haar op kon halen. Toen ik daar aankwam kwam Hannah gelukkig al naar me toe gerend en zag ze er redelijk fris uit, maar het leek de meester toch raadzaam als er even een arts naar haar hand keek. Bellen leverde weer niks op, dus zijn we maar langsgereden. Het was toch bijna lunchpauze in de praktijk, dat is de enige tijd van de dag dat er minder dan drie kwartier wachttijd is…
Eenmaal aan de balie was het probleem meteen wel duidelijk, maar oh grote griebels het was een “schoolongeval”. Dat zet meteen een heel protocol in werking: er moet worden genoteerd wat er is gebeurd, waar het is gebeurd, hoe laat het precies is gebeurd (dat hoef je niet op de minuut af te weten, je moet alleen overtuigend klinken als je een gok doet), hoe dit kon gebeuren, onder verantwoordelijkheid van welke school het is gebeurd, waar die school normaliter gevestigd is (ook al was dit op het sportveld), hoe laat de school die dag was begonnen, hoe laat de school die dag uit was (ook al was Hannah natuurlijk allang weg tegen die tijd), hoe lang Hannah al op school zat (aiaiai, ze zit bijna twee jaar op school, maar nog niet zo lang hier, WAT MOET ER NU INGEVULD WORDEN?), en zo nog een paar dingen. De assistente verzuchtte zelf ook al: “Ik heb geen idee waarom ze dit allemaal moeten weten of wie hier ooit in geïnteresseerd gaat zijn, maar ik moet het allemaal invullen”. De mensen achter ons in de rij hadden er vast alle begrip voor.

Toen we eenmaal bij de arts aan de beurt waren, was die in vijf minuten klaar, want er hoefde gelukkig niets gehecht te worden. Maar ze moest begrijpelijkerwijs wel even checken of Hannah ingeënt is tegen tetanus. Dat was in orde, maar ik had er geen schriftelijk bewijs van in m’n tas. Dat moest ’s middags nog even langs gebracht worden, “voor de administratie”. Wij ’s middags door de hitte weer die kant op, maar toen zat er een andere vrouw aan de balie die me vol onbegrip toevoegde: “Maar voor zulke dingen heb ik toch helemaal geen TIJD?”. Ja sorry mevrouw, het is niet mijn idee 🙂 U mag ons inentingsbewijs tot en met vrijdag houden, en we wensen u veel succes bij het vinden van een gaatje om dit in te voeren in uw administratie. Daarna heeft de dokterspraktijk namelijk twee weken welverdiende vakantie…

En dan de centrale administratie van de gemeente Bad Krozingen die verantwoordelijk is voor de Kindergartens. Voordat we hierheen verhuisden had ik Boaz daar opgegeven, met onze voorkeur voor Kindergarten Regenbogen. Het duurde allemaal nogal lang, dus intussen hadden we zelf al lang en breed contact gelegd met die Kindergarten, waren op kennismakingsgesprek geweest, en zodra er een plekje vrij kwam is onze kerel daar welkom geheten. Inmiddels zit hij er al meer dan een jaar, tot volle tevredenheid van alle betrokken partijen. En tadaaaa… vorige week kreeg ik een mailtje dat er een toezegging is van de Kindergarten dat Commelin Boaz Geurt Nathanael bij hen mag beginnen. Nadere info kan ik daar opvragen, maar ze konden alvast melden dat hij mag beginnen op 01.04.2018.

Ja, echt.

Het is toch geweldig. En het leukste van alles: “Diese Nachricht wurde automatisch erzeugt.” Gelukkig maar. Ik was even bang dat iemand anderhalf jaar lang had zitten zweten op deze beslissing en alle ambassades had afgebeld of er misschien nog ergens een strafblad van onze zoon bekend was dat de beslissing nadelig zou kunnen beïnvloeden, maar nee. Het was gewoon een computer die een beetje tijd nodig had. Waarschijnlijk was hij druk met andere administratieve bezigheden B-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *