Groot

Judith wist al precies wat er donderdag ging gebeuren: “Opa grooooote auto, opa veel pakketjes voor ons, vele spullen, vele eten, wij alles weerre hebben”. En ze had gelijk 😉

Het grootste “ding” dat opa dit keer bij zich had, was een stapelbed voor de dames. In stukken uiteraard, dus er moest heel wat gesjouwd worden! Ons kroost was maar al te graag bereid om te helpen, en ze hebben zich in het zweet gesleept. Daarna moest er een kast in elkaar worden gezet, en een bed, en tenslotte moest het tweede bed bovenop de kast komen. Ook daarbij werd weer ijverig geholpen met dragen, sjouwen, vasthouden, schroefjes aangeven… wat fijn dat we al zulke grote helpers hebben! 🙂

Inmiddels is de hele boel geïnstalleerd en hebben de dames al een nacht in hun nieuwe bed geslapen. In hun gróte bed dus, laat dat duidelijk zijn. Judiths ledikantje is niet meer nodig, dat is voor baby’s. Zij is nu een grote meid. En haar kleren liggen niet meer in een commode, maar in een grote kast! Nu wordt het vast nóg leuker om zich aan en uit te kleden. Ze heeft zelf goed meegedacht over de kastindeling, en besloten dat haar knuffels en al haar pyjama’s in het boekenkastje bij haar bed moeten liggen. Voor de knuffels is dat heel gezellig, en Judith kan bij het naar bed gaan probleemloos uit al haar pyjama’s kiezen. Dat is best belangrijk natuurlijk 😉

Boaz sliep tot nu toe heerlijk in een peuterbed – een hele mooie, met een soort tent erop. Maar nu Hannahs bed over was, wilde hij ook wel een stapje “groter”. Dus hebben we opa’s auto op de terugweg opnieuw volgeladen. Een buurvrouw vroeg zich al af of we aan het verhuizen waren… Nee hoor, het blijft beperkt tot een interne verbouwing. Voorlopig vinden we dat genoeg.

Nu slaapt dus ook Boaz in een “nieuw” bed, en hebben ze allemaal een ledikant van twee meter. Daarmee moeten ze ’t kunnen uitzingen tot ze volwassen zijn. Als ze te zijner tijd een nóg langer bed willen – zoals hun vader – dan gaan ze maar op kamers of ze regelen ’t zelf met opa 🙂

Update een paar uur later: het lekker gaan slapen in nieuwe bedden blijkt toch nog niet zo eenvoudig als opa eenmaal weg is. Vanavond hadden ze allemaal anderhalf uur nodig om in slaap te vallen… :/ Niet vanwege het nieuwe bed, maar vanwege mama die gitaar speelde, mama die toen maar ging naaien, Judith die lag te praten, Hannah die het lichtje uit deed (of zoiets), een zich-niet-lekker-voelende buik, en een alleen-gevoel-omdat-opa-weg-is. Het is wat. Gelukkig heeft Boaz de oplossing paraat: opa moet maar gewoon altijd bij ons komen wonen. Dat vindt iedereen veel gezelliger. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *