Verkleden

Dat gebeurt hier heel frequent de laatste weken. Judith haalt er veel voldoening uit om zichzelf meerdere keren per dag prachtig uit te dossen. Ze trekt haar kast open, gaat er ’s goed voor zitten en haalt vanalles voor de dag. Inmiddels heb ik maar gezorgd dat de winterkleren ver buiten haar bereik zijn opgeruimd, want dat werd echt te gortig. Maar zelfs nu presteert ze het nog gerust om met een lange legging, een zwembroekje en een rokje aan naar me toe te komen, met de vraag: “mama, helpe prinses?” Dan moet er dus een (prinsessen)jurk aangetrokken worden. Zonder dat is je outfit niet compleet!

Aangezien mevrouwtje een goed eind op weg is om zindelijk te worden maar ze af en toe toch nog geen zin heeft, of geen tijd… komt het ook nogal eens voor dat alles uitgetrokken en in de wasmand gegooid moet worden. En dan kan ze weer van voor af aan beginnen. Of als ze met water heeft gespeeld en alles nat is geworden (stel je voor, met deze hitte is het natuurlijk erg problematisch om een beetje nat te zijn). Of als ze gewoon zin heeft in iets “nieuws”. Of gewoon omdat het kan. Ze kan er best een poosje zoet mee zijn – en daarna ben ik weer even zoet met alle kleren sorteren, opvouwen en inruimen 😉 Maximaal een keer per dag, voor de rest laat ik lekker alles liggen of schuift ze het zelf weer “keurig” op z’n plek. Gelukkig is ze nu nog op een leeftijd dat mensen glimlachen als ze met een curieuze combinatie op straat verschijnt, of als er een jas en een muts in onze fietstas liggen bij 35 graden Celsius. En mensen die we vaak tegenkomen, weten inmiddels wat voor soort dame het is. Toen ze weer ’s volledig onnodig met een dik vest aankwam, terwijl ze eerder die ochtend met blote armen en blote benen langs was gekomen, grinnikte iemand begrijpend: “Dat heeft ze zeker zelf weer bedacht, of niet?”

Ook verder wordt er wel iets vaker verkleed dan normaal, met deze warmte wordt alles nou eenmaal sneller vies en nat en plakkerig. Gelukkig trekt de wasmachine zich niks aan van warmte, en was drogen gaat nu als een trein. Aangezien Judith met alle liefde de wasmand helpt sjouwen, en ook prima de zeep in het bakje kan doen en op de knopjes kan duwen, heb ik er uiteindelijk niet eens zoveel werk aan 😉

Ook bij ons laatste Bijbelmoment hadden we een verkleedpartijtje. Het ging over de geestelijke wapenrusting, specifiek over de gordel van de waarheid. Nu was het onze kinderen wel meteen duidelijk waarom een soldaat een zwaard en een schild nodig had, maar een gordel of riem…? Mijn ouwe trouwe badjas bood uitkomst. Toen Boaz die achterstevoren aan had, kon hij inderdaad niet lopen of rennen zonder de boel met z’n handen omhoog te houden. Maar met volle handen kun je niet vechten… Daar kwam een ceintuur toch wel heel goed van pas. Met een gordel die je kleren omhoog houdt, heb je de handen vrij om te vechten. Alleen zo kun je lopen zonder te struikelen. Vervolgens konden we uitleggen hoe je thuis moet zijn in de waarheid van Gods Woord, om niet van de weg te raken of in verwarring te raken. De komende weken hopen we steeds een stuk van de geestelijke wapenrusting te behandelen. Niet direct eenvoudige onderwerpen, maar wÊl heel aansprekend voor een dappere ridder en een prinses die zich graag en vaak verkleedt 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *