Bijdehante tante

De kindjes liggen lekker in bed, de keuken is opgeruimd, en Johan en ik zitten gezellig op de bank. Tijd om weer ’s een blogpost te schrijven. Maar waarover?

Niet over Johan z’n werk, want de wiskundige vorderingen waar hij enthousiast over is zijn te lastig uit te leggen aan een niet volledig wiskundig publiek, en een verhaal over zijn huidige onderwijstaken zou te chagrijnig of cynisch van toon worden. Het begin van een nieuw semester brengt nu eenmaal héél veel bureaucratie en geregel met zich mee, en veel vragende of klagende studenten.

Ook niet over de vakantie van de kinderen, want dat rommelt nog gewoon een beetje door. Hannah heeft vandaag van haar één na laatste vakantiedag genoten – dat wordt zorgvuldig bijgehouden en vergeleken met andere kinderen die deze week alweer naar school moeten. Maar ze heeft ook wel weer zin om naar school te gaan. Ze wil graag nieuwe dingen leren, maar dan zonder huiswerk 😉 Boaz heeft nu een week vrij, en vertelt stoer dat de Kindergarten hélemaal níks aan is en dat ‘ie veel liever thuis blijft. Hij wordt op z’n wensen bediend dus.

Over mezelf schrijf ik ook niks. Ik moest vanmorgen naar de oogarts om uit te zoeken wat voor nieuwe bril ik precies nodig heb. Daar horen ook oogdruppels bij die je pupillen wijd open laten gaan. Zo wijd, dat je de rest van de dag alleen te voet op pad mag en niks kunt doen omdat je gewoon geen steek ziet. Dat was dus een lange dag, want ik was er al om kwart over acht. Blèh. (Eventuele typfouten komen dus ook omdat ik vandaag blind typ en niet goed zie wat ik doe)

Blijft over: onze bijdehante tante. Judith is een heerlijk kind, en een gigantische wijsneus. Zomaar een greep uit haar uitspraken van deze week:

  • Het waaide te hard naar mevrouws zin. Dus deed ze de achterdeur open, ging breeduit in de deuropening staan en sprak gedecideerd: “Ik wille nu STOP WINDEREN!” Ze keek nog even naar het effect van haar opdracht, maar toen er weinig veranderde ging ze maar binnen spelen.
  • Juut speelde doktertje. Ze moest even mijn oren controleren. Dat zag er niet goed uit! “Jij pijn oren, mama. Ik denk Boaz-Hannah hard (ge)schreeuwd!” Oeeeh, waar heeft ze die nou vandaan…
  • Vandaag vroeg ik of Judith al klaar was met haar bezigheden. Antwoordt ze heel wijs: “Ikke jou Duis praten mama: “NOCH NICHT!””
  • En natuurlijk de gebruikelijke fratsen dat ze zelf haar pyjama wel – niet – wel – echt helemaal niet aan wil doen, dat mama niet “moete (be)moeien” met de knoopjes van haar jurk en dat ze in bed absoluut nog een boekje moet “lezen” voordat ze gaat slapen. Dat doet Hannah tenslotte ook, en Joetie isse groooote meis. “Hè mama, goete-(i)dee?”

Een heel goed idee. Lekker slapen, wijsneus!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *